The Man Who Cant Move On 소설 & 이야기

Bitbit ang malaking pusa, pumasok siya sa pasilyo at papunta na sana sa unahan nang biglang may lumitaw na wheelchair mula sa likod ng isang haligi. A man dressed in black sat in it. His expression was cold and distant. His bony wrist rested against the arm of the wheelchair, veins bulging on the back of his hand, radiating a dangerous mix of restraint and ruthlessness.

Sakto namang isang malalim at baritonong boses ang biglang umalingawngaw mula sa loob ng silid. "Do you like watching me like that... o gusto mong samahan akong pahirapan ang sarili ko?" Natigilan ako. Sandaling tumigil ang mundo ko. Huwag mong sabihing... ako ang kinakausap niya? Sumilip akong muli sa maliit na butas. And guess what I saw... Isang hubad na katawan ng isang matipunong lalaki ang nakatayo, diretso pang nakaharap sa direksiyon ko.

Ayaw ko naman mahulog at madagdagan pa itong sakit na iniinda ko. "Dont move," he said in his cold tone. He doesn't have to remind me na hindi dapat gumalaw! Goodness, hindi talaga ako makagalaw.Dumikit ba naman yung mga pandisal niya saakin?! I can see his abs through my peripheral vision. Ilang pack kaya yun? Charot! Magtigil ka 'dyan Reyna!

In his hesitation, the only thing I could do was wait and watch, hoping that one day, he would see the light amidst his darkness. Ayoko syang nakikita sa ganitong estado, I was in the dark hiding and observing him praying that he won't caught me. At sa pag-obserba ko napansin ko na sobra ang panginginig ng kamay nya at hindi na ito normal. It seems like his having a hard time controlling his hand from throwing things, he looks out of control. Hindi ko na natiis at tuluyan na akong lumabas sa kinatataguan ko. Hindi ko matiis na makita ang mga sugat nya at ang dugo nitong nagkalat sa puting tiles. It so mess andaming basag basag na baso at maaari pa iyong ikasugat nya.

Hindi ko alam kung anong gagawin kaya pinlano kona sanang tumalikod ngunit ipinalangin ko na hindi ko nalang sana ginawa. There he is. The man in black wearing his suit and got froze in his spot. Maybe he listen to what my auntie said to me. The jerk and the rapist who ruined my life.

He's wearing a dark blue long sleeves na nakatupi hanggang siko, bukas din ang unang dalawang butones. I almost held my breath while looking at him. This man is seriously sinfully breathtaking. Kahit may ilang hakbang ang layo namin sa isa't-isa ay amoy na amoy ko rin ang pabango niya. He must have been an angel in his previous life, his looks must have been illegal up in the heavens that they had to throw him down on earth. Natauhan lamang ako nang humakbang ito. Kasabay ng paghakbang niya ay ang pagdilim sa kinatatayuan ko dahil sa pagtigil ko sa paggalaw. The motion lights stopped because there's no movement.

Hindi naman siguro masamang magshift di ba? Tiningnan naman niya ako ng nakakaloko. Parang sinasabi nito na imposible dahil hindi ko kaya. "Just follow what the council provided. The knight thing is a limitation." Sagot nito. Naguluhan ako sa sagot niya pero isa lang ang pagkakaintindi ko. I am not allowed to transfer and the reason might be, because I am just a human. Parang may pagkaracist naman yung conclusion ko di ba? Pero yun ang pumasok sa utak ko eh. Pero nagpasya na lang akong di na magtanong pa tungkol dun. Baka maimbyerna lang ako sa katotohanan eh.

Napahawak siya sa kanyang dibdib dahil sa bigat ng kanyang puso. Sobra siyang nasasaktan. Ang pinakamasakit na pag-iyak ay iyong tahimik. Alam niyang walang binatbat ang bigat ng kanyang kalooban habang nakikita ang pag-iyak nito sa nararamdaman nito ngayon. Muli siyang tumihaya ng higa at tulalang tumingin sa puting ceiling. Naalala niya ang kanta nito kanina. The man who can't be move. Mahal pa rin nito ang prinsesang sinasabi nito kahit na nagdurusa siya sa sakit.

He scoffed and was about to touch me but the man they were yelling at, held his wrist, stopping him from touching me. “Don’t you dare touch me. You’ll regret it,” banta ko. Hinarap ko ang lalaking nasa tabi ko na nanatiling nasa baba ang tingin. “You should go and do your work. Don’t mind these unmannered people.” His eyes widened as he looked at me. I nodded and turned my back at them. The man earlier walked towards me. “Can I take your order po?”

At dahil sa pagod, unti-unti akong nanghina at hinayaang ko ang sarili na kumuha ng lakas yakap ito. Naramdaman ko na lang na dahan dahan akong umangat sa lupa, nag lakad sya papunta sa kanyang sasakyan habang buhat buhat nya ako. Pinapayungan kami ng isang lalaki at ang apat naman ay alertong nakamasid sa paligid.