Novel & Cerita Tears Of Joy Meaning

"Salamat, ang totoo niya'n masaya ako kasi unti-unti mong pinapatunayan sa araw-araw na nagbago ka nga." "Para sa'yo at kay Baby Rio." Ewan ko ba pero hindi ko na napigilan ang matinding emosyon na para bang nakakalunod. Tuluyan ng tumulo ang masaganang luha mula sa aking mga mata. Napansin ko kaagad ang matinding pag-aalala sa anyo ni Royce. "Hey, why are you crying?" kunot-noong tanong niya sa akin. "Tears of joy lang ito, pasensiya na pero parang papunta na yata tayo sa point na may happy ending itong love story natin."

Puno ng pag aalala na tanong ko dito. Pero mabilis lang itong umiling sa akin. Sabay sagot nito ng “ masaya lang ako na kahit paano ay nararanasan nila ang mga bagay na yan na hindi nila naranasan noon pa man na e silang ko sila. Kaya hayaan mo na lang ako Faye. Tears of joy lang ito.” Sagot naman nito sa akin.

But I don't mind crying specially when these tears are for my love. Tears of happiness that's what I call it. These tears brought me to where I am today. Tanging pag-iyak lang ang naging karamay ko noon para maibsan ang pangungulila ko sa kaniya. Tanging ang pagluha lang ang aking kasangga nung mga panahong lugmok ako at umaasa na babalik siya. At ngayong kasama ko na siya itong mga luha ko ang saksi sa kasiyahang aking nadarama. I cried when I'm sad but I cried more when I'm happy and that happiness is my Sapphira, the love of my life.

ani ko. Ngumiti siya saka yumakap sa akin ng mahigpit. Nakita ko sa kaniyang mukha ang luhang pumatak dito. Alam ko tears of joy yun pati ako naiyak din. Sa haba haba ng aming mga masasakit na pinag daanan at sakitan na hindi naman namin yun sinadya.

“Hindi ka mag-isa, Joy. At hindi kita iiwan. Kaya nga ako nandito. Magsama tayo.” Muling tumingin si Joy kay Jasmine, ang mga mata ay puno ng luha, ngunit ang mga luha iyon ay hindi na lamang pagluha ng takot. Hindi. Ang mga iyon ay nagiging simbolo ng muling pagkakataon—ng muling pagkabuhay mula sa pagkatalo. May isang maliit na ngiti ang sumilay sa labi ni Joy, isang ngiti na puno ng pasasalamat, ngunit puno din ng pag-asa.

Pero walang bigat sa loob ko. "You are crying, baby. What's wrong?" I shook my head as I hug his waist. "These tears are not caused by sadness, Onyx. These are tears of happiness or the right word is, tears of contentment. Tears that I'll be wanting every single day of my life." He remove himself from the hug then cupped my cheeks. He wipes my tears away. He leaned to kiss my forehead, eyes, cheeks, chin before uttering the words that make me on verge of crying again.

Ang simpleng gawa ng kabutihan ng lalaki ay nagdala ng kasiyahan sa kanyang puso. Nung mga sandaling yon binuksan ni Minji ang kanyang bintana, gusto niyang tandaan ang mukha ng lalaki. Ngunit pagkatapos tulungan ng lalaki ang matanda, agad itong umalis. Sinundan ni Minji ng tingin ang lalaki hanggang sa ito'y tuluyan nang nawala sa kanyang paningin. Napabuntong-hininga si Minji, at sa kanyang sarili ay nasabi niya, "Mukhang nahanap ko na sya" Ang kanyang mukha ay puno ng pag-asa at kasiyahan.

Because she wanted to fire me? I don't know what came over me but I was on the edge of crying. "Are you gonna cry?" nantutudyo niyang tanong. Umiling ako, "H-hindi po." I stammered. She smiled, wickedly, at me, "Just you wait, I'll make you cry." sabi niya sa akin bago niya ako binunggo. Muntik pa nga akong matumba pero tinatagan ko ang tayo roon. Nakakahiya na nga sa harap ni Hendricks na hinihiya niya ako kaya't sobra na kung tutumba pa ako roon.

Naisip ko na siguro nga ay kailangang mangyari iyon upang mas maging matibay at matatag ako. “Don't cry, baby,” sabi niya ng nasa tapat ko na siya kasabay ang pagpahid niya sa aking pisngi. Hindi ko namalayan na naiyak na pala ako. “Tears of joy,” nakangiti kong tugon. Napansin ko rin na medyo namamasa din ang kanyang mga mata kaya natawa na ako. “Are you surprised?” tanong niya na sinagot ko ng isang tango.

Ang akala niya ay namatay na ito, dahil ang huling nakita niya ay ang pagsabog sa islang iyon. Niyakap niya ang lalake habang humahagulgol. Tears of Joy. Lumaki siya na may magandang buhay, napunta siya sa isang bahay ampunan at hindi nagtagal ay inampon ng mayamang mag-asawa. Pero kahit na nagkalayo sila ng kapatid ay hindi ito nawaglit sa isip at puso niya. Palagi niyang iniisip ang kapatid, ang maamo nitong mukha.