Si Mark Tahimik Lang Novels & Stories

CASSANDRA ‘CASSY’ VILLARAMA POV TAHIMIK kaming nakauwi ng mansion ni Neilson. Pagdating namin, tulog na si Lolo Marco kaya naman nagpasya na din akong dumirecho sa aking silid para makapagpahinga na din

Tahimik, malamig, at malayo sa mga mata ng iba. Tahimik siya, hanggang may narinig siyang pamilyar na tinig. “Pwede ba akong sumama?” Paglingon niya, si Tristan. Nakatayo sa may pinto, at sa mga mata nito ay naroon ang lungkot… at pagnanais. Tumango siya, kahit kalahati ng puso niya ang nagsasabing wag. “Where’s Kristoffer?” tanong ni Tristan, lumapit sa kanya.

Tahimik. Walang kagatol-gatol na lumipad sa hangin ang mga salitang iyon, at para kay Senyora Abedida, para bang saglit na may humawak sa leeg niya—hindi sa sakit, kundi sa gulat. Sa unang pagkakataon, narinig niya si Marco hindi bilang lalaking laging nakaabang, kundi bilang lalaking handa nang lumayo kung muling magiging laro lang siya. "Ikaw?" mahinang tugon niya, may halong inis at pagtataka. "Maglalakas-loob kang iwan ako?"

Tahimik. Masyadong tahimik. At ang katahimikang iyon ang lalo kong kinainisan. "Damn it, Maui!" Malakas kong sabi. Napatalon si Alexandra sa pagkakaupo. Habang si Maui naman ay napahagulhol. "Mayroon pa." Mahina niyang sagot. At parang may humampas sa dibdib ko. Dahil alam kong hindi ko magugustuhan ang maririnig ko.

Tahimik siyang kumain ulit at pagkaraan ng ilang segundo ay mahina ngunit malinaw niyang sinabi, "...Pwede na." Napahinto sa pagsubo si Maeve at bahagyang napatingin kay Keiv. "Pwede na?" Tumango siya. "Hmm pwede nang ibenta." Natahimik si Maeve at pagkatapos ay unti-unting napangiti, hindi iyon malaking papuri pero para sa isang lalaking halos walang emosyon ay parang iyon na ang pinakamataas na medalya at habang tahimik silang kumakain sa iisang mesa.

“… I swear to God, I’ll fucking do it.” Tahimik si Simon, halatang kinakabahan, pero hindi siya umatras. Pinanood lang niya ako habang nanginginig pa rin ang mga kamay ko at patuloy na pumapatak ang dugo mula sa kamao ko.

Tahimik, I am happy pagkatapos ay dumating iyong isang balitang ikinasabog ng lahat. I am married to Cachi and we had twins. Everything – all the feelings came back, all the infinised business came back. I wanted to make things better and she was right, dapat mawala ang kasal madaling gawin, but that night in Seattle, I saw Arandia again and it made my blood boil when he told me that he had a talk with Mariake when he was in the Philippines two days ago.

“I need you to find out who he is. As soon as possible.” Tahimik si Samuel sandali. Nilapag nito ang tasa ng kape, saka umupo sa gilid ng mesa. “Marami ka namang tao, Xav. May mga security ka, may kakilala sa pulisya. Bakit ako?” “Dahil hindi ko kayang ipagkatiwala sa iba. Kilala mo kung paano gumalaw ang mga taong ayaw magpakita. At... may mga lugar na hindi ko kayang pasukin.”

Tahimik ulit ang mesa. Hanggang sa— isang maliit na boses. “Kuya TJ?” Napalingon ako. Isa sa mga anak ni Tito Harvey. “Mas magiging safe na ba?” Tahimik. Mas tahimik kaysa kanina. Hindi ito investor question. Hindi ito technical. Diretso. Napangiti ako nang bahagya. “Yun ang goal,” sagot ko. Tahimik siya sandali bago ngumiti. “Good to hear...”

Alaric: "Let him come. I want him to watch the world burn… just before I extinguish him myself." Tahimik akong nakatayo sa harap ng isang digital holo-table kung saan nakamapa ang buong global network ng Umbra Circle. Daan-daang linya ng operasyon, mga black market deals, armas, biotech—lahat naka-sync sa bawat command ko. Tumingin ako sa mga elite ko. Lahat sila ay trained killers, mercenaries, chemists, at tech masterminds. Pero ngayon? Lahat ng mata, nasa akin. Tahimik. Naghihintay ng utos.