Food For Thought With Reflection Novels & Stories

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”

Hindi ko na rin ito nasamahan sa lunch. Huminga ako nang malalim habang patuloy sa paghahanda ng pagkain. Sinubukan kong ituon ang isip ko sa ginagawa ko—ang amoy ng sibuyas, ang lamig ng carrots sa kamay ko, ang simpleng routine ng pagluluto. Anything to keep my thoughts from wandering back to what happened earlier.

Tumitig ako kay Alexa, "Nag-start kami sa ganun, nagpakasal para sa pera, iniisip ko lang kasi kung sila, yung iba ganun ang din ang reason, ano kayang naging ending nila?" "Baka yung iba nag-fail pero baka yung iba nagawa namang magtagal." Tipid siyang ngumiti sa akin, "Ang lalim na ng naisip at naging usapan natin dahil lang sa pagkain natin dito. Ganito bang nagagawa ng pagkain nila? We should eat her more often, nagkaka-sense ang usapan natin." "Ano ka ba? Kumain lang tayo kaya may pumasok ng kung ano-anong bagay sa isip natin, dapat i-reserve natin ito sa trabaho."

Tahimik siyang kumikilos, maingat na nilalagyan ng pagkain ang aming mga pinggan—una ang akin, saka ang sa kanya. Sa simpleng kilos na iyon, bigla kong naramdaman ang bigat ng mga sinabi ko kanina. Nakonsensiya ako, promise..

Pero nang lumipas ang ilang minuto pa at nang malapit na talaga tuluyang kainin ng dilim ang rasyonalidad at pagkatao ko, biglang nagkaroon ng maliit na liwanag sa purong dilim kong isipan at doon, bigla, naalala ko ang sarili ko sa posisyong matagal ko nang pinapangarap. Isa na daw akong Chef at may ari na raw ng maliit na restaurant. Patok ang mga pagkaing sini-serve dahil masarap. At lahat, ako ang nagluto. May sarili na rin daw akong bahay at may sariling kotse. May mga kaibigan na laging nandyan para sumoporta. At syempre— may buhay na daw akong masagana; iyon ang mga senaryong pinakita sa akin ng maliit na ilaw sa utak ko.

putol niya agad sa sinasabi ko. Napa-stress eating ako tuloy. Kinagat ko agad ang burger. Nakaka-overthink kasi. What if may mangyari? Whaaaa ayoko na isipin. Napailing na lang ako habang tuloy pa rin sa pagkain. Si Timothy naman, tahimik lang habang nagda-drive, hawak ang manibela… at siguro, nagdadasal din para hindi matapos ‘tong moment naming ‘to.

Hindi naman ako dapat kabahan nang gan'to ngunit sa tuwing nasa tabi siyang para baga akong kiti-kite na hindi mapakali. Sasabog ata ang dibdib ko lakas. Beat. Itinuon ko ang pansin sa pagsasalansan nang mga foods. Ngunit habang ginagawa 'yon ay napakaraming bagay ang tumatakbo sa isipan ko.

Agad naman akong natakam sa masarap na pagkain kaya't lumapit agad ako sa counter at nilantakan ito agad. Nakamasid lang sa akin si Jethro habang sarap na sarap ako sa pagkain.halos maubos ko lahat ng pagkain nasa harapan ko. Ngunit bigla akong napa-isip kung saan nanggaling ang mga ito dahil wala namang laman ang refrigerator at malinis na malinis naman ang mga cooking pots. At napaisip din ako kung nakakain na ba si Tim at ang mga katanungan kong hindi pa nasasagot ni Jethro kung kaya't agad ko ding itinigil ang pagsubo at humarap sa kanya.

“Wala akong gana magluto ng bongga. Tiis-tiis na lang.” Napailing si Mira ngunit tuluyan na ring sumuko sa sitwasyon at nagsimulang kumain. Tahimik siyang sumubo ng noodles, ang init ng sabaw ay bahagyang nagpagaan sa pakiramdam niya, ngunit ang isip niya ay tila kung saan-saan napupunta. Habang ngumunguya, hindi niya maiwasang mag-isip—hindi lang tungkol sa sarili niya, kundi pati na rin sa mga taong nasa paligid niya.

Tamag-tamang to tuwing gusto kong mag-isip isip. Nagpatuloy ako sa night stroll ko habang nag-eenjoy sa dala-dala kong pagkain. Marami din akong mga nakasalubong na mga tao kaya tuwing susubok akong kumain ng snack ko ay tumatalikod ako. ...Yula Frey. Biglang sumagi sa isip ko ang nabalita kanina sa TV.