Personal Matter Novels & Stories

At kaagad naman iyong napansin ni Marvin kaya naman napapangisi na lamang ito. “Hindi naman mahirap na ipagbukod ang personal na buhay sa trabaho. Kapag may gusto tayo sa isang babae ay gagawa at gagawa tayo ng paraan para mapansin nila tayo.. At isa pa ay alam ko naman na wala kang pakialam sa personal na buhay ng iyong mga empleyado, tama ba ako Mr. Francis?” sagot naman ni Marvin kay Francis habang nakangisi pa ito.

“N-Natatakot po kasi akong baka galing sa masama ang pera niya at mawalan ako ng trabaho—” “Natatakot kang mawalan ng trabaho? Kung galing man sa masama o mabuti ang perang ipinambabayad niya, hindi ka naman maaapektuhan doon. Pero ang paglalabas mo ng personal na impormasyon ng pasyente at ng pamilya nila? Mas delikado iyon,” sarkastiko kong saad habang mariin siyang tinititigan.

"Po? Hindi naman po siguro kasi wala naman na si Ma'am Meg---" "We can tell her that you're thankful for her, Mr. Fernandez. There is no need to ask for her personal information, whether she is our employee or ex-employee. It is still so informal that you ask for someone's personal information instead of dealing with what's ahead of us. We are here to discuss our upcoming partnership and to discuss someone's else personal contact number," I said with gritted teeth.

cool lang na sagot nito. "Oo nga po. Pero ang sa akin lang, with your status sa society, ayaw mo pa rin naman na mangyari 'yon, hindi ba? Masyado kang pribadong tao, for sure ayaw mo na pagpiyestahan at kalkalin ang personal life mo," may halo na pananakot na sabi ko. "Wala akong pakialam sa iniisip nila." Napakurap-kurap ako. "A-ano?"

“You are right, I saw what you did to your workmate, but I do not care about that so do not get the wrong impression.” Walang ganang sabi nito saka siya tinapunan ng tila tinatamad na tingin. Wala sa sariling tinaasan naman ito ng kilay ni Amara. “I don’t give a damn about your personal life and personal issues-“

“That’s my personal matter.” “Personal?” Lumakas ang boses ni Julio. “Ang personal mong buhay ay nakakaapekto sa kumpanya!” “Then let me handle it.” “Hindi ganoon kasimple, Adrian!” Tumayo nang tuwid si Julio. “May mga investor na nagrereklamo. May mga shareholder na kinakabahan. At ngayon, kumakalat na naman ang pangalan mo dahil sa babaeng ito.”

Binasa niya ang laman ng personal information at saglit na tumango, pagkatapos ay tiniklop niya ito at ibinalik sa pagkapatong sa mga kasamang documents. "As I see wala namang problema or personal issue about sa laman ng mga papeles na 'yan, anytime pwede kong pirmahan ang lahat ng 'yan as an approval. Ang problema dito ay about sa personal issue nating dalawa, Ms. Jane Stanford?" kunting kiling ulo ni Kris ang ginawa niya matapos magsalita at hindi kumurap na tinitigan si Jane. Umiwas tingin si Jane at napayuko.

Pagsisimula niya habang hinahagod ang dulo ng ballpen niya sa isang bond paper. “Good. Masaya.” “Really?” Tumango-tango siya. “Oo naman, bakit naman ako hindi magiging masaya?” Medyo matigas na boses na tanong ko. Ngumisi naman siya ng bahagya. “I bet something’s happen that I didn’t know.” I sighed. “Look, this conversation is not that important. Please, let’s just talk with formality about business, nothing’s more. Don’t ever ask again a personal matter.” Hindi pa niya pwedeng malaman ang nangyari.

“Kung talagang walang katotohanan ang lahat ng ito, bakit hindi mo diretsong sabihin na hindi ito totoo? Bakit mo inuulit na ‘private matter’ lang ito?” Lalong dumilim ang mukha ni Marie. “Huwag ninyong linlangin ang mga tao. Ang ibig kong sabihin, huwag kayong mangialam sa personal kong buhay. Hindi ibig sabihin na tama ang mga pinagsasasabi ninyo. Natural lang na ayaw kong pag-usapan ang aking personal life, mali ba iyon?” “Ang bata ay may apelyido mo,” tanong ulit ng isa, “ang ibig sabihin ba nito, ang ama ng bata ay si Lucio?”

“Anong problema?” Tumayo siya sa harap ng kanilang kama at nagsimulang mag-unpack at ayusin ang kanyang mga nabili. "Wala. Hindi ba naiinis ka kapag nagtatanong ako ng napakaraming tanong? Dahil dito ay hindi na kita tatanungin. Bahala ka kung gusto mo itong pag-usapan o hindi. Mula ngayon, hindi na kita guguluhin tungkol sa mga personal na gawain mo. Hindi ko na tatanungin kung anong oras ka uuwi," sabi niya. "Kung may mga bagay man na sa tingin mo ay kailangan kong malaman, sabihin mo na lang sa akin. Kung hindi, isikreto mo na lang. Masaya akong nabawasan ang mga alalahanin sa buhay ko. Hindi ko kailangang alalahanin ang kahit anong bagay.”