The First Filipino Mga Nobela at Kwento

“Si Dr. Superman.” Natawa ako sa sinabi niya. “Imposible iyang nasa imagination mo, Cha. Iyan, magkakagusto sa akin? You know that I have the most complicated life, at hindi lang ikaw ang may alam noon, pate sila rin. I didn’t even know where I came from.” “From the Philippines, of course. Chika ka. Ang galing mong mag-Tagalog tapos magtatanong ka kung saan ka galing.”

Windang pa siya sa naita at masakit pa ang kanyang dibib sa sobrang sakit ng mga nakita. Si Darwin Zai Villafuerte ang unang lalaking nagpatibok sa puso ni Perla. Ang lalaking dahilan kung bakit kahit pilitin siya ng ina na sa Maynila magaral at doon na lang sa pinsan nila makipanuluyan ay hindi pumapayag si Perla at sinabing ayaw iwan ang ina dahil matanda na ito pero ang totoong dahilan ay ang taong inaabangan miyang dumating si Darwin Zai Villafuerte.

Pumasok na rin ako sa clinic at nakita ko ang isang babae na may malaking salamin sa mukha. Mukha itong seryoso pero ang cute nito habang naka-pout at parang may iniisip. Medyo tumikhim ako para makuha ang atensyon niya. ”Ay kalabaw!” gulat na sigaw niya sabay takip sa bibig. ”Pilipina ka rin? I’m from the Philippines. I’m Fily, kamusta ka,” pagpapakilala ko sa tila gulat pa rin na doctor.

At ngayon ay lumalagay na pareho pala silang mali ng kanyang maybahay. Hindi nasiyahan ang alperes. Sumangguni siya sa isang sarhentong sibil, si Sarhento Gomez na noong bata pa ay nagbalak maging kura. Ikinunsulta niya ang tungkol sa problema nilang mag-asawa tungkol sa pagbigkas ng pangalang Filipinas. Nainis yata ang sarhento. Iyan na ang kinagawiaan noong unang panahon. Filipinas! Filipinas!

"Dos, anak, siya nga pala si Princess. Anak ng kapatid ng best friend ko." I was seven years old when I first met her. Since birth, sa America na kami nanirahan. Ngayong taon lang kami nagpunta rito sa Pilipinas pero magpaganun pa man, hindi nakakalimutan ni mama na turuan akong mag Tagalog. Pagdating na pagdating namin dito sa Isabela kung saan kapitbahay namin ang matalik na kaibigan ni mama, ipinakilala niya sa akin ang unica hija raw ng pamilya ng mga ito.

Sa iba maaring tawagin siyang kasambahay o housekeeper, pero sa kanila isa siyang overall assistant ng pamilya. "Buksan ang pintuan! Narito ang tunay na may-ari ng bahay!" pasigaw na utos ni Vicente sa dalawang guwardiyang sumilip nang bigla itong lumabas para yakapin siya. Ang lalaking iyon ang katulong ng Lolo niya na magpalaki sa kanya. Maagang naulila si Lorenzo at naiwan siya sa pangangalaga ng Lolong si Don Leandro Villaverde, ang pinakamayaman sa buong Pilipinas at Asya at pangalawa sa buong mundo. "Hindi ako magtatagal. May ipapakiusap lang sana 'ko sa'yo."

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

seryosong sagot ni Papa. Tinignan ko ng seryoso si Papa. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko at hindi sa litrato lang. Umiling ako kay Papa at ayokong marinig ang lahat ng sinasabi n'ya. Wala akong sinabi at naglakad ako palayo sa kan'ya. Hindi ko maintindihan ang gusto n'ya. Pinapunta n'ya ba ako dito sa Manila para itaya ko ang buhay ko sa mga taong kahit kailan ay hindi ko naman kilala.

It confuses me to see here of all places dahil malabong maafford niya ang lugar na ito ngunit parang bigla naman nasagot ang kaisipan kong iyon nang makita kong kumapit ang braso nito sa isang matandang mukhang naghihintay dito at agad nagsalubong ang kilay ko nang makita kong nakakapit na ang braso nito sa matandang lalaki at kung hindi ako nagkakamali ay si Don Henry Cervantes ang kasama nito a very well known businessman na kilala hindi lang sa Pilipinas kung hindi sa buong Asya lalo na't kasama ito sa richest man in Asia. "No wonder na hindi na siya nagagawi sa Cubao." hindi ko namalayan na lumabas iyon sa bibig ko at nagulat na lang ako nang maramdaman ko ang pagtapit sa balikat ko saka

aniya. “Malay mo, maunahan pa kita. Dapat Cervantes ang unang ipanganak kaysa mga Fontanilla.”