Novel & Cerita Tagalog Ng Cellphone

Kabanata 48 Narinig ni Narcissus na putol na ang tawag kaya sobrang inis niya at tinapon ang cellphone palabas ng bintana. Paulit-ulit siyang nagmura ng “Fuck!” bago biglang prumeno at bumalik para pulutin ang cellphone. Pero sa malas, may sasakyan na dumaan at natamaan mismo ang cellphone niya. Pinulot pa rin niya iyon at pinunasan, pero basag na ang screen at hindi na mabuksan. Galit na galit siyang muling itinapon ang cellphone.

Naibato niya ang yakap na unan sa dingding dahil sa inis. Nailayo ni Geng ang hawak na cellphone sa tainga dahil sa lakas ng boses ng dalaga. "Pwede bang huminahon ka muna?" Bulyaw niya rin sa hawak na cellphone. Nang biglang tumahimik sa kabilang linya ay muli niyang idinikit sa taemga ang hawak na aparato. "Gusto ko lang naman malaman kung mag-alala ba siya at hanapin ako kapag hindi ako nagparamdam maghapon." Parang bata na bigkas nito at tila sarili lang ang kinakausap.

"Ahh..kasi po ano..balita ko po kasi na nakapatay na daw po si Daniel" "Huh? oh..yeah but he already stop it so better calm and don't be scared". "Ah okay po hehe". TILITING! TILI! TILITING! Biglang tunog ng cellphone ko. Sorry ganiyan ang tunog ng cellphone ko kapag may tumatawag haha. "Excuse me po".paalam ko Kinuha ko ang cellphone ko at sinagot ang tawag ni ate "Hello ate? bakit napatawag ka?". sagot ko sa tawag

tugon pa muli nito sabay turo sa cellphone na aming hawak at tila nais itong kunin. "Apo, puwede bang hiramin ni Lola ang cellphone mo? Gamitin mo muna yung tablet ni Tita sa pag-play," malambing na wika pa ni Tita Genina sa bata. Ayaw man noong una ni Stefano na ibigay ang kanyang cellphone sa amin dahil maging siya ay nag-aantay rin ng tawag mula sa ina, ngunit wala rin itong nagawa kundi ang pumayag lalo na nang sinabi naming kailangan namin ang cellphone para puntahan ang kanyang Mama.

Fudge, hindi niya talaga alam na cellphone ang hawak ko. “Ang tawag rito ay cellphone,” bigkas ko at iniopen ang screen nito dahilan para umilaw ito at lumikha ng ingay. Nakita kong bumuka ang bibig niya na gustong sabihin ang salitang binigkas ko.

Kasalanan nya. Cathryn_POV Bigla akong nagising dahil sa ring ng cellphone. Tinatamad akong hanapin kung saan nanggaling yung cellphone. Pagkahanap ko sa cellphone ay sinagot kona. Hindi kona tiningnan kong sino yung tumatawag. "Hello" sagot ko habang antok na antok ako. Boses babae ang kausap ko. Hindi familiar ang boses nya kaya tiningnan ko ang nakaphonebook

May trauma yata ang lalaking ito tuwing nagtatangka ako lumayo sa kanya parang akala mo lagi ko tatakasan. “Kukunin ko lang naman ang cellphone ko sa bag ko, hon. Kalma ka lang diyan.” Ako na ang kusang nag tanggal ng dalawang palad niya na nakahawak sa baywang ko. Mabilis ko lang din naman nahanap ang mamahalin kong cellphone, Nokia 33. Charot! iPhone talaga ang cellphone, worth 6k, walang charger na kasama nang binili ko pero may free na putol na isang daliri. Bago lang daw yun sabi ng pinagbilhan ko.

Sa pagkalikot sa kanyang gadyet. Nakatutok sa bagong cellphone. Kung makangiti ay parang batang nakatanggap ng bagong laruan. “Wow naman,” sabi ko. “Bagong cellphone.” “Pangyayamanin!” Napatingin siya sa akin. “Oo.” “Mahal ito ah.” “Siyempre mahal kayo ni Tito Art eh.” Halos malaglag ang cellphone sa kamay niya. Parang kinabahan siya sa sinabi ko.

Ang tagal nyang nawala. "Para saan itong cellphone?" Tanong ng di na makatiis. "It's a gift. I just got back from Manila." Medyo paos na sagot nito. "Okay lang naman ako na walang cellphone." Sagot ko dahil hindi ko naman kayang bayaran ang cellphone na ibinigay nya. "It's for your study. Let me have your number." Alok nito sa akin. "Hindi ko pa nabibilhan ng sim." Sagot ko dahil totoo namang wala pa akong nabibiling sim card. Hindi ko naman kasi alam na bibilhan nya ako ng cellphone.

Bumuntong-hininga siya bago marahang nagtanong, “Ng what, Miss Santos?” “Ng... ano... cell phone?” Tawanan sa korte. Napakurap-kurap ako. Mali ba nasabi ko? “Miss Santos, you mean to say, binato ka ng cellphone, kaya ka humawak ng kaldero?” tanong ng judge, mukhang confused. “Yes, Your Honor! Kasi grabe sya, makasakit! Masakitan ako, as in! Murag gipatay ko ba!” Pinikit ko ang mata ko nang marinig kong bumuntong-hininga nang malakas si Attorney Caelius. “Miss Santos, Tagalog. Please.”