The Man Who Cant Move On の小説・ストーリー

Hindi naman siguro masamang magshift di ba? Tiningnan naman niya ako ng nakakaloko. Parang sinasabi nito na imposible dahil hindi ko kaya. "Just follow what the council provided. The knight thing is a limitation." Sagot nito. Naguluhan ako sa sagot niya pero isa lang ang pagkakaintindi ko. I am not allowed to transfer and the reason might be, because I am just a human. Parang may pagkaracist naman yung conclusion ko di ba? Pero yun ang pumasok sa utak ko eh. Pero nagpasya na lang akong di na magtanong pa tungkol dun. Baka maimbyerna lang ako sa katotohanan eh.

Napahawak siya sa kanyang dibdib dahil sa bigat ng kanyang puso. Sobra siyang nasasaktan. Ang pinakamasakit na pag-iyak ay iyong tahimik. Alam niyang walang binatbat ang bigat ng kanyang kalooban habang nakikita ang pag-iyak nito sa nararamdaman nito ngayon. Muli siyang tumihaya ng higa at tulalang tumingin sa puting ceiling. Naalala niya ang kanta nito kanina. The man who can't be move. Mahal pa rin nito ang prinsesang sinasabi nito kahit na nagdurusa siya sa sakit.

Sulat iyon na nasa cursive ngunit hindi mababasa dahil hindi iyon ganoon kalakihan. He walked towards me and sat on the bed. He looks so lazy wiping his wet hair with another towel. Mas napansin ko ang paglaki lalo ng kaniyang katawan. He really looks… bigger now. I gulped how he moved his right sleeve tattoos to wipe his wet hair.

At dahil sa pagod, unti-unti akong nanghina at hinayaang ko ang sarili na kumuha ng lakas yakap ito. Naramdaman ko na lang na dahan dahan akong umangat sa lupa, nag lakad sya papunta sa kanyang sasakyan habang buhat buhat nya ako. Pinapayungan kami ng isang lalaki at ang apat naman ay alertong nakamasid sa paligid.

Hurt "Don't fucking move, kaya dumudugo ng gan'yan 'yan dahil sobrang likot mo," inis na sermon ni Mr. Walton habang masamang tumingin sa'kin. "Ang s-sakit kasi, paano ako hindi gagalaw?" pangangatuwiran ko habang pinagmamasdan s'ya sa ginagawa n'ya. "Sinabihan na kasi kita, but you keep on insisting. You deserved this, masyado kang makulit," naiiling sa sagot n'ya at tumayo bago naglakad paalis.

“Gustuhin ko man na mangyari ang bagay na ito ay hindi pwede, dahil isang exclusive contract ang aking pinirmahan. Kaya ang serbisyo ng aking kumpanya ay sa i-isang kumpanya lamang. So Paano, Iho, kailangan ko ng umalis, nakakalungkot mang isipin pero hanggang dito na lang ang ating pagsasama.” Malungkot na pahayag ni Mr. Gomez, pero nanatili pa rin ang pagiging professional nito. Wala ng nagawa pa si Rhed kundi ang tanggapin ang desisyon ni Mr. Gomez. Nang tuluyan na itong makalabas ng kanyang opisina ay marahas na hinawi niya ang lahat ng gamit na nasa ibabaw ng kanyang lamesa.

"Ngunit, malapit nang matapos ang oras ko rito. One month, 'yon na lang ang natitira sa akin. At bago matapos ang oras na 'yon kailangan ko nang maisalin ang kontrata. Dahil kung hindi..." Napasulyap ako sa pagtigil niyang 'yon. Kung hindi ano? Nakatuon na lang ang mga mata niya sa taong nakatayo sa may kalayuan. "I will fade just like that scene..." I look at the man. His foot began vanishing through the air, then his legs... arms. "Anong nangyayari sa kaniya?" Nakapagtanong na ako sa puntong ito. The man is like ashes, fading; flying; leaving the surface.

Hanggang sa tumayo na si Maximino at dahan-dahang humakbang patungo sa kanya. Hindi pa rin magawang i-alis ni Nexus ang tingin sa mga mata ni Maximino. Maging ang gumalaw o humakbang paatras ay hindi na rin niya magawa. It's like his body has lost it's strength and he don't know why. Why is he acting like this? Why is his body getting weird? And why is his heart beating so fast as if he's on a marathon? Hanggang sa nasa harapan na niya si Maximino ay hindi pa rin siya nakagalaw. Nanatili lamang siya sa kanyang pwesto as he still can't take his eyes off of Maximino.

Bakit tila ayaw ng tadhana? “Then move,” Kent said again, this time in a more controlled tone. Hindi siya papayag na ang lalaking ‘to lang ang magiging dahilan kung bakit hindi niya makita ang girlfriend niya. Nandito na siya oh, tinawid na niya ang lahat na pwedeng matawid kaya hindi siya papayag. Hinding-hindi talaga. Jay shook his head slightly. “Hindi ganoon kadali yon, Mr. Whoever you are,” he replied. “Hindi ka basta-basta makakalakad papasok at makikita siya.”

Hindi ko alam na napakapit na pala ang mga kamay ko sa batok niya samantalang ang kanyang kamay ay nasa bewang ko. “ang sarap diba?” bulong niya sa akin. at parang may sariling isip ang aking katawan at tumango ako sa kanya. Ngunit agad din namang kumunot ang noo ko dahil sa biglaang pagngisi niya. “I can't touch you for now, baby. You still need to rest.” saad niya tsaka bigla naman akong nahiya dahil parang pinapa-abot ko sa kanya na gusto kong magtalikan kami.