Team Building Captions For Instagram นิยาย & เรื่องราว

Gano'n sila Daddy saka sabay-sabay silang tumawa. “Bawiin mo 'yang sinabi mo, love!” sigaw ko. “The more the merrier! Bubuo tayo ng isang basketball team at volleyball team!” “Bumuo ka ng team mag-isa mo!” “Team Melody!” “Team Apollo!” Sabay-sabay na sigaw nila. Halos walang mapaglagyan ang kasiyahan namin nang mga oras na 'yon habang si Atlas— teka nasaan na nga ba si Atlas?

saad naman ni Rose. “Anong gagawin natin doon?” tanong ko. “Bibili ng mga swimsuit! Sa sabado na ang team building natin, huwag mong sabihin na nakalimutan mo?” sagot at tanong din niya sa akin. “Oo nga pala,” saad ko. “Hindi naman ako nagsu-swimsuit, eh,” dagdag ko pa. “Sama ka pa rin, Miss Ali! Miss ka na namin!” ani Lou at muling yumakap sa akin.

Natatawa na lang siyang tumalikod sa mga ito. Naglakad siya pabalik sa cottage. Nandun pa rin ang iba pang mga kasamahan nila. May nag-aayos ng pagkain. Meron naman kumakain na. Yung iba nagka-karaoke. Yung iba naman ay nasa mga benches at duyan, nagpapahinga. Ngumiti ng maliit si Keirah. Ganito pala ang Team Building ng Montevella. Simple lang. Akala mo mga naga-outing lang.

Ito ang mga taong walang bayad, walang script, pero puno ng pag-asa. May mga nagtaas ng placard na gawa sa karton. May mga batang kumakaway. May mga matatandang nakangiti kahit pawis na pawis. “Ang team n’yo ang bagong pag-asa ng Yay Town!” sigaw ng isang lalaki sa unahan. Ramdam na ramdam namin ang tiwala ng mga tao sa team nila Keilys. Tumataas tuloy ang balahibo ko.

Sa tabi ng kama, nakalapag ang drawing ng kanilang “Team Dino.” Umupo siya sa gilid ng kama at tinitigan iyon. Ang tatlong simpleng stick figures na magkahawak-kamay, may nakasulat pang “Team Dino” sa itaas— parang simbolo ng isang bagay na dati ay hindi niya kayang isipin. Noon, imposible. Ngayon, parang hindi na ganoon kabigat. “Maybe this is what breathing feels like again.”

aniya. Nang makitang nagsitanguhan ang mga ito ay napangiti siya. Hindi niya alam na may isang taong titig na titig sa kanya ng mga sandaling iyon. “Kayang-kaya, Ma’am!” malakas na sigaw ni Irma. Palibhasa wala sa dalawang team. Alam niyang pressured na ang mga empleyado niya. “If makuha natin ang UMD, may good news ako para sa darating na team building.”

tanong niya na may halong biro at kaba. Napangiti ako, kahit kinakabahan na rin. “Ready o hindi, love, kaya natin ‘to. Team tayo, ‘di ba?” Ngumiti siya at tumango, sabay bulong, “Team Liam at Madeline forever.”

Humakbang siya palapit roon at dinampot ang maliit na aparato. It was an I* notification from Vesper’s story. It was the second photo from the photo booth. At ang caption, ‘For the kids’ at may hashtag na ‘CharityGala, BagayKayo. Mayroon pa iyong smiley na ang mga mata ay hugis puso. The photo was posted nineteen minutes ago. And she knew he'd see it.

Biglang tumayo si Yx at hinamong magsuntukan si Azael. Sabay na nagsi-cheer naman sa likod si Cuhen at Zyd. Nagtaas pa ng banner si Zyd gamit ng t-shirt nito at sabay wagayway sa ere. “Welcome to rambleeee! The left side was ugly monkey and the right side was ugly hippo. Team B Vs. Team J!” anunsyo nito sa loob ng silid na iyon. “Why Team B and J? What's that for?” eksena naman ni Cuhen.

He is indeed a perfect work of God. Biglang tumugtog ang kantang destiny na pinag-duetan nila noon sa team building nila. Saka nagpalakpakan ang mga kasama niyang empleyado habang lumiwanag ang led display sa may bandang stage. Nagulat si Celestine ng isa isang ipinakita dito ang mga lumang larawan niya. Hindi niya malaman na may mga kuha pala siya na ganung pictures. Mukhang mga stolen shots ito kung saan makikita pa ang makapal niyang salamin, at ang manang na pananamit. Saka dahan-dahang napalitan ng larawan nila ni Hayden na magkasama sa iba't ibang lugar dahil sa trabaho.