Tahimik In English นิยาย & เรื่องราว

] Tahimik niyang ibinaba ang cellphone. Wala siyang balak mag-reply. Wala rin siyang balak magtanong. Pagkatapos mag-ayos, bumaba siya sa sala at saktong bumukas ang pinto. Pumasok si Sven. Tahimik na napahinto si Nevaeh at pinagmasdan ang lalaki nang hindi nagsasalita. “Maaga kang nagising,” nakangiting bati ni Sven habang lumalapit.

Tahimik ang mga sumunod na araw sa aming bahay. Kapag sinabi kong tahimik, iyong tulad ng nakasanayan naming dalawa ni Ymilio. 'Yung bago ako mapraning sa maliliit na bagay.

Tahimik siyang nakikinig pero kapag nagsalita siya ang kanya ngang opinyon ay laging nasa tama– maalam, mahinahon at may lalim. Kahit nga sa mga usaping teknikal at mahirap ay hindi nga siya nawawala sa ayos. May mga pagakakataon na kaya pa niyang pagaanin ang tensyon sa pamamagitan ng kaunting biro kaya naman madali niyang nakukuha ng loob ng mga tao sa paligid niya.

Tahimik at walang kibo niya lang iyong iniabot sa katabi ko at pinagpasa-pasahan naman nila. "Twenty-eight." Iyon lang ang tanging sinabi niya bago muling naupo. May bahagyang ngiti sa mga mata niya nang balingan ako. Tahimik ang lahat. Natigilan pati kumakanta sa videoke. Bakit? Ano ba ang kakaiba sa kaniya? Tao lang din naman siya. "Sabi ko sa inyo eh..." bulong pa ni Ma'am Mildred sa mga katabi. Nakatingin na naman sila sa akin. Tapos sa kaniya.

Tahimik at banayad ang paglipas ng mga sumunod na buwan—isang uri ng katahimikang hindi nakakabingi, kundi nakapapawi. Walang putok ng baril. Walang sigawan. Walang madugong misyon o utos na kailangang sundin sa loob ng ilang segundo. Para kay Alliyah, ang ganitong uri ng panahon ay bago—at minsan, nakakapanibago.

Tahimik siyang nakaupo sa gilid ng kama, hawak ang baril na hindi niya ginamit simula noong Pasko. Umupo ako sa tabi niya. “Galit ka?” tanong ko. Umiling siya. “Hindi ako galit. Natatakot lang ako. Hindi sa mga kaaway natin… kundi sa posibilidad na mawala ka ulit.” Hinawakan ko ang kamay niya. “Hindi mo ako mawawala. Hindi na ngayon. Hindi habang alam ko kung sino ako… at kung sino ang pinoprotektahan ko.”

Tahimik. Tahimik na parang ang buong mundo ay huminto sa pag-ikot. Ang amoy ng kalawang at langis ay sumalubong sa akin. Malamig ang hangin, at parang may mahahabang anino sa paligid ko—mga bagay na hindi ko kayang makilala. May kakaibang lamig na tumatagos sa aking balat, parang ang mga pader ay nag-uusapan, at ako’y isa lang sa kanilang mga saksi.

Hmp! Tahimik siyang kumain. Sinadya pa niyang binilisan iyon dahil naiinis siya sa pagmumukha nito kasabay pa sa alaala niya na ito ang naghatid sa kaniya kagabi... Hindi naman siguro niya ito hinalikan. Hindi nga ba? "Mara," tawag nito.

TAHIMIK na umiiyak si Rita mula sa pinagtalian sa kaniya. Gusto niyang lapitan ang pamangkin na umiiyak sa isang tabi ngunit hindi magawa dahil nakatali siya. Maging ang bibig niy ay may busal kaya hindi niya rin ito makausap. Kanina ang akala niya ay hindi siya napansin ni Danica na sumusunod dito. Nang tumigil ito sa isang tabi ay huminto rin siya at naka distansya dito. Ngunit biglang may kumatok sa kaniyang bintana, ang akala niya ay namamalimos dahil sa kasuotan nito. Bigla na lang siya tinutukan ng baril at pumasok sa loob ng kaniyang sasakyan ito. Wala siyang nagawa kundi ang magmaneho at sundin ang utos ng lalaki kung saan dadaan.

Tahimik. At sa unang pagkakataon— Hindi agad sumagot si Adrian. “Does it hurt?” tanong nito, mahina. Napatawa si Lena—mapait. “Hindi niyo alam?” Lumapit si Adrian. “Tell me.” “Masakit,” sagot niya. Tahimik. “Seeing her…” dagdag niya. “Seeing you with her…” Hindi niya natapos ang salita.