Tears Of Joy Meaning Novels & Stories

sabi n'ya sabay turo ng kan'yang ulo at puso. Naglandasan ang mga luha ng kasintahan habang may matamis na ngiti sa mga labi. Tears of joy ika nga! Alam n'yang napasaya n'ya si Lavinia at masayang-masaya din s'ya na ang babae ang minahal n'ya ng ganito katindi.

Kami pa rin pala talaga sa huli. Lahat ng sakit na naranasan namin, it's all worth it. Bigla na lang akong napaiyak. Ito siguro 'yong tinatawag nilang tears of joy. Naiintindihan ko na ngayon ang groom kung bakit umiiyak sila kapag nakita nila ang bride na naglalakad palapit sa kanila. Isa itong magandang pangarap na natupad, napakasarap sa pakiramdam. Priceless.

Ngunit malinaw din sa mga mata ko kung paanong tumulo ang luha niya sa mga mata. Na tila alam niyang hindi sapat ang mga ngiti para ipahiwatig ang sayang kaniyang nararamdaman. Sobrang saya ng nararamdaman niya at walang paglagyan nito kaya kahit ang luha niya ay nag-uumapaw. It's tears of joy and pure bliss. Unti-unting nawala ang kaniyang ngiti at tuluyan niyang kinagat ang ibabang labi para siguro pigilan ang maiyak ng husto.

Pinalis ko ang luha sa aking mga mata saka matamis na nginitian ang anak kong carbon copy ng d*monyo niyang ama. "Mama not crying, baby." "Tears oh.." pinakita niya sa akin ang basa niyang kamay. I chuckled then wipe it out. "Tears of joy tawag diyan, baby." "Tears of joy? Ano po 'yon Mama?" "Meaning masaya si Mama kasi..." pinupog ko siya ng halik sa kanyang mukha. Malakas naman siyang humagikhik. "...ang bright-bright ng baby ko. Kaya lagi kang makikinig kay teacher ah. Bawal makipag-away."

Tanong ni Kuya Ford at nang tumango ako ay lalo pa itong umiyak. Sa lakas ng pag-iyak niya pati mga bata na naliligo sa pool ay lumapit sa amin. At nang makita nilang nag-iiyakan kami pati ang mga ito ay nag-iiyakan din. We were all crying but this time these are tears of joy. Our lives are but a series of falling and rising again. Trees sheds leaves to bear new ones. As sunsets make way to new dawns, sorrows pave the path to happiness.

Tanong niya. Naupo siya sa tabi ko saka marahang hinawakan ang kamay ko. Tumingin ako sa kaniya at tipid na ngumiti. Kita ko kung paanong dumaan ang pag-aalala sa mga mata niya. I don't remember crying in sadness before. Puro tears of joy lang ang nailabas ng mata ko kaya pakiramdam ko hindi ako sanay. Pakiramdam ko hindi rin siya sanay na ganito ako.

"Hey baby, are you crying?" Literal akong napaiwas at napayuko ng ulo nang makitang papalapit sa akin si Jolo. Shit na malagkit, anong tinatanong niya? Umiiyak ba daw ako? Awtomatiko akong napasinghot at doon nga ay nakumpirma kong napaluha ako. Hindi ako umiiyak, ang exaggerated naman n'on. Lumuha lang, siguro ito na 'yung tinatawag nila na tears of joy.

"I love you... I don't know how and when it started exactly but I am certain about it. Mahal na mahal kita, and Im sorry... for all the pain I've caused you. I know I can't turn back the time anymore, but I want to make you happy," Tila hindi pa rin siya makapaniwalang tumingin sa akin. Ilang sandali ang ngumiti ito ng matamis kasabay ng pagtulo ng iilang butil ng luha sa kanyang mga mata. Napasimangot ako roon. Umiiyak na naman siya. Iyakin talaga. "Why are you crying?" Natawa ito. "These are tears of joy baby... Im so happy right now,"

Natahimik ako nang ilagay niya ang hintuturo sa gitnang labi ko kaya napatitig ako sa kanya at pagak pa siyang natawa sa akin. "I know that, that's why I'm going to fix everything... magbabago ako hindi dahil gusto mo, kundi gusto ko." Ngumiti siya at hindi napigilan manginit ng mga mata ko. What is this? Tears of joy? Or... tears of love?

"You can't stop that tears flowing out Klara. Because tears are symbolizing our real emotions. Maybe it's only a drop of water, but it gathers all thousands of emotions. Tears will never get tired of showing up, and that tears will help us to overcome the pain we feel inside our hearts. Kaya kung may iluluha ka pa man sa ngayon dahil sa kanya, ilabas mo hanggang sa ayaw na ng mga mata at ng puso mong lumuha ka. Tandaan mo, Klara ang lahat ng pagsubok ay may hangganan at ang lahat ng luhang ibinuhos mo ay may kabayaran. God is not resting Klara, nararamdaman din niya ang paghihirap mo, trust me." "Pero bakit ganito? Bakit lahat ng kamalasan sa buhay ay nasa akin na? Pagod na nga ako e. Simula