Novel & Cerita Tahimik In English

Tahimik. Napakatahimik. Pero sapat na iyon. Dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin— alam kong naiintindihan niya. Hindi bilang victory. Hindi bilang possession. Kundi bilang confession. Pareho kaming nalulunod. Pareho kaming nawawala. Pareho kaming hindi na marunong bumalik. At pareho naming pinili iyon.

Tahimik at malayo sa magulo at maingay na buhay sa siyudad. May ilan namang bumati sa kanya na kasabayan niyang naghihintay ng masakyan. Habang nakatayo sa tabi ng kalsada. Naalala niya ang matinding pinagdaanan noong bumiyahe siya pauwi rito sa Davao. Ilang beses din siyang naligaw dahil unang pagkakataon na tumapak siya sa lugar na ito. Ni numero ng kanyang lolo't lola wala siyang alam. Kaya ang nangyari isang buong araw siyang naghanap sa lugar na binigay ni Lea sa kanya. Mabuti nalang at magaling ang mga taong napagtanungan niya ng direksiyon kaya sa wakas ay natunton niya ang bahay ng mga ito.

"I hope we're clear." "Let's go baby." Tahimik akong tumango sa kanya saka naunang lumabas. Akala ko tatahimik na ang buhay ko pero sumunod pala ang mga ito sa amin. This time ang mas masungit ng tumingin sa akin ang anak nung ginang.

Tahimik siyang ngumiti sa sarili habang pinipigilan ang tunay na intensyon na mabasa sa kanyang mukha. Abangan

“Just a transaction.” Tahimik siyang nagbihis, saka pumasok sa ilalim ng kumot nang walang sinasabi. Ramdam ko ang bigat ng pagkadismaya niya, dahilan para maramdaman kong ako ang pinakamalaking gago sa mundo.

Tahimik siyang nagtungo sa garden. Malamig ang hangin. Tahimik ang paligid. Tanging tunog ng mga kuliglig at mahinang ihip ng hangin ang maririnig. Huminto siya sa may gazebo. Napangiti siya habang nakatanaw sa malayong ilaw ng mga bahay. “I wish…” Mahina niyang bulong. “…lumaki kang masaya.” Hinawakan niya ang tiyan. “Hindi man kumpleto ang pamilya natin…”

Tahimik na napalunok si Harvey. Ngayon niya lamang lubos na naunawaan. Hindi pala simpleng imbensyon ang Code Genesis. Isa itong bagay... Na kayang baguhin ang balanse ng buong mundo. At kapag mali ang naging desisyon nila... Hindi lamang negosyo ang mawawala. Kundi maging ang buhay ng maraming tao. Tahimik na nagpatuloy ang biyahe.

What am I, a high-profile criminal? I sighed dramatically as we got inside his car. Siyempre, black luxury SUV because he just can’t help but flex. Tahimik. As in super tahimik. Creepy kind of tahimik. Wala ni kahit isang sound—no music, no small talk, not even aircon hum. Just silence and awkward tension. And I didn’t know if it’s a good thing na tahimik kasi honestly? I was one second away from screaming "HELP! KIDNAPPER!" at the next stoplight.

Tahimik. Nakita ko kung paano niya sinarado ang mga mata niya, parang pinipigilan ang sarili. At nang bumukas muli ang mga iyon, mas madilim, mas mainit, at mas delikado ang titig niya. “Fuck.” Halata sa boses niya ang frustration. Mali ba? Mali ba ang iniisip ko? Pero hindi ba at… parang libog lang naman talaga ‘yon?

“Miro hasn’t attacked you in a long time. Maybe someone else is after you.” Tahimik si Vic ng ilang segundo matapos akong sumagot. Hindi ko alam kung maniniwala ba siya o ano. Tila iniisip niyang mabuti ang mga sinabi ko. Sana lang ay effective ang pakulo ko. Sana lang, gumana ang drama ko. Pero bigla siyang tumawa. Malakas na malakas na tawa ang ginawa niya. Ibig sabihin, hindi siya naniniwala sa akin. Lagot na, tang-ina.