Thankful Captions Mga Nobela at Kwento

Sobrang hindi ko kaya. Ang dami ko pang gustong sabihin sakanya. Kasi kulang pa ang salitang MAHAL KITA para ipakita sakanya kung gaano ko nga siya ka mahal. Pati 'yong salitang Thank you kulang pa 'yon para ipakita kung gaano ako ka thankful sa lahat ng mga ginawa at tulong niya sakin no'ng mga panahong walang wala ako. Wala eh. Lahat 'yon hindi ko na masasabi kahit kelan.

Umusod ako para mabigyan ito ng espasyo. Umupo siya sa tabi ko. “You don’t need to say sorry. You were there the whole time. Thank you hubby, I know the twins is very proud of their daddy Rhett. I love you.” malambing na sabi ko sabay yakap sa kanya. “Thank you too, my wife. You did an amazing job bringing our twins into the world. We love you,” sabi niya habang mahigpit akong niyayakap.

Hello po! This is Author Yenoh Smile and I would like to express my gratitude to all of you! 🥰🥰 By the way, thank you po sa lahat ng get well niyo at prayers. Na-miss ko po kayong lahat nang sobra at sorry kung di ko kayo mareply-an isa-sa sa comment. Know that I am always thankful to all of you po 🥰🥰 Thank you so much po sa matiyagang paghihintay ng update sa kwento ni Thaddeus at Illana. Sorry po at natagalan 🥺🥺

He held my cheek, I opened my eyes at muling napatitig ako sa mga mata niya. “Sana ‘di na maalis sa mga labi mo ang ganyan kaganda ng ngiti. Ayokong mangako pero gagawin ko ang lahat na mananatili ang tamis ng mga ngiti mong iyan habang buhay sa pamamagitan ng pagmamahal ko sa iyo. Maraming salamat, hon at hindi ako mapapagod na hihingi ng salamat sa iyo sa pagpatawad sa akin, pagbigay sa akin ng pangalawang pagkakataon at sa pagtanggap hindi lang sa akin kung hindi pati ni Gavin. Thank you so much,hon for being so kind. Sa kabutihan ng puso mo mas lalo kitang minahal at mamahalin. Muli ay tinawid niya ang pagitan ng labi naming dalawa at buong puso ko iyong tinugon.

Hindi ko maiwasan ang makaramdam ng kasiyahan dahil sa simpleng pagtatanong lang nito. Ngumiti ako dito bago ko muling ibinaling ang tingin ko sa labas. "I will be fine." Hindi ko man nakikita ang reaksiyon nito pero alam ko na masaya ito sa narinig mula sa akin. Ilang minuto ang itinagal bago namin narating ang isang magarang bahay na nakatayo sa pinaka-centro ng village. "Thank you po!" Masiglang ani ko kasabay ng pag-abot ko dito ng isang one thousand bill.

“Kinuha ko ang cellphone ko sa aking bulsa para habang naghihintay ng customer ay nailagay ko na sa gallery ng phone ko ang mga kuha ko sa gallery ni Kimberly baka mamaya makalimutan ko na. Wala akong oras kumuha ng kahit anong picture sa phone ko, wala sa sarili ko or dahil hindi ko lang kasanayan na nagpipicture sa sarili ko, kung kasama ko ang anak ko ay baka marami akong nakuha na caption sa kanya. He's my priority, gusto ko ma caption every year and while he's growing up. And tell him each day how amazing he is and how thankful I am to have him in my life.

Naramdaman kong tumulo ang luha ko kaya agad ko itong pinunasan. "See I'm crying again. Hindi ko na kasi alam kung paano pa maging matatag. Sayo lang kasi ako kumukuha ng lakas ng loob sa tuwing nauubusan na ko ng lakas at pag-asa. But honestly I'm happy for you now, you're free now, wala kanang mararamdamang sakit at mamumuhay kana ng masaya at malaya kung nasan ka man ngayon." I smiled. "Basta gabayan mo ko ha? Gabayan mo ko pati na din ng magiging baby ko. Anyway, hindi pa pala ako nakakapag pasalamat sayo. Thank you for everthing, thank you for the love and care, salamat sa mga maikling panahon na nakasama kita. Salamat sa pananatili sa tabi ko, sa suporta, sa tiwala. Thank you. I would

Niyakap ko ito, Teka ba't ko sya niyakap, Napabitaw ako dito. "Sorry" Yumuko ako sa hiya, Baliw ka talaga Aia bakit bigla ka na lang kasing nang-aakap. Haist. Naglakad lang kami ng tahimik, at naghintay na may dumaan Jeep. "Oy! Thank you ulit hah!" sabi ko. tumingin sya sa akin. "Ilang beses mo bang sasabihin sa akin ang thank you, ONE is enough ok"

' Tapos with sweet smile to each other. Sumimangot ako ng maalala na naman ang balitang iyon. Halos hindi ako nakatulog ng ilang buwan at naging malungkutin at tahimik dahil sa balitang iyon na hanggang ngayon naalala ko pa rin ang caption. Memorize na memorize ko pa ang caption hanggang ngayon. Masakit na masakit sa dibdib.

Nang tingnan ko ang naturang liwanag ay may mga letra na biglang lumitaw roon. ‘Thank you for making me smile everytime I frown...’ Muli ay lumitaw ang arrow na liwanag sa sahig at tinuro na naman ako sa panibagong daan. Tila wala sa sarili na sinundan ko ang liwanag na iyon at tumigil sa liwanag na tatsulok ang hugis. Gaya ng unang hugis ay may mga letra ring lumabas doon. ‘Thank you for being a strength at my weakest...’