Tahimik In English の小説・ストーリー

“I’ll be back tomorrow.” Tahimik siyang lumayo, tuwid pa rin ang likod parang hindi kailanman tumakbo ng limampung kilometro na may dalang buong kagamitan. Nang tuluyan siyang mawala sa paningi. “Paano siya--- nakakatayo pa?” habol-hiningang wika ng isang sundalo habang nakahandusay sa damuhan. “Parang wala lang sa kanya ‘yon---”

STATUS: DECEASED Tahimik siyang tumitig doon sa loob ng ilang segundo. Pagkatapos ay marahan niyang isinara ang folder. At sa unang pagkakataon... bumulong siya ng mga salitang walang ibang nakarinig. "...Forgive me."

Tahimik. Pagkatapos— mahigpit na sumagot si Christian. “What do you want?” Bahagyang natawa ang boses. Ngunit walang saya roon. “Straight to the point.” Tahimik. “Just like Amara.” Nanlamig muli ang paligid. Dahil muli nitong binanggit ang ina niya. At bawat pagbanggit nito— parang may lihim na unti-unting nabubuksan.

Tahimik siyang kumalas sa yakap nito, tumalikod, at kinuha ang mga damit na nakakalat sa paanan ng kama. Basang-basa ang mga sapin ng kama, pero hindi na niya iyon inintindi; alam niyang may maglilinis naman niyon sa bahay. Nagbihis siya nang tahimik—walang iyak, walang sigaw, walang kahit anong tunog. Binuksan niya ang pinto at tuluyang lumabas.

His voice was ice. “You know what hurts the most?” Tahimik. Humigpit ang kamao ko sa gilid. “It’s not that you hit my brother… It’s that you looked me in the eye, held my face in your hands, and told me you loved me—while knowing the truth could destroy me.”

CHAPTER 2 KAHIT AYOKONG balikan ang mga taong nakalipas ay kusa ko itong naalala. "You should always stay on top, Tammy, no matter what happen you should always do your best. Gawin mo ang lahat hindi dahil sa anak kita kung hindi para maging karapat-dapat ka sa apelyido ng papa mo." Bata pa lang ako ay iyan na ang kinamulatan kong mundo. Kailangan kong pagtrabahuan ang aking pangalan.

Tahimik, ni isang daing ng sakit, walang lumabas sa mga labi ng dalaga. Sanay na kasi siya. Alam niyang walang maaawa sa kanya kahit umiyak pa siya ng dugo sa mga oras na yun. Ang umiyak sa harap nila ay magiging dahilan lang para mas lalo siyang ipahiya at pagtawanan ng mga tao. "Maligo ka na muna baka magkasakit ka pa. Ingatan mo yung sugat mo na huwag mabasa, ha? Babalikan kita mamaya para palitan iyang bandage mo," malumanay na bilin ni Liam sa kanya.

“Tomorrow, I will destroy you both.” Tahimik siyang naglakad pabalik sa tent niya habang halos walang tunog ang mga yabag niya sa damuhan.