Personal Matter Novels & Stories

At kaagad naman iyong napansin ni Marvin kaya naman napapangisi na lamang ito. “Hindi naman mahirap na ipagbukod ang personal na buhay sa trabaho. Kapag may gusto tayo sa isang babae ay gagawa at gagawa tayo ng paraan para mapansin nila tayo.. At isa pa ay alam ko naman na wala kang pakialam sa personal na buhay ng iyong mga empleyado, tama ba ako Mr. Francis?” sagot naman ni Marvin kay Francis habang nakangisi pa ito.

“N-Natatakot po kasi akong baka galing sa masama ang pera niya at mawalan ako ng trabaho—” “Natatakot kang mawalan ng trabaho? Kung galing man sa masama o mabuti ang perang ipinambabayad niya, hindi ka naman maaapektuhan doon. Pero ang paglalabas mo ng personal na impormasyon ng pasyente at ng pamilya nila? Mas delikado iyon,” sarkastiko kong saad habang mariin siyang tinititigan.

"Po? Hindi naman po siguro kasi wala naman na si Ma'am Meg---" "We can tell her that you're thankful for her, Mr. Fernandez. There is no need to ask for her personal information, whether she is our employee or ex-employee. It is still so informal that you ask for someone's personal information instead of dealing with what's ahead of us. We are here to discuss our upcoming partnership and to discuss someone's else personal contact number," I said with gritted teeth.

cool lang na sagot nito. "Oo nga po. Pero ang sa akin lang, with your status sa society, ayaw mo pa rin naman na mangyari 'yon, hindi ba? Masyado kang pribadong tao, for sure ayaw mo na pagpiyestahan at kalkalin ang personal life mo," may halo na pananakot na sabi ko. "Wala akong pakialam sa iniisip nila." Napakurap-kurap ako. "A-ano?"

sabi ko sabay bukas sa pinto. "Erica, tingin ko, hindi pakulo 'yong nangyari kanina—" Nagkatinginan kami ni Myra. Ramdam din pala niya. "May personal na issue ang magpinsan. Pero bakit pati ikaw ay damay sa issue nila?" Napabuntong-hininga na lang ako. Pareho nga kasi kami ng tanong at parehong hindi namin alam ang sagot.

magalang kong sagot. "Really, akala ko naman nagkaintindihan na kayo kanina sa loob ng office" nakangisi nitong sabi. Napangisi ako at napantig ang tainga ko dahil sa sinabi niya.“I thought, Sir, we weren’t supposed to discuss personal matters during work hours? We’re on the clock, and in front of other employees… And isn’t it even more inappropriate to air private issues in front of everyone? Sir?” buwelta ko rito, kita ko ang pag alon ng lalamunan niya at dinig ko ang bulong ni Parsha

“Lolo, sa ngayon… hindi ko gustong isipin ang negosyo sa usaping ‘to.” “I know,” tipid na tugon ng matanda, “pero sa posisyon natin, hindi natin pwedeng ihiwalay ang personal sa corporate. Kung may dugo mo o dugo natin sa mga batang ‘yon, ibig sabihin… may karapatan din silang malaman ang lahat. At kung dumating ang araw na iyon, gusto kong tayo ang magdikta ng kwento—hindi ibang tao.”

“I mean, it doesn’t affect work. It’s personal. Kahit naging hot topic pa siya, wala naman akong nakikitang grounds para kausapin ako ni Boss about it.” She paused, gripping her phone a little tighter. “And if galing na rin kay Rhea na narinig niyang nagtalo sila tungkol doon,” she continued, trying to sound composed, “then doesn’t that mean si Ms. Pebbles yung dapat niyang kausapin? Kasi siya yung nakialam sa personal matter ko. Tama naman, ’di ba?” She didn’t know who she was convincing anymore—Desiree, or herself.

lakas-loob na tanong ng isa. "Wala, Miss Patty," tipid niyang tugon. Ngunit ito ay kasinungalingan lamang. Siya ang higit na nakakaalam kung ano ang problema. It's a personal problem not related to her work. Pero hindi niya maikubli, hindi mapigilan ang sarili na isipin ito.

P*tang ina ‘yan! “I kept my personal information private— I’m also not active on social media and I don’t put personal stuff there. Kaya kung pinapahanap niya ako ay maliligaw siya, not unless he's too powerful to do that…” saglit akong huminto sa sinasabi at muli nang dinala ang tingin kay Sir Gray na muli ay seryoso na naman ang mukha ngayon.