Novel & Cerita Tawagan Ng Magkasintahan

Magiging sobrang kawkward para sa akin na pumunta. [Baka may magdala rin ng mga kaibigan! Samahan mo lang ako, ha? Isipin mo na lang na pagpapalawak ng iyong mga pangarap. Libre ang event, kaya parang makakakuha ka ng libreng hapunan!] pinangangatuwiran ni Fergus. [Fergus, maging tapat ka. Natatakot ka bang pumunta mag-isa?] tinype niya. [Haha. Nahuli mo ako.]

Namula ako at napapailing na lang sa kanila, pero hindi ko maitago ang ngiti ko. Lumipas ang maghapon —kwentuhan, tawanan, panonood ng pelikula, at pakikipaglaro sa kambal, kasama ang mga kaibigan. Sa bawat sandali ay dama ko ang gaan ng loob at init ng samahan. Nakakatuwang isipin na ang turingan namin ngayon ay higit pa sa pagiging magkaibigan—parang tunay na magkakapatid, kahit hindi kami magkaugnay sa dugo. Sa kanila ko natagpuan ang kahulugan ng wagas na pagkakaibigan at ang pagma

Na-miss ko ang pagtataray n'ya. “Oo nga, eh. Hindi ko rin a-akalain na mangyayari ito.” “Pamangkin mo, pamangkin ko rin. Hindi ba nakatatawa? Ako kasi natatawa, hahahaha.” Pati tawa n'ya ay na-miss ko rin. Ang dami kong na-miss sa kaniya. Nag-hi-hinayang ako sa friendship naming dalawa na bigla nalang nasira.

Naiwang tatawa-tawa ang kapatid at kaibigan nito. End. ______ Thank you guys for waiting. Pasensya na po dahil I'm not that good in ending. Until next story. God bless! 🥰

“Sinusubukan naming maging magkasintahan ulit dahil mahal namin ang isa’t isa.” “Ano po ibig sabihin ng magkasintahan?” “Ibig sabihin, dalawang taong nagmamahalan.” “Ah, jowa po.” “Teka saan mo natutunan ang salitang ‘yan?” “Kay yaya po, lagi niya kausap jowa niya sa gabi.” “Sierra, huwag kang nakikinig sa usapan ng matatanda ha?” Tumango bata.

Kabanata 5 Settle BUONG umaga akong umiyak ng araw na iyon. Hinihinaan ko lang ang bawat hikbi ko dahil baka marinig nila Mama at mga kapatid ko sa ibaba kung sakaling gising na rin sila.

"Okay little miss. I love you. Tawagan mo ako agad kapag pinagalitan ka naman ng mama mo ha at kukunin kita agad diyan sa bahay niyo kahit lasing pa ako, okay?" Napangiti ako at the same time namimiss ko na siya kahit kanina pa lang kami na hindi nagkasama. Ganito ba talaga ang pakiramdam kapag sobrang close mo na ang isang tao? Ayaw mo na siyang mawalay sa'yo at gusto mo na lang siyang makita araw-araw.

Haha “Ang tawag doon sa ginawa ko ay tawad. Ganto dito sa palengke, dapat marunong kang tumawad para makatipid ka.” “Tawad? Does it require charm?” Natawa ako doon sa charm. “Hmm.. Dagdag points na ang charm pero kahit naman wala ka no’n, basta marunong ka lang magnegotiate, talagang makakatawad ka.”

nagpipigil ang mga kumag sa pagtawa, ano naman nakakatawa doon eh ginising lang siya ng maaga. Ang saya na kahit hindi sila invited sa birthday ko at wala naman talaga kaming handa pero nandito sila ngayon at naalala pa rin nila ang kaarawan ko, ang sarap sa feeling na hindi lang ikaw ang nakaalala sa special na araw na ito kundi yung mga taong malalapit sayo.

Lalo pa't gawin siyang kasintahan? Bumitaw ako ng isang tuyong tawa, peke, makamandag: — Sigurado ako... ako ay magiging mas mabuting kasintahan kaysa sa kanya. Ang mga salita ay lumulutang sa pagitan namin, mabigat, maruruming bagay. At halos pagsisihan ko ito kaagad. Hindi dahil iniisip ko ito, kundi dahil nakikita kong nagbabago ang kanyang tingin nang sa wakas ay ibinaling niya ang kanyang ulo patungo sa akin.