Sunrise In Tagalog Novels & Stories

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

“Good morning baby.” Bungad sa akin ni Kael, ang gandang bungad naman ng kagwapuhan nito sa umaga. Pumasok pala siya sa tent namin nila Naih, at ako nalang ang tulog. “What time is it?” Madilim pa kasi sa labas kaya naisipan ko tanungin kung anong oras na. “It's 5:34 am, it's too early but I want to watch the sunrise with you.” Sabi nito na ikinangiti ko.

Mas lalong lumakas ang tibok ng puso ko nang umupo ito sa tabi ko. "You are lucky to wake up early. This place has one of the most beautiful sunrises." ani nito. Pagkasabi niya nito, dahan dahang lumitaw ang haring araw. Ang kulay abo na ulap ay dahan dahang nagiging puti sa pagtama ng liwanag mula sa araw . Tama nga si Sir Nick ang ganda nga. "New Hope, New Beginnings!" sa isip ko sabay nam nam ang liwanag mula sa araw .

“And you?” “Me? Well, I would like to date you on the seaside too while we talk about life, except for the sunset, because I want to see the sunrise.” “Ang saya siguro non, no? Us watching the sunset together, then at night, we’ll be looking at the stars and the moon that shines above. Tapos sa umaga, sabay tayong gigising para makita yung pagsikat ng araw.”

Kabanata 15: Like a Boyfriend We went home at 5:25 in the morning to see the sunrise. Mas magandang pagmasdan iyon sa tabing-dagat dahil ang unti-unting pagsikat nito ay animo'y mula pa sa pagkakatago ng sarili sa ilalim ng karagatan sa silangan. Hinigpitan ko ang hawak sa sagwan. Caio taught me how to propel a small boat using a paddle. It wasn't that hard. But I think, I'd grow muscles on my arms if I am doing it everyday.

NAPANGITI SI THEA nang makababa ng eroplano. Napapikit siya at lumanghap ng hangin. Polluted, pero nakakamiss ang ganitong amoy ng Pilipinas. Only in the Philippines. Napatingin siya sa mga kasabayan sa arrival area. May kaniya-kan'yang sundo ang mga ito. Napangiti siya ng mapakla. Siya, hangin lang yata ang yumakap sa kan'ya para salubungin at i-welcome back siya.

Sa'n na ba 'yon pumunta! Nag-aalalang tumanaw ako sa malayo habang nakadapa sa damuhan. Ang ganda ng sunset. Pansamantala akong nakalimot. I'm stunned with the view. The beautiful sunset takes my breath away. Hindi ko alam kung ilang minuto rin ang lumipas na nakatunganga lang ako doon, habang nakatitig sa pale tint of orange na kulay ng langit. "Ay! Anak ka ng pating..!"

Nangunot ang aking noo nang makita siya na bihis na bihis at basa pa ang buhok. "Hala siya," sabi niya at tinuro ako. "Kagigising mo lang?" tanong pa niya na para bang hindi halata. Humikab ako. "Ang aga pa," sabi ko. "Nonood nga tayo ng sunrise e," aniya. "Wala kang sinabi," ako. Ngumiwi siya. "Akala ko nasabi ko." Tinulak niya ako papasok. "Bilis. Gising. Kilos," aniya.

Mabuti na lang at hindi sila n*******d. “5:30 ng umaga. Ang sabi niyo ay gisingin ko kayo bago sumikat ang araw dahil gusto niyong kumain tayo habang nanunuod ng sunrise. Bumangon na kayong dalawa diyan. Mainit na rin yung tubig na mainit. Matulog na lang ulit kayo kapag nakabalik na tayo ng Metro Manila.” Wika ni Elena.

“H’wag ka nang umiyak. Bukas pupuntahan natin si Nanay.” Mataas na ang araw nang magdilat sya, ngayon lang sya nagising nang tirik na ang araw sa labas. Nangiti sya ng makita nya ang babaeng katabi na tulog na tulog, nakaunan sa kanyang braso at nakayakap sa kanya. He feels blissful. Hinalikan nya ito sa pisngi. “Despierta, mi corazón. Porque es mediodía, (Wake up my love. It’s already noon,)” bulong nya.