Novel & Cerita Terrifyingly

Ang takot ko sa mga multo o mga aswang. Naramdaman ko na ang liwanag kaya napabuka na ako ng aking mga mata at nagpalinga-linga ako sa paligid. Napapasinok ako dahil naiyak talaga ako sa loob kanina dahil sa sobrang takot na nararamdaman mo. Inilapag na ako ni Vander at napatingin ako sa pinangalingan namin. House of Terror. Yun ang nakalagay sa karatula at agad kong naintindihan iyon dahil na terrorized talaga ako sa loob.

Ang takot sa kamatayan ay tuluyan nang nilamon ng isang marahas, primal, at walang preno na s-xual hysteria. Si Zane ay tila isang demonyo ng purong pagnanasa na nakatayo sa harap ko. Ang kanyang katawan ay basang-basa ng ulan at ng malapot, nanunuot na scent ng aming sariling mga likido. Ang kanyang mga mata—na dati ay puno ng malamig na kalkulasyon—ay tuluyan nang nag-apoy sa ilalim ng pulang liwanag ng emergency alarm. Ang kanyang ari ay nagniningning ang mga makasalanang ugat dahil sa tindi ng libog, pumupulsar nang may bagsik na tila ba binuo ito para lang wasakin ang aking buong pagkatao.

The weight is suffocating, dragging me down like I'm being strangled slowly, methodically, until the last bit of life drains from me. My hands tremble violently, shaking with a cold rage and helpless fear. My shoulders convulse uncontrollably as if trying to shake off the memories clawing at me. Tears flood my face, hot and endless, carving channels through the grime and blood. My cracked lips part in desperate gasps, fighting for breath that won't come. Every inhale is ragged, shallow, like my lungs are collapsing under the pressure.

Mabilis kong pinatay ang computer so no one would find out about it in case I collapse again. I am dumbfounded. I feel terrified. I feel dizzy. Anxiety and fear are attacking again. Tumayo ako at agad nanlambot ang mga tuhod ko at mas lalo akong nahilo. I hear ringing in my ears. I hear the distorted sound of the air conditioner. I hear a high frequency sound in my ears.

, and my tears won't stop from falling down my face like a damn faucet. My body can not stop from fucking trembling. Damn it. Nakakapanghina. Hindi ko na yata kakayanin. Mga pangyayaring sa pelikula at telebisyon ko lamang napanuod, ngayon ay nangyayari na mismo sa harapan ko and i am fucking scared. Fucking damn scared. "a-ayoko na....please please take me out of here" my voice was trembling. I was crying my heart out. Walang tigil na putok ng baril ang tangi kong naririnig.

Malalim, galit, ngunit mababakas ang takot. “Damn it! Don’t you dare die!”

At kahit basang-basa kami, kahit nanginginig pa siya, kahit muntik na siyang malunod. In that moment, I realized something terrifying. I will always run to her. I will always lose control because of her. And that scares me more than anything.

‘T*ngina, confession yata ‘to. “You know what scares me the most? For the first time in my life, I don’t want to go back to that quiet, safe world. You’ve somehow made all this chaos feel like home. So, no. You won’t be getting my signature. Over. My. Dead. Body. Hope Ryker Lee.” T*ngina. Ang sarap mamatay.

Hinila ni Chaerin ang hem ng damit ni Chase kaya nag tatanong ang kanyang mga matang tumingin sa anak. "Why don't we try Ferris wheel, daddy. That ride is good and also... roller coaster for more intense."Natulala ako sa sinabi ni Chaerin. Sinasabi niya palang sa daddy niya ang gusto niya nasusuka na ako. "I agree."Masayang sabi ni Blake. Tumingin ako kay Chase na hindi pa naka imik sa sinabi ng anak. His afraid of that. A gangster is afraid of Ferris Wheel and roller coaster, more on afraid of heights.

Matiim siyang tumitig sa mga mata nito. “Okay na, wala nang magpapaputok ng baril,” mahinahong wika nito. Pinisil-pisil nito ang kaniyang mga palad. Hindi siya makapaniwala na tuluyang kumalma ang kaniyang sistema. Terrence did a great job. Sapat na ang yakap nito upang maglaho ang kaniyang takot. Meaning, unti-unti na siyang gumagaling sa trauma.