Tagalog Ng Introvert Novels & Stories

Dahil sa pagkabigla ay hindi na nakapalag ang dalaga ay hinayaan na lang na mapahiga siya dito. Mabilis na pinatong ng lalake ang tuhod niya sa ibabaw ng sofa sa tapat ng nakabukang hita ng dalaga, “tell me, Danica… Did you know what sponsor means sa isang katulad mo na artista na kailangan na kailangan ng tulong?” Mahina ang boses nito na para siyang inaakit. “You offering yourself as their prostitute, now tell me, are you going to accept my sponsorship and willing to be my prostitute hm?”

Nanlaki ang mata ni Anda, nagulat. "Ayaw ni Sua na malaman niyo na alam na niya ang totoo. Sua is a smart kid, Anda. Masiyado siyang mature kumpara sa mga batang ka edaran niya. I am worried that due to her introvert personality, baka mahihirapan siyang sarilinin ang problema niya lalo't wala siyang taong kaibigan na pwede niya pagsabihan ng problema niya." Ganito kasi problema ko noon. Dahil wala akong kaibigang babae na kaya kong masumbungan ng pinagdaanan ko, lumaki akong may problema, psychologically.

Hindi na niya hinintay kung may sasabihin pa ang iba dahil pakiramdam niya, kapag nagtagal pa siya roon, baka may mapansin pa sila na hindi niya kayang ipaliwanag. Pagkapasok niya ay agad niyang isinara ang pinto. Mahina, pero sapat para maramdaman niyang tapos na ang labas na mundo. Para tuloy siyang introvert na na-drain ang battery, kaya kailangang mag-charge. Hindi naman siya ganito dati. Well, in fact, dakila nga siyang chismosa at wala siyang inaayawan na pag-uusap. Pero ngayon ay parang kailangan niyang umiwas sa lahat.

Naka-ngiti siya sa akin, 'yung tipong palakaibigan agad ang dating. "Hi! I'm Joaquin. Co-intern mo rito sa Vanguard," pagpapakilala niya sabay abot ng kamay. "Kanina pa kita gustong i-welcome kaya lang baka masungitan mo ako sa sobrang seryoso mo riyan sa module mo. Nga pala, ang ganda mo.”

May ibang nakakasalamuha namin dito na hindi pa namin gaanong nakakausap before kaya it is just kind of awkward talking to them. When an introvert self strikes. Then finally, medyo naginhawaan naman ako noong mayroon kaming kakilala na lumapit sa amin, si Matteo. “Nandito ka naman! Nakakasawang tingnan pagmumukha mo,” saad ni Aldrich na medyo may kalakasan ng boses. Tamang ngiti lang ako sa gilid pero ayos lang yan, kakilala ko pa rin naman yan.

mahina siyang tumili. With that, we parted ways. Sabi niya kasi sa akin na she prefers being lowkey. Yung hindi siya makikita ng marami. She's an introvert kaya mas pipiliin niya iyon kaysa magpakitang gilas. "So you're here again," Biglang may nagsalita.

Ani nito. Dinig ko naman iyong tawa ng mga kaklase ko dito. Kita niya na naman siguro itong ID ko kase may mata sya diba? Saka tinawag nya pa nga ako sa pangalan ko kaya bakit ko pa kailangan mag introduce yourself?! "I'm Mary Jean Vergara..." Bagot kong saad at umupo na ulit. "Happy?" Dugtong ko.

turo niya saakin "Hindi naman ako ganoon eh!Oo inaamin ko minsan bastos ako magsalita,pero takot ibigay Ang pinaka importanteng parte ng aking katawan..like yuck!this important part of my body is only for my soon to be husband". maarteng sabi ko "Oo na ang dami mong sinasabi..may pa english english kapang nalalaman!".Ani niya

Isa-isa ngang nag pakilala ang mga kaharap ko, hanggang sa may isang naglahad sa'kin ng kamay. "Hi! I'm Peter Monteverde nice to meet you Margaux." he introduced himself with confidence. "Nice to meet you too, Peter." I replied, hindi ko rin napigilang mapasinghap dahil sa higpit ng hawak niya sa aking kamay.

IKATLONG TAUHAN “Selene” MABAGAL siyang tumango rito bago ngumiti na rin; ganoon din ang ginawa ng kanyang ina bago ito naunang maupo sa sopa na dati nang inupuan nito. “Alma.”