Taking A Break Quotes And Sayings Novels & Stories

> “To everyone who has supported me—thank you. I’ll be taking a short break to recover and focus on my health. Sometimes, strength isn’t about pushing through, but knowing when to pause.” Simple, ngunit totoo. Pagkatapos niyang i-post iyon, marahang sumandal siya sa upuan, pinakiramdaman ang bigat na unti-unting nabawasan sa dibdib. --- Kinagabihan, dumating si Arcturus.

Pinanlakihan ng mga mata si Papa bilang babala. I took a break from everything. Maybe a year or two. Gusto kong hanapin ang sarili ko. This past months, para akong mababaliw. Sa mga nangyari, para akong nawalan ng lakas. Nawalan ng focus. I need a break to find myself again. Dahil alam ko, I am not the same as before.

Ano ang isusulat ng mga mamamahayag tungkol dito? “Huwag mo nang isipin pa. Ako na ang bahala.” Hindi kinaya ni Allen na makita siyang nag-iisip tungkol sa trabaho sa kanyang break. Tinulak siya nito sa kama. “Pahinga…” "Paano ako makakapagpahinga kung ganito ka?" Tiningnan ni Arya ang hindi mapakali niyang mga kamay at ipinulupot iyon sa kanyang leeg. Natulog silang dalawa sa double bed.

She didn’t want the moment to end. “Well,” Liam said, standing up and offering her a small smile. “I’ll let you get back to work. But if you need another break, just let me know.” Kairah smiled, standing up as well. “I will. Thanks for the coffee, Liam. I really needed this.” “No problem,” he replied, his smile growing. “I’ll be here.”

Hindi ko tuloy mapigilan ang mapailing at illang saglit lang, sabay na kaming naglakad papasok ng hospital Kahit na walang tulog buong magdamag, kapansin-pansin ang pagiging inspired ko pagdating sa trabaho. Ni hindi man lang ako nakaramdam ng antok na labis kong ipinagpasalamat hangang sa dumating ang lunch break kung saan nakangiti na naman akong nilapitan ng kasamahan kong si Aldrin. “Hi, Venus, breaktime na. Saan ka kakain? Sabay na tayo?” nakangiting wika nito sa akin

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

tanong ko nang matagal s’yang walang imik. ‘Yes... I’m still here.’ Buti naman at mukhang hindi na galit ang boses n’ya. “Patulog ka na ba?” tanong ko para magpatuloy pa ang usapan namin. ‘Hindi pa, may inaayos pa ako’ng ilang kaso...’ “Ay... kung ganon... busy ka?” ‘Hindi naman... I needed a break after all.’ “Talaga? Buti na lang! Gusto ko pang makipag kwentuhan sa `yo!”

“I’m really sorry, Mena. Wala talaga ako sa hulog ngayon.” Tinitigan ko siya nang mabuti. Kita ko sa mga mata niya na mabigat ang dinadala. Yung family issues pa rin sigurado ako. Pero sa isip ko, sana man lang kapag nasa office, makaya niyang i-set aside muna ‘yon. Alam kong hindi madali, pero trabaho pa rin ‘to. “Rona, listen…” nilapit ko pa ang upuan ko sa kanya. “Kung tingin mo nahihirapan ka na talaga, you can take a break. Mag-leave ka muna, magbakasyon kahit ilang araw.”

Sigaw ng direktor saakin. "Sorry direk medyo, exhausted lang." Aniya ko, tumaltak ito at saka tumingin saakin. "You should know that personal life matters never must bother the career. Ayusin mo na after nito." Sabi nito, tumango ako at saka umiwas ng tingin. "Ten minutes break everyone." Aniya niya sa lahat, ang iba ay nag punta na sa kani-kanilang dressing room. Kahit ako ay pumunta narin duon.

mahinang sabi ko. "Marami akong pwedeng maitulong sa 'yo. I can lessen your job as a manager. Or maybe you can just take a leave until your mom feels better. Can't you... can't you just say you're taking a break and then come back after? I will just think that you’re on a vacation or---