Tahimik In English の小説・ストーリー

Tahimik niyang tinanggal ang sapatos, isang paalala na tapos na ang isang mahaba at masalimuot na araw. Tahimik siyang lumakad patungo sa kama. Hindi na siya nagbihis. Hindi na rin niya binuksan ang ilaw sa kwarto. Dumiretso lang siya, at saka nahiga, nakatingin sa kisame. At sa kisame na iyon, nakita niya ang katahimikan ng sarili. Sa katahimikan ng kanyang unit, doon bumigat ang lahat.

Tahimik siyang tumango at dahan-dahang umalis para magpalit. *]:pointer-events-auto scroll-mt-(--header-height)" dir="auto" data-turn-id="592e276f-bb89-4207-9dd7-6e985e6fa028" data-testid="conversation-turn-51" data-scroll-anchor="false" data-turn="user">

Tahimik siyang sumandal sa upuan. Hindi siya lalaban para lang mapunta sa headline ang pagiging ama niya. Lalaban siya para sa karapatan. Para sa pagbuo. Para sa puso ng isang batang hindi pa siya kilala. Pero darating ang panahon. Makikilala rin siya. At sa araw na iyon, wala na siyang pagdududa. He will be ready. --- Tahimik pa rin ang loob ng sasakyan, pero hindi na iyon ‘yung klase ng katahimikang mabigat. May halo na itong kapayapaan—mahirap man, pero totoo.

Tahimik si Fae. Hindi siya umiimik. Pero hindi rin siya basta malamig—may kakaiba sa tingin niya. Parang may hinahanda siyang hindi inaasahan ni Richard. Tahimik. Tahimik na parang bagyong walang tunog pero punung-puno ng pangamba. Nagpakita siya ng kakaibang ekspresyon. Hindi galit. Hindi rin malungkot.

Tahimik siyang lumabas, nagpalit ng pambahay na damit, at nagtungo sa pool area kung saan natagpuan niya si Kairi, naka-white button-down shirt, hawak ang dalawang mug ng kape, at may malawak na ngiti. “You’re late,” bungad nito. “Wala namang nakalagay na oras sa note mo eh,” kontra niya, pero hindi maitago ang ngiti. “Tsk!” Umiling-iling ito. “Let's go. may inihanda akong trial-date surprise para sa'yo...” ———

Leonardo's POV Tahimik. Mas tahimik pa kaysa sa conference room tuwing wala akong kausap. Tahimik na halos parang may sariling tunog ang katahimikan. Isang uri ng katahimikang bumabayo sa tenga at sa dibdib, parang sinasadya kang pakinggan ang lahat ng ayaw mong marinig mula sa loob mo.

Tahimik niyang tawag sa pangalan ng dating kasintahan na labis man ang pag mamahal na kanyang ibinigay ay mas pinili pa rin siyang pag taksilan. Tahimik ang naging pag iyak ni Lexie, hindi niya na nakuha pang punasan ang malalaking butil ng luhang umagos sa kanyang mukha kasabay ng kagustuhang iuntog ang sarili sa marmol na sahig upang kahit paano ay mapalitan ang sakit na bumabalot sa kanyang dibdib. “Ano ba self… Stop crying, he’s not worth it.”

Unti-unti, tahimik na sumilip sa awang ng pinto. Parang binagsakan ng langit at lupa si Micaiah sa senaryong tumambad sa kan’yang mga mata. Parang piniga ng mahigpit ang kan’yang dibdib. Naitutop niya ang kan’yang palad sa kan’yang bibig. Pigil na pigil na mahikbi ng malakas. Tahimik. Tahimik siyang umiiyak, walang pigil na nagsilalaglagan ang mga luha sa mga mata niya. Bahagyang natakpan ng mga luha ang kan’yang paningin pero malinaw ang lahat.

Tahimik parin akong umiiyak, hanggang idinala niya ako sa kama at yinakap ng mahigpit. “Hush, baby... Everything will be alright.” Sana nga.

Tahimik siyang nakamasid mula sa loob ng kanyang sasakyan, habang kasunod lamang sa kanya ang isa sa kanyang mga tauhan. Hindi niya maintindihan ang sarili. Bakit ba niya sinusundan si Siena? Dapat ay wala siyang pakialam kung makipagkita man ito sa mga magulang niya o kahit kanino pa. Pero heto siya ngayon, nagmamanman, nag-aabang… at hindi mapakali.