I'm Stuck Novels & Stories

Tinapik ni Kuya ang balikat ko saka naman kusang pumatak ang luha ko. My life is such a pain, ang hirap umusad. Ang hirap kumilos at hindi ko din alam ang gagawin ko. Ayoko na uutusan at pangungunahan ako ng kahit sino, but i am stuck at the same place where Dave left.

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

Siguro kapag may possible solution na ulit, I would give in and get wasted. Minsan napapatanong na lang ako kung bakit nangyayari lahat ng 'to. Tumitig na lang ako sa kawalan as i think of ways to address this issue. Pero wala talaga. Wala na talagang naitutulong ang utak ko. This is so fucked up.

Hindi naging mahirap para sa akin hanapin ang bar number na sinasabi ng pulis kanina ngunit hirap ako ngayon na humakbang ng isa pa upang makalapit doon. Parang may nakasabit na mabigat na bagay sa aking paa na nagiging dahilan kung bakit hirap na hirap ako ihakbang iyon. Kaya ko ba? That's the one question that has been circling around my head while heading my way here. Kaya ko na ba talaga harapin at malaman ang mga katanungan? Ang mga katotohanan? Napabuga ako ng hangin at napatungo. "This is what you want, Aurora. Come on, you already wasted many days, how can you just give up on something like this?" pagkauspa ko sa sarili ko.

I am lost and I don't know how to find myself. Litong-lito na ako sa mga nangyayari. I can't decide and it's frustrating. Ayaw kong mag padalos-dalos. Hindi ko alam ang gagawin ko at wala akong maisip na maaari kong gawin. I am hurting. I am hurting so much.

But still no sign of him. Dumadagundong na yung dibdib ko sa sobrang kaba. "THURSTINN!!!!" Parang maiiyak na naman ako sa tindi ng frustration. Gustong-gusto ko nang tumakbo palayo pero hindi ko magawa. Not without him. Binalikan niya ako kanina, there's no way na iiwan ko siya. Napakawalang-modo ko naman nun! What the fvck is happening up there?

tinignan ko yong code niya at ilang beses ko sinubukang i-try at i-debug pero ayaw talaga niya mag run. Heto na naman ako, bumibilis ang tibok ng puso ko dahil last 5 minutes nalang. Napatingin ako sa gawi ni Mark, putlang putla na siya at tila pagod na pagod sa sobrang hingal. Huminga ako ng malalim at nag patuloy. Last 3 minutes na lang at finally naayos ko rin. Sinubukan kong i-d******d at na d******d at gumana naman na. Pag balik namin sa hotel, tahimik lang si Mark. Ano kayang problema nito? Kaninang dinner pa to walang imik. "Bat kanina ka pa tahimik?" Tanong ko

I am fucking messed up. I looked up the lunch Khyfer had prepared for me. I am hungry, yet I am unable to move the meal due to frustration. I am not upset with Khyfer, and I understand how difficult it is for him to be in this situation. Elisha's unexpected arrival came at precisely the wrong time.

Madadagdagan pa 'to at lalago, basta magsisipag lang ako. Medyo nabura ang ngiti ko nang may maalala, oo nga pala, saan ko kaya gagastusin ang perang 'to? Sandali akong napaisip. Hmm, ano kaya kung magluto ako? Pero hindi naman ako marunong. Ah, magse-search nalang ako. May phone naman pala. Pero isa pa pala, hindi ko na alam ang daan palabas at papunta sa market. Muli akong napaisip, hay, ang dami ko namang problema.

I can’t hear anything. I frustratingly slammed the book dahil nagmumukha na akong usisero dahil sa ginagawa ko. Marahas kong sinampal ang aking sarili at huminga ako nang malalim. Why is this happening to me? Why Am I like this? Damn! Just let them be Mino! You’re making yourself look like an insecure human!