Tahimik In English Novels & Stories

Tahimik. Sa loob ng katahimikan ay may tila alon ng paglalaban sa kanyang isipan—galit, pag-ibig, dangal, at sugat na hindi pa rin tuluyang naghihilom. Sa loob-loob niya, gusto niyang matahimik. Gusto niyang tapusin na lang ang lahat. Pero paano mo tatapusin ang isang bagay na hindi pa talaga nagsisimula?

“People don’t destroy what they think is insignificant.” Tahimik akong napaisip. She reached for my hand. “Let me help you.” I swallowed. “What if… what if I don’t recognize myself after?” “Then,” sabi niya softly, “we’ll introduce you to who you’ve become.” Tahimik ang pagitan namin. “Okay,” sabi ko sa wakas. She blinked. “Okay?” Tumango ako. “I’ll do it.” A slow smile spread across her face. Hindi triumphant. Hindi relieved. Parang isang taong alam ang bigat ng desisyong pinasok namin pareho.

Sparks. Tahimik siyang umupo sa kanyang upuan, pinagkrus ang kanyang mga paa, at ininom ang tsaa. Naniniwala siya na aayusin ni Thomas ang maliit na problemang ito gamit ang kanyang kakayahan. Kung hindi, paano magiging karapat-dapat si Thomas para sa titulong God of War?

Tahimik, malayo sa ingay, at puno ng espiritwal na enerhiya — halos perpekto. Ang tanging problema lang ay wala itong sariling pinanggagalingan ng tubig. At dahil ang paglinang niya ay pangunahing umaasa sa likidong espiritwal, kailangan niya ng sapat na tubig para ihalo rito. Pero hindi siya nabahala. Sa loob ng kanyang bag of holding, marami siyang naipong tubig niyebe, sapat para sa ilang linggo ng paglinang.

Tahimik akong tumalikod sa kanya at hinaplos ang malamig na lapida. "Anak, patawarin mo si Mommy kung huli na ako. Hindi na kita maaaring bisitahin sa susunod. Kung talagang may kabilang buhay, sana sa susunod mong buhay, mapunta ka sa isang pamilyang tunay na magmamahal sa iyo. Hindi tulad nitong sa amin." Tahimik ang paligid pero ang bigat ng lungkot na bumalot sa akin ay mas matindi pa sa alinmang tunog ng paghagulgol.

“Really? Then what are you, Blake?” Tahimik siya ng ilang segundo bago nagsalita. “I’m the past. That’s all. I can admit that I haven’t fully moved on. But seeing her happy with you… it gives me peace. At least I know she’s with the right man.” “Then prove it. Prove it by keeping your distance.” “Kung iyon ang hinihingi mo, fine. Pero may isang bagay akong hihilingin sa 'yo.”

Tahimik ang kanyang paligid. Walang guwardiya. Walang mensahe. Walang tawag mula kay Erickson—kahit dati halos araw-araw itong nag-aalala, nangungumusta, o pa-isa-isang nagpaparamdam na kaya nitong protektahan siya. At mas nakakainis, mas nakakaasar, mas nakakatakot—hindi niya gustong aminin pero… nami-miss niyang may nagbabantay.

Tahimik siyang nanalangin sa isip na sana huwag siyang mabuko ni Cormac. Makalipas ang ilang segundo, narinig niya ang malamig na tinig ng lalaki, “Hmm, nagda-drive ako.” Nanginginig pa rin ang boses ni Naomi, at pawis na pawis ang palad. “Ah, honey…” Tahimik sa kabilang linya nang halos dalawang segundo—mahaba at nakakakaba. Parang may humigpit sa dibdib ni Naomi; halos manghina ang mga daliri niya sa kaba.

“Fine. We'll just annul this. Easy.” Tahimik siyang tumingin sa akin. Tapos… bahagya siyang ngumiti. Hindi iyon mabait na ngiti. Parang may alam siyang hindi ko alam. “Pwede naman,” sabi niya. Bahagya akong gumaan. “Good—” “Pero,” putol niya. Nanikip ulit ang dibdib ko. “May maliit na problema.”

Tahimik. Masyadong tahimik. At doon lalo akong kinabahan. Kasi kung madali lang ang sagot dapat matagal na niyang sinabi. Pero hindi. Hindi niya magawa. Napapikit siya. Sandali lang. Pero nakita ko. Naramdaman ko. At doon ko tuluyang naintindihan. Hindi niya kayang magsinungaling. Pero hindi rin niya kayang sabihin ang totoo.