Novel & Cerita Tagalog Ng Cellphone

Sigurado ang dalagang sa mommy niya iyon—if not, why would that phone be in her mom’s stuff? At dahil hindi rin alam ng dalaga kung papaano gagamitin ang cellphone na iyon ay napili na lang ng mga itong manatili sa shop para makapag-paturo sa staff kung papaano iyon gagamitin, at kung anong key ang pipindutin. And while they wait, Geneviv opened the YuTub app on her iPhone and searched on how to use Nokia 3210. At habang pinapanood ni Geneviv ang tutorial ay bigla itong may naisip na itanong, “Ano ang nararamdaman mo ngayon sa Mommy mo matapos mong malaman ang sekreto niya?”

Baka isipin ka kasi niyang inaasahan ko siyang lumapit sa akin, eh. “After this, we’ll go to a gadget shop.” Dagli akong lumingon sa kaniya, at nagtatakang sinalubong ang kaniyang mga mata. “Bakit? Bibili ka ng cellphone?” “Bibili tayo ng bago mong cellphone. Latest phone.” Napasinghap naman ako, at umiling nang paulit-ulit. “Hindi na kailangan! Ayos pa naman ang phone ko.”

pagtatakang sagot niya "then tanggalin mo ang SD card and itapon yang cellphone. Copy mo na lahat yang nanjan sa cellphone mo .At burahin mo lahat!" utos nito at ginawa naman niya .Alam niya ang lahat kung paano gawin yon dahil pinag aral siya ng mga sa kursong IT .at kumuha ng Programming kaya lahat ng pasikot sa cellphone ay alam niya.

nakangiti niyang sabi bago naglakad paalis pasimple niyang binuksan ang cellphone at kinalikot yun ng ilang segundo. nang makarating siya sa sasakyan itinaas niya ang cellphone na kanyang kinuha. " sayo ba to?" nakangisi niyang tanong " ibalik mo yan sa akin" hinagis niya ang cellphone sa pwesto ng lalaki " na saan ang 50 million pesos kinuha mo ba?"

Hindi alam kung anong ire-react ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, nabitawan ng dalaga ang cellphone nito dahil sa panginginig ng kamay. "A-Ano? A-Anong sabi mo?"

Matutulog nasa ako mag ring ang cellphone ko agad kong kinuha ito pero agad ko rin nabitawan ng makita kung sino ang tumatawag sa pag kakataong ito alam kong hindi na niya kami masusundan hindi kilala ni tyler si kaycee at mas lalong hindi niya alam na nasa probinsya kami Napabangon ako ng biglang maalala ang mga masasakit na salita na binitawan niya napatakip ako ng bunganga para hindi makagawa ng ingay ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko dahan dahan akong lumapit sa bintana at binuksan iyon at mabilis na lumanghap ng hangin Matapos kong pakalmahin ang sarili ko kinuha ko ang cellphone at tinanggal ang sim card at tinapon yun sa labas para hindi na ito muling makatawag pa

Akala mo di mananakit ng tao. "Ay pota," Sabi ko ng may nabangga akong tao. Nabitawan ko ang cellphone ko kaya nahulog ito. "Ano bayan, uso tumingin sa dinadaanan." saad ko habang pinupulot ang cellphone. Tinignan ko pa ito kung may basag. Mabuti naman at wala.

Narito ang pagsasalin sa Modern Tagalog: Ang mga resulta ay agad na lumabas, na nagpapakita na ang telepono ay tunay. Nang makita ito ni Vivian, nagbulag-bulagan ang kanyang mukha. Nagulat rin ang iba. Bigla silang nagkaroon ng pakiramdam na parang sila'y nagsalangsa. Ang teleponong ito ay ibinebenta para sa tatlong libong dolyares para sa mga pre-order. Sa lokal, malamang ay aabot ito ng higit sa sampung libong dolyares.

Nakagagamit na ng cellphone? Dinig niya ang mahinang pagtawa ni Lucas matapos sigurong basahin iyon. Tumikhim siya upang kuhanin ang atensyon nito. Agad nitong pinatay ang cellphone bago lumingon sa kanya. "May kailangan ka ba, Karla?" "Huh, hihiram sana ako ng phone. Lowbat ang phone ko. Tatawagan ko lang si Mommy. Kung pwede, Lucas," pakiusap niya.

At sino ang walang awa at walang takot sa diyos ang gumawa nito sa akeng ina. Kinuha ko ang cellphone sa mesa at tinitigan ang screen. May ilang text galing sa mga tauhan ko, may mga update, mga report, mga pangalan ng taong dapat kong bantayan. Pero ni-isa sa kanila ay hindi kasing lakas ng pangalan na patuloy na umuukit sa isip ko—Laura Mendoza.