Stress Funny Quotes Novels & Stories

“Totoo ‘yan! Isang beses, imbes na quarterly report ang i-send niya sa group chat, puro memes pa pala ng mga CEO! Sabi niya, ‘stress reliever lang ‘to, guys. Huwag masyadong seryoso.’” Nagpalakpakan sila sa tawa, at hindi ko napigilang mapangiti rin. “Minsan kailangan mo ring mag-relax, ‘di ba? Hindi pwedeng puro trabaho at pera lang ang habol mo sa buhay.”

Yung pick-up lines na panis rin. Nguwa Even. Nguwaaaaaaaaaaa! HINDI! Strong ako. Strong. Nakapag-move on na. Kapag sinabing nakamove on na, oo na talaga. Wala nang lingunan sa nakaraan. AT HINDI NA AKO IIYAK. Makapagturo-turo na nga lang. Kwek-kwek lang, tama na para pang-paalis ng stress ko. Kasalanan ‘to ng mga magjojowa kaya tumataba ako.

pilyong komento ni Iuhence. "Kanina ko pa nga 'yan iniisip, hangal." malutong na kuda ni Jeff at lumabas ng bahay. Mahirap na't makatunog pa ang bruha. Lumarawan ang problema sa mga mukha nila, kahit na magka video call lang ay mahahalata pa rin na pati sila ay na stressed sa balita. "Fvck, mabigat na problema nga 'yan."

Nang mabasa ko ang ibang threats at memes sa akin ay umiiyak na agad ako kaya kinuha muna ni Manager ang cellphone ko para kausapin. "Do you feel better now, Stella? Pansin ko lang this past few days ay pabago-bago ang mood mo. Minsan naman ay bigla ka na lang iiyak kapag may nabasa kang 'di maganda tungkol sa'yo. Tapos lagi kang tulog pagkatapos ng photoshoots. May nararamdaman ka ba? Sakit?" Sunod-sunod niyang tanong kaya umiling ako at nagsimula na namang umiyak. "Ano ba 'yan! Tingnan mo tinanong lang kita, umiyak ka na naman. O baka naman ay nag-away kayo ng matindi ni Jaxon kaninang umaga kaya ganyan ka-emosyonal?"

"Sana hinayaan na lang kita matulog agad. I shouldn't have teased you." Natawa siya ulit, yung tawang nararamdaman ko sa dibdib niya dahil magkadikit kami. "Asefeh baby, ikaw nga yung lunas. Kanina sa office, habang nasa gitna ako ng boring na presentation, ang iniisip ko lang ay makauwi na para makita ka. Ang yakap mo, yung amoy mo... at yung ginawa natin kanina? It's the best stress reliever. This feels better than any eight-hour sleep could ever give me."

It was that look na parang may gusto siyang sabihing hindi ko pa alam. “Anong kailangan ko, Xena?” he said, voice low, almost teasing. "Tell me, please." “Ayan, ganyan,” I said, not even hiding the smile that was slowly creeping up. “You need to relax. You work too much. You think caffeine’s gonna solve your stress?” “Maybe,” he replied, voice dripping with sarcasm but with a playful undertone. “But I’d rather you tell me how I can relax... and then maybe I’ll consider taking a break.”

Bakit hindi na lang ginawang pantay ang lahat. Sa mga taong tulad niya na kayod kalabaw, at napuno ng stress sa katawan na sinasabayan pa ng mga manyak, mapapamura ka talaga. Aaminin niya. Masarap magmura kapag sobrang stress na talaga na tulad ng sitwasyon niya ngayon. Wala ‘e pagmumura lang ang alam niyang paraan upang ilabas ang frustration. Plastic na nga siya minsan sa ibang tao. Pa-plastikin pa niya sarili niya.

O geez! "You should open up what you feel," he said with his brows furrowed. "Why should I open up to you? And what reason? We're not that close enough to talk about stuffs," I blurted out irritating as I eyed him. "I meant you should open up about what happened today, you look stress." I pursed my lips out of embarrassment, I thought he's referring to something else. O freaking come on.

I couldn't help myself but to smile. "Don't think too much about what others may think of you. Just be yourself like always." "Hindi naman na madali iyon eh. Sa totoo lang, sobrang hirap ko na ngayong ngumiti. Ewan ko. Siguro na i-stress na ako sa mga nangyayari. Wala ba bang kapayapaan ang buhay ko?" Marahas akong napabuntong hininga.

"Joke lang. Kumain ka na. Hindi ba sabi mo sa akin masama ang nalilipasan ng gutom? Bahala ka, ikaw rin. Kapag nagkasakit ka, hindi ka makakapasok tapos hindi mo ako makikita. Edi mamimiss mo 'ko? Ang lungkot ng buhay mo nun!" "Payapa nga e." "Luh! Kung makapayapa ka naman daig mo pa ang stress ah?" "Hindi ba obvious?" Nakataas kilay kong tanong. "M-medyo obvious nga, bossing. Kaya nga kumain ka na para mabawasan ang stress mo. Dali na! Gusto mo pa ata subuan e. Airplane airplane pa ba ang gusto mo?" Handa na sana itong kunin ang kutsara kaya pinigilan ko ito.