Stress Quotes Positive Novels & Stories

Ibabalik ko na sana ang mag bote sa paper bag ng may makita pa akong isang sticky notes. P.S. A tip to not being stressed at work is to love your boss. It will make you more inspired to go to work. Kapag nalaman ko kung sino ang Anon na ito. Ibabato ko sa kaniya ang mga pinadala niyang gamot. Na-stress lalo ako sa kaniya. Ang lakas ng amats niya. Ang pangit niya magpayo. Love my boss, no fucking way. I am will never love him again. Okay nang ma-stress kaysa ma-inspired sa pangit na boss.

I excluded some of them: MISSION: To think of a best way on how to handle the situation VISION: To secure my mag-ina's welfare DESIRE: Eager to stop Mj from leaving home today WANTS: I wanted to tell MJ that they must stay but I can't NECESSITY: Hanna's milk and diapers HEALTH: I'm okay. My mental health is fine, too, despite of the problems. WEALTH: "I'm just a poor person but I'm rich in dreams and aspirations." MOOD: Despite of the problems, I could still smile and laugh. ACTIVITIES: Waiting. Hoping. Thinking. Planning. INSPIRATION: Manny Villar's success story OBSERVATION: The more stressful (stressed) I am, the more dandruff I have got.

Whenever I feel like crying and breaking down I tend to hug it. At dahil hindi ko maiwasan ang hindi ma-stress sa opisina, I decided to transfer Ethan's jar on my office table. I feel comforted everytime that jar is with me. It's like my son is comforting me. Tuwing namomoblema ako at nas-stress, by just looking, touching and hugging Ethan's jar, tila nawawala agad lahat ng pagod at problema ko. I also kept pictures of Calista and of us on my table. Looking at Calista's picture, smiling... gave me so much will to go on with life.

paliwanag niya, at isa-isa na ngang tinanggal ang butones ng damit ko. “Malungkot nga ako. Stress…” Naputol naman ang pagsasalita ko, dahil sa labi niyang banayad na lumapat sa labi ko. “Stress reliever din ‘to. Rest assured, tanggal ang stress mo, at tiyak matutulog tayong masaya mamaya.” Dagdag paliwanag niya, at nagsimula na ngang umarangkada sa ibabaw ko.

seryosong tanong ni Garret, nainigurado. “Actually, mataas ang stress level ni Mrs. Thompson. Isa rin iyon sa rason kung bakit siya nahimatay. Stress at over faitigue. Kailangang umiwas si Mrs. Thompson sa mga bagay na nakakapagstress sa kaniya. Mukhang hindi seryoso pakinggan ang “Stress” pero may malaking epekto ito sa araw-araw na buhay ng isang tao. You need to manage your stress, Mrs. Thompson. You can do some exercises and make sure you have enough sleep. Iwasan mo rin muna ang pagkakape. And kapag hindi mo na kayang ihandle ang stress mo, much better to talk to a professional.”

Lumabas agad ako sa sasakyan niyang itinigil niya ito. "Peace of mind!" bulalas ko habang sinasalubong ang malamig na simoy ng hangin at ang amoy ng tubig dagat. Kailangan ko ng vitamin sea ngayon dahil sobra ang stress na naramdaman ko dahil sa interview na nangyari. Finally! "Peace lang walang mind."

Pagkatapos ay ngumiti siya. "O-Okay..." Alangan namang sagot ko sa kaniya. "And for your information, YOU should do it," he said more like a demand than an encouragement. "Hindi maganda sayo ang naiistress. Lalo na't may tendency ka palang mag hyperventilate kapag na sobrahan na 'yang stress mo. As your friend and a doctor too, it is a lot more advisable to release those stress. Don't let them consume you, baka sa susunod iba na ang kahahantungan mo."

Pagkatapos kumain ay inabutan niya ako ng panyo para pamunas raw sa bibig at kamay ko. "Kumusta ang pagiging Ceo?" tanong niya. "Okay lang, nakakapagod! Nakaka stress pero kailangan kong ipakita kay Raven na matatag ako para mapataas ko ang sales ng kompanya niya." "Oo naman, matatag ka naman talaga. Sa dami ng mga pinagdaanan mo, hindi paba matatag 'yan?" "Minsan matatag, minsan stress na."

Isa't kalahating oras rin kami sa sala bago siya nagyayang umakyat na sa aming silid para makapagpahinga na daw ako ng maaga. "Simula ngayon ay hindi ka na dapat magpuyat pa para hindi ka ma stress. Kung ma i-stress ka ay maapektuhan ang dinadala mo. Pareho pa kayong magkakasakit kung sakali." bilin niya sa akin. "Eh! Hindi pa naman sigurado na buntis ako."

Mas lalong naging madilim ang ekspresyon ng kaniyang mukha. "Elizabeth." Sinubukan kong kalmahin siya dahil alam kong magagalit na naman siya. Pinanlakihan niya naman ako ng mata. "I'm trying to take care of myself, Cassy. I can also take care of my baby. And if you're worried that I might get stressed today, I can handle it, don't worry. Stress is a normal thing in my everyday work. Sanay na ako." Aniya sa monotonong boses.