Stress Quotes Positive Novels & Stories

tumayo ito at niligpit ang gamit nyasa ibabaw ng mesa napab untong hininga naman ako na lumapit dito at niyakap ito. " may problema ba? sabihin mo lang makikinig ako kahit anu payan" pout ko habang nakayakap dito naramdaman ko naman na niyakap nyarin ako kaya bahagya akong nakampante." wala stress lang sa trabaho" mababakas mo ang malalim na pag hinga nito bakit kaya? bat hindi nya ko masabihan ng problema nya siguro talagang stress lang sya

Pasimple ang mga tingin at sulyap niya sa akin. Ngunit gayun pa man ay hindi na ganoon kabilis ang tibok ng puso ko sa tuwing kaharap siya, siguro ay nagsawa sa sakit ang puso ko. “Busy na busy ka sa company ‘no?” baka sakali niya. “Yes, super stressful rin.” Maktol ko. “Ganiyan talaga, we all started from getting stressed rather than getting relaxed. Malalampasan rin ‘yan,” he gave some encouragement words and I guess that would help?

Iyan lamang ang tangi kong naisagot dahil hindi ko pa tuluyang na pro-process ang sinabi niya. “P’wede niyo naman isama si lolo mo. Para na rin mabawasan ang stress niya, at mapadali ang recovery,” dagdag pa niya na nakangiti. “Talaga? Pumapayag ka na lumabas ako ng bahay?”

“You have a heart problem, and the Doctor said maaari mo ‘tong nakuha sa mga bisyo and stress. I know the reason, of course, stress ka because of me. I’m really really sorry.” “Oh, O—Okay, an-and about the twin?” Para bang wala itong pakialam sa sitwayon niya. She’s totally a loving mother. Thank God, He gave Ziah to us. Hinawakan ko ng maigi ang dalawang kamay nito. “Hindi naman malala ang sakit mo, but if ever na may mag trigger sa’yo na makapagpa stress ay possible na… ma—makunan ka. And I will never allow that, trust me, mark my words.”

"Bakit ka nagmamadali?" Napabuntong-hininga si Jack; hindi naman ito ang unang araw na kilala niya si Zoe. "Kung ang mga boss ko lang at ang lahat ng kliyente ko ay kasing-kalmado mo, siguradong bawas ang stress ko sa buhay." "Impossible 'yan," biro ni Zoe. "Ang sahod ay bahagi talaga ng bayad sa 'mental loss' ng isang tao."

Hindi pa ako nangangalahati kaya alam ko kung kailan ako dapat mamahinga. “Pero nakakasama kaya ang magbabad sa trabaho. If you stress yourself, you will get sick. Once you get sick, you will not be able to work. So it’s better if you don't work, then have a free life, and enjoy it every single day,” singit ni Ian na agad nakapagpapikon sa akin. Halos irapan ko siya kung hindi lang ako pinapanood ni Ace. Tumawa na lamang ako ng hilaw sa sinabi niya at nag-iwas ng tingin.

Pero bakit parang imbes na gumaan ang pakiramdam niya, mas lalo pang bumibigat? *** Sa kabilang banda ng mansyon, tumunog ang phone ni Brent habang kausap si Zion tungkol sa rotation ng mga guwardiya. Sinagot niya ang tawag ni Jacob. “Musta, bro?” bungad agad ng kaibigan. “Heto,” sagot ni Brent, nakatanaw sa bakuran. “Stress.” Tumawa si Jacob sa kabilang linya. “But happy. At iyon ang mahalaga.”

Ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang malalaking palad na bumaon sa manipis na tela ng corporate skirt ko. Inilapit niya ang mukha niya sa may tenga ko, sapat para mangatog ang mga tuhod ko sa tindi ng init ng kaniyang hininga na dumampi sa balat ko. "I'm stressed, Ms. Santos. At alam mo kung anong ginagawa ko kapag stressed ako?" "S-Sir, oras ng trabaho—"

may magandang balita rin. Pagod na pagod na kasi akong puro sakit, gulo, at takot ang laman ng bawat araw ko. Kaya kahit maliit na pag-asa lang ito, pakiramdam ko ay sapat na para kahit paano ay makahinga ako. "Basta alagaan mo sarili mo," seryosong sabi ni Doc. "Kailangan mong umiwas sa sobrang emotional stress. Hindi lang isip mo ang naaapektuhan niyan, pati katawan mo."

Melinda ay patuloy na nagngingiti, tila ba siya’y nanalo sa sugal kagabi kahit talo naman talaga siya. Ganito nga siguro ang buhay—kapag akala mo’y susuko ka na, bigla kang binibigyan ng pag-asa. Masayang-masaya ang pakiramdam niya. Ang balita na natanggap niya ay para bang nagpawala sa kaniyang stress.