Tagalog Panalangin Sa Umaga Novels & Stories

Wala ito sa tamang pag-iisip kaya hindi na dapat pang haluan ng malisya. “Mum- Ouch!” he hissed when I pinched him on his arm. “Anong sabi ko kahapon?” Mahina ko siyang itinulak para magkaharap kami. Tinaasan ko siya ng kilay. “Mal,” nakasimangot nitong sabi.

(Dayang pov) I sat in my chamber, cradling my baby in my arms, feeling the warmth of their tiny body against mine. The babaylan, a wise and revered spiritual leader, entered the room with a solemn expression. I sensed a weightiness in her demeanor, a gravity that commanded my attention. "Dayang Kalangitan," she began, her voice low and measured. "The anito have spoken. You are to lead the Kingdom of Tondo once more, alongside the Kingdom of Pasig."

But after minutes and quarters I have waited, nothing happened. Heh? Eh? My forehead creased as I look back to the sky and shift down to the ground. Did I say the wrong words? Or is it not the right chant? I took a deep breath and puffed. “Labi sin umagsapa, Manbalanga’y dada say umayus. Agew ya taw-en ay lumabas. Silaw di bulan, danan ay manpaila. Las-ang ay naginek, kansyon di dagem san umayag,

Chanela Leiz Kamunting's POV "Anak gising na, 'di ba sabi mo maaga ka ngayon papasok kasi magrereview ka?" Gising sa akin ni nanay. Agad naman akong bumangon sa pagkakahiga at binati siya habang kakamot-kamot pa sa dalawang mata. "Good morning, nanay!" Masiglang bati ko. "Tara na't mag-almusal," yaya niya sa akin.

Natatawang tumunghay muli ako. Lumapit ako sa lapida kung saan nakaukit ang kaniyang pangalan. Hinaplos ko iyon. Maria B. Dela Torre “I miss you so bad, Mama. Miss na miss na kita. Sobra.” Minsan, nakakatawa mang-asar ang tadhana. Dahil makalipas ang kalahating oras ay nagsipatakan ang maliliit na butil ng ulan mula sa langit. Kalaunan ay naging malalaking butil na ito hanggang sa naging malakas na ulan.

Mastermind Madilim pa ang langit nang magising si Lucas noong umagang iyon. Pagtingin niya sa orasan, labindalawang minuto pa lamang ang lumipas pagkatapos ng alas singko ng umaga. Bumangon siya mula sa higaan, at dumiretso sa kusina para uminom ng mainit na kape.

“Get rid of that There’s-no-forever whining voice in your head. You know what the perfect battle cry would be?” “What?” “I’m going to teach you a new word: Laumlayag.” “Laun… Is that a Visayan word?” “Nope. It’s an encanto word. Mathias taught it to me.” Kate’s eyes widened. “It’s one of their common greetings, sort of like farewell. First, they touch their forehead lightly and then wave like this.” As mother and daughter lay on their backs staring up at the ceiling, at the glow-in-the-dark star stickers, Mrs. Lapuz demonstrated the greeting.

Alas syete palang ng umaga but I'm already wide awake. Usually kase ay mga 8:00 am ako nagigising, yun na din yung constant body clock ko. But today, I feel a shallow feelings within me that I manage to wake up early than na usual. Isang magandang ngiti muna ang pinakawalan ko bago ako nagpasyang bumangon na sa higaan, I reached out for my phone to check it before I tossed it back and start my morning routine.

pagbati niya nang pinindot ang receive icon ng smartphone niya. “Anong hello, hello ka diyan. Nakalimutan mo na ba kung ano’ng araw ngayon?” halos pasigaw na sagot ng kausap sa kabilang linya. “I’m sorry. Late na ‘ko nakatulog kagabi.” Sa totoo lang hindi siya makatulog at nang dinalaw na siya ng antok ay umaga na. “Papunta na ‘ko diyan. Mabilis lang ako.”

In Vanessa’s case, mukhang hindi. Bakit selos ka? Hindi ah! sabi ng dalawang tinig na nag-uusap sa isip ng dalaga. Tala! Kuya dapat ang turing mo sa dalawang lalaki, so dapat walang issue sa iyo ang mga babae nito, paalala niya sa sarili. “…and you are?” kay Tala na nakatingin si Vanessa. “Tala,” maikling tugon niya. “Ow Tala means the biggest and brightest star…tama ba?”