Novel & Cerita Swiped

Umawang ang labi niya at nakita ko ang paggalaw ng Adam’s apple niya dahil do’n. Kinuha ko ang pagkakataon na ‘yon upang itaas ang unan at ipalo iyon sa kaniya kasabay nang pagtuhod ko sa pagkalalaki niya. He growl in pain kasabay ng pagbagak niya sa sahig. Kinuha ko ang pagkakataon na ‘yon para lumabas ng kwarto.

Tingin ko tuloy ngayon ay pinagdududahan niya ako kahit bantay sarado na niya. “Hindi ko na siya nakausap simula no’ng umalis ako, hindi na ulit.” Tinitigan niya ako na parang tinitimbang ang sagot ko, kung nagsisinungaling ba. Dati, oo sinubukan ko. Before she confiscated my phone. Joachim has no socials before except for an email. Ewan ko ngayon. “Kung ganoon, susubukan kong makuha ang number niya o socials. Kung wala, ako mismo ang pupunta sa kaniya.”

Sabi niya saka umupo sa lapag para pantayan ang dalawa. "Ta!" Nakangiting ani salubong ni Anuj at pasuray suray na naglakad papunta sa kanya hawak hawak pa rin nito ang laruan na ginawa niyang pamukpok sa sahig na parang naging kaalitan nito.

Ang bastos ng isip ko, ano ba yan! Oh, well. Buti na lang napagpasyahan kong tigilan na siya at wala namang kahahantungan ang kami. Makapag-swipe swipe na nga lang ulit ako sa dating app. Swipe left... Swipe left... Left... left... left... left... Wala bang matino? Ayon! "Swipe right ka sa akin. Haha!" Akala mo nman ay nanalo ako sa bingo.

Napakamot ito sa batok. "E, hija, nagagalit siya dahil sinaway ko na huwag nang kumain ng chocolate. Kaya 'yan, nag-iiyak," sagot ni Manang Lia sa akin. "Zeus, is that true? Stop crying, son," ani Orson sa anak namin at nilapitan ito. Pagdakay kinarga sa matipuno nitong mga bisig. Lumapit ako sa aking mag-ama. Sumenyas ako kay manang. Lumabas kami sa naturang suite na dala ang umiiyak naming anak. Naisipan naming dalhin ito sa suite naming mag-asawa. I swipe the proximity (RFID) cards in order to open the door. Bilib din ako sa bagong swipe cards ngayon sobrang high-tech. Pwedeng gamitin para buksan ang elevator and access specific areas of this hotel building na siyang pagmamay-ari mismo ng

Lauren Jade Miller POV Binitawan ko muna ang hawak kong mug ng tea bago dahan-dahang binalingan ang sofa kung saan inihagis ni Anne ang phone ko kagabi. Humakbang ako patungo roon, under the heavy, watchful gaze of my professor. Nang mapindot ko ang power button, the screen immediately lit up with a barrage of notifications that made my heart race. 32 Missed Calls.

Swipe dito, swipe doon ang ginawa niya na para bang isang baliw. Ang card na ginamit niya ay ang naka-link na account sa cellphone ni Henry. Nasa meeting siya ng oras na iyon at patuloy ito sa pagtunog. Inis na inis siya dahil halos hindi na rin makapag-concentrate ang kausap niya kaya agad niya na muna itong dinampot at binasa kung ano man ang mga notification na labas ng labas sa itaas nito. Nang makita niya na galing ito sa bangko ay bigla siyang kinabahan bago tuluyang binuksan ito.

Ilang sandali pa, biglang sumulpot si Swiper sa aming harapan. "Swiper!" sigaw ni Dora. "Sabihin natin, swiper no swiping!" dugtong pa niya. "Swiper no swiping! Swiper no swiping! Swiper no swiping!" sigaw namin habang unti-unti siyang papalapit sa amin. "Oh mean!" sigaw ni Swiper at dali-daling nagtatakbo. Maligaya kami sapagkat hindi kami nagulo ni Swiper. Kaya pinagpatuloy na namin ang pagbagtas sa tulay haggang sa marating namin ang dulo.

"Ang swerte ko-" Hindi ko na naituloy pa ang aking kadramahan dahil biglang tumunog ang aking cellphone. Dali-dali kong hinalungkat iyon sa aking bag at nang makita kong unknown number ang tumatawag ay nagdalawang-isip akong sagutin 'yon. Nagkatinginan kami ni Stacey.

May lahi siguro. "T-Thank you." Ngumiti ang lalaki sa kaniya at kinuha ang gamit nito. "Kulang siguro sa aruga ang kasama mo kaya ayaw ka niyang pauupuin sa tapat ng bintana." Sabi ng lalaking may asul na mata at sumilip pa sa kaniyang amo.