Positive Quotes About Stress Novels & Stories

Ang isip ko ay puno ng takot at pangamba, pero pilit kong hinawakan ang sarili ko, pinipilit manatiling matatag. Tumawa siya muli, mas mataas at mas malupit ang tawa, halatang tuwang-tuwa sa pang-aalipusta at galit na nadarama ko. “Good luck, Kiara. Tingnan natin kung gaano ka katatag. Panahon na para maranasan mo ang tunay na stress, frustration, at pang-aalipusta.”

“Ganoon ba, submit your resignation now or I’ll make sure that you’ll never have another job in the future.” “Wow, tinatakot mo ba ako?” “Hindi. I’m just stating a fact. At huwag mo akong guguluhin. Mahal ang peace of mind ng isang bilyonarya.” “Ang yabang mo ah!” “Depende lang sa kausap. Dapat sa’yo sinasampal ng katotohanan. Nanahimik ako pagkatapos nanggugulo ka.” Bawal sa kanya ang ma-stress. Napahawak siya sa kanyang tiyan. Baka makasama sa baby kapag na-stress siya.

Pagkatapos ay ngumiti siya. "O-Okay..." Alangan namang sagot ko sa kaniya. "And for your information, YOU should do it," he said more like a demand than an encouragement. "Hindi maganda sayo ang naiistress. Lalo na't may tendency ka palang mag hyperventilate kapag na sobrahan na 'yang stress mo. As your friend and a doctor too, it is a lot more advisable to release those stress. Don't let them consume you, baka sa susunod iba na ang kahahantungan mo."

natawa ito sa sinabi ko at hindi ko naman na marahan na pala niya akong sinasayaw. "Ginagawa mo?" takang tanong ko dito. Para kaming buang nito na sumasayaw kahit walang tugtog. Hindi ko mapigilang hindi matawa sa aming dalawa at ganoon din siya. "Sabi nila, ang pagngiti ay isang way para ma lessen yung stress daw eh." maya maya ay anas nito. Tumaas naman ang kilay ko sa kaniya. Pinalibot niya ako gamit ang kamay niya at ng humarap ako sa kaniya ay nagtanong ako.

seryosong tanong ni Garret, nainigurado. “Actually, mataas ang stress level ni Mrs. Thompson. Isa rin iyon sa rason kung bakit siya nahimatay. Stress at over faitigue. Kailangang umiwas si Mrs. Thompson sa mga bagay na nakakapagstress sa kaniya. Mukhang hindi seryoso pakinggan ang “Stress” pero may malaking epekto ito sa araw-araw na buhay ng isang tao. You need to manage your stress, Mrs. Thompson. You can do some exercises and make sure you have enough sleep. Iwasan mo rin muna ang pagkakape. And kapag hindi mo na kayang ihandle ang stress mo, much better to talk to a professional.”

pag-aamin din ni Haide. “Guys, ginagamot naman na siya. Kini-chemo naman na siya, manalig lang tayo sa itaas. Normal naman siguro sa sakit niya ang makaranas ng ganiyan. Dapat, think positive lang tayo palagi. Kung magpapalamon kasi tayo sa stress, damay-damay tayong manghihina at magkakasakit. Tandaan niyo na ang stress, diyan nag-start ang sakit din. Kaya, kahit ganoon ang nakikita natin, tibayan lang natin ang loob natin. Gagaling din ang mama ninyo, may awa ang diyos,” sabi ko, habang pareho kong hawak ang kamay nila. Ako ang pinakamatanda kaya ako ang magpapalakas din ng loob nila.

“Sa panaginip ko ay sobrang saya natin.” “Maybe she wants to remind us that everything will be okay,” nakangiti niyang sabi. “Sana nga.” malungkot kong saad. “Please avoid stress as much as possible. It’s not good for both of you,” dugtong niya habang hawak ang kamay ko. “Susubukan ko,” sagot ko, kahit alam kong mahirap. “I understand,” sabi niya sabay halik sa noo ko.

Sa dating lalaking walang ambisyon sa buhay at walang kulay ang mundo. Ito ang mahirap sa akin, kapag nasaktan ako, back to zero. Lahat ng positibo sa isip ko, nabubura at nauuwi sa stress. Ayoko nang mangyari iyon, ayoko na kaya hangga’t maaari, aayusin ko ito.

Ipinuwesto niya na ang basong hawak niya sa table na nasa stage pa kanina bilang props niya. "Ang mga stress at alalahanin natin sa buhay ay kagaya lang sa basong tubig na iyan. Isipin ang mga ito nang ilang sandali at walang mangyayari. Isipin ang mga ito nang matagal at magsisimula ka ng masaktan. At kung iisipin mo ang mga ito sa buong araw, mararamdaman mong para kang naparalisa, walang kakayahan na gumawa o kumilos ng anuman." Lahat ng sinabi niya ay may sense...roon ko na lang na-realize na mabuti pa 'to kaysa sa mga naunang nagsalita, may sense kahit pa-paano ang kaniyang sinasabi ngayon.

saad ko sa kaniya. "Hindi kailangan ng okasyon para makatanggap ng regalo ang isang tao. Masaya lang ako at alam kong mas sasaya ka kapag nagkaroon ka ng panibagong mapaglilibangan. Pampatanggal din 'yan ng stress," nakangiti niyang sambit.