Novel & Cerita Sunset Is Beautiful Isn T It

Nagising ako sa isang magandang umaga. Nag-inat ako habang nakapikit pa rin ang mga mata. Nang magmulat ako napangiti ako sa kwartong bumungad sa akin. Sky blue ang kulay ng dingding. Walang masyadong kagamit-gamit kundi isang side table nakapatong doon ang lampshade. Isang pandalawahang sofa. May mounted na TV sa dingding. At may masarap na Adonis sa tabi ko.

Mas nagulat nalang siya nang biglang dumilim ang paligid at agad nag flash ang isang holographic diagram sa kanilang harapan. "Maligayang pagdating sa Horseshoe Bay. Mararanasan mo sa mga oras na ito ang isa sa pinakamagandang beach sa buong mundo. Maaari mo nang ilatag ang iyong mga paa sa sahig," muling umusbong ang boses ng isang babae habang hindi naman makaimik itong si Feng dahil naguguluhan siya at walang kaalam-alam sa pangyayari. Nakuha rin niyang mapalunok dahil hindi man lang siya makapaniwala sa kanyang mga nakikita.

Mukhang nakainom ang dalawa dahil naaamoy ko silang amoy-alak na sumasama sa hangin. "Hello, Miss Beautiful. Nag-iisa ka lang ba? Baka gusto mo ng kasama? Puwede kami," nakangising bati sa akin ng lalaking matangkad at medyo mahaba ang buhok. "Mukhang malungkot ka, Beautiful. Gusto mong pasayahin ka namin?" nakangising kausap naman sa akin ng kasamahan nito. Puno ng malisya ang mga mata na hinagod niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

"You’re beautiful, just like the sunset. The sunset is beautiful isn't it?" I shook my head. "Mr. Zake, don't say that. The sunset is beautiful, isn't it? In poetry, that phrase means 'goodbye.' It’s sad." "So you love poetry?" he chuckled. "Let’s go to the boat. Let's explore the sea." We boarded the small ship. As we reached the middle of the water, the whales breached and the waves crashed against the hull. I felt Zake stand behind me. His breath brushed my skin his lips touched my temple.

he told me before tapping his leg, telling me to sleep there. I just rolled my eyes before doing what he wanted. I yawned again but I remained with my eyes open. Tinukod niya ang dalawang kamay niya sa magkabilang gilid, supporting his weight. "This is so nice," I commented while looking at the sunset. I've never been in love with the sunset, not until today. "Alam mo ba ang kasabihan nila tungkol sa sunset?" he asked me, I shook my eyes. "Sunsets are proof that no matter what happens, every day can end peacefully. They are the proof that endings can often be beautiful too."

Kasama ng message ang isang larawan. "Maganda rin ang view ko. Sharing it with Mrs. Ferrer." Agad napangiti si Nevaeh. Ngunit nang i-zoom niya ang larawan, bahagya siyang natigilan. Bumilis ang tibok ng kanyang puso. Ang sunset sa litrato ni Sven ay halos kapareho ng ipinadala niya. Maging ang hugis ng mga ulap, kulay ng kalangitan, at lokasyon ng ilang gusali sa background ay tila magkatugma.

"Oo nga. Parang nakakatanggal ng lahat ng pagod." "Alam mo, sa tingin ng iba..." Huminga si Timothy nang napakalalim, hinayaang pumasok ang malamig na hangin sa kaniyang dibdib bago nagpatuloy. "...ang sunset ay isang simbolo ng katapusan. Katapusan ng araw, simula ng dilim, hudyat na tapos na ang lahat." Napatitig ako sa gilid ng mukha niya, nakikinig sa lalim ng kaniyang iniisip.

kuryosong tanong ko naman. "Exactly," she answered. "Bihira silang magkita pero 'yong love sa pagitan nila ay hindi nagbabago, hindi nawawala. Sun gives the beauty of sunset even if the Moon wouldn't see it, and the Moon shines at night to express his love even if the Sun isn't there to witness it. But when they meet, they form the most poetic event ever. Isn't that the kind of love that we all want? A love that is faithful, constant, unwavering—despite all the odds."

Nagkukulay lila na rin ang ibang bahagi ng kalangitan. “It’s beautiful…” I uttered. “Yeah…” Napatingin ako kay Ja na mataman na nakatingin sa akin. “I mean the sunset.” “I know. I can see the sunset in your eyes, Lyn. Your big round eyes, with their cognac lenses, reflected the beauty of this life.” I can’t.