Tagalog Motto For Students นิยาย & เรื่องราว

Nalaglag ang mga kamay ni Mimi sa kanyang gilid sa tindi ng kawalan ng pag-asa. "Sis, good luck. Hindi naman sa tinatraydor kita, sadyang ni-red tag lang ako ni Professor Leviste. At alam mo naman ang motto ko: Loyalty is good, but passing is better. Ayoko pang maging alamat sa kursong ito!” ——

"But just like what I did on the last part, you need to do the same. Think of a simple, very short but meaningful quotations about yourself that you can say. It is more attractive if you make a little bit funny quotations just like mine. I will give additional points to those who will make their own remarkable quotations." Nagsimula na ang introduce yourself. Alphabetical order ang pagtatawag ni Ma'am kaya may panahon pa kaming makaisip ng magandang quotation. Madalas naman kaming madestruct dahil sa mga quotations na sinabi ng mga naunang estudyante. "Andal" pagtawag sa apelyido ni Lorain. Agad naman siyang tumayo. "I am Lorain G. Andal 16 years old. If you can't chase your dreams then cha

"You know baby girl, I love to hear what you've going to say but, Nico's right. You know naman na mainit ang mata sa atin ng mga head teachers... I'm sorry, baby." "Wow Kayle? Kailan ka pa naging conscious sa grades mo? Ano na nangyari sa motto natin na 'Grade is just a number, and it will never define your future'?" "Baby girl, kailangan natin makapasa this quarter remember? We need to sit on our class para makahabol sa previous lessons natin or else ligwak ganern tayo. Lalong-lalo na si lolo mo Nico kaya g na g 'yan umalis, eh. Naiintindihan mo naman, hindi ba?"

tanong niya. "Ahmm, motto mo?" Ano ba naman 'tong tanong ko! What's your motto? Ano 'yon? Parang timang naman! "My motto is; be loyal to the nightmare of your choice." patango-tango niyang sabi. "Motto ko sa buhay, ano; It's not a dead end, it's just a plot twist!" Nakaw ko lang na motto 'yan kay ligaya no'ng high school...ewan ko ba bakit ko naisip 'yon? Tunog seryoso kasi sa buhay.

“Good morning Ma’am. Good morning classmates. I’m Leslie Magtrano, 17 years old and my motto in life is Life is too short, don’t make it shorter. Thank you.” Nagpalakpakan lahat ng mga kaklase ko. Totoo naman e maiksi lang ang buhay kaya ‘wag natin itong sasayangin. Pagkatapos kong magpakilala ay may bagong dating na estudyante na siyang ikinalaki ng mga mata ko. Na naman?

Mahirap, nakakasakal, nakakasawa, at nakakapagod. Ang taas ng standards at expextations. Kailangan lagi mong ma-hit ang expectations nila. Kailangan ma-satisfy mo sila sa lahat ng gagawin mo. Ang daming dapat at kailangan kapag matalino ka. Minsan nang sumagi sa isip ko na sana hindi na lang ako naging matalino at sana naging average student na lang ako pero naisip ko lagi ang sinasabi ni ate. Mag-aral daw ako lagi para hindi ako mahirapan, para hindi ako masaktan at para mahalin ako ng mga tao.

Sa taglay na kalakihan nitong puno ay talagang malamig sa ilalim nito. May kasabihan pa nga daw na kung sino ang kauna unahang lalakeng tutulak sayo dito sa duyan ay malaki ang chance na siya din ang makakatuloyan mo. Tinatawag kasi itong Tree of hope, Kesyo daw lahat ng students na depress sa mga studies nila ay dito pumupunta. Pati nga ang mga teachers na depress din sa students nila ay dito pumupunta. "Hi?" Tumingin ako sa likod ko nang may nagsalita. "Are you, Ate Adrienne?" Lumapit pa siya sakin at may binigay na papel.

“Sus, we’re not halfway there yet. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay natin. Madadapa pa ulit ako ng ilang beses, iiyak, at matatalo pero ang importante ay hinding-hindi tayo susuko. Life is a game and you gotta be a player. You may not always be a winner but be sure to be a fighter. Walang imposible sa taong may pangarap at nagsisikap.” “Motivational speech pala ang pakay mo kaya ka nandito ha...” She laughed along with me. “Pero thank you, siswa. Nakakalakas talaga ng loob iyong mga words of wisdom mo lalo na at alam at nasaksihan ko lahat ng mga pinagdaanan at nilagpasan mo sa buhay. You are someone truly worth emulating, Toyang. Kaya dapat ay bilib at proud ka rin sa self mo no!”

dagdag ni Fayra. Pinisil nito ang sariling mga labi, ipinagpatuloy ang pagbabalat-kayo na tila siya ay nag-aalala. “Paano na lang kaya kung nalaman ng mga tao at ng mga nakakita na estudyante kayo ng paaralan natin? Sobra pong makakasama iyon sa pangalan at dangal ng eskwelahan. Ate, sumobra ka na talaga sa ginawa mo, e. Kita mo naman, lubos ang tiwala sa 'yo ng punong-guro at ng mga guro dito, kaya huwag mo naman sana silang biguin. Umamin ka na agad ngayon habang maaga pa. Naniniwala naman ako na kung aamin ka din at magsisisi ay bibigyan ka naman ng pagkakataon ng paaralan at ng mga guro na maitama ang lahat...” banayad nitong dugtong.