The Mist Monsters Mga Nobela at Kwento

SOLARA'S POV: Habang tahimik kaming kumakain ng almusal nang umagang iyon ay hindi ko maiwasang mapatitig sa dalawang taong kaharap ko. Si Draven na kalmado pero laging may misteryong nakatago sa mga mata nito. At si Draexis, inosente, masigla, at walang kamalay-malay sa mga panganib na bumabalot sa buhay namin.

CELESTIA’S POV Sabi nila, mistakes are meant to be lessons. Pero sa mundo ng mga bilyonaryo, ang isang pagkakamali ay hatol ng kamatayan. Para itong mantsa sa isang mamahaling white silk dress, kahit anong kuskos, kahit anong laba, laging may naiiwan na bakas. Isang paalala na minsan kang naging marupok. Minsan kang naging tanga.

punto ni Carnation. "Mhmm… That's right. Mist and I love each other," segunda ni Wren. Pero si Luca hindi pa rin convince sa sinabi nito. Love my ass! Ungot ng isip niya. Hindi talaga siya naniniwala sa mga salitang lumalabas sa bibig ni Wren Leath. Duda siya sa mga sinasabi nito, kilala niya ang kapatid, hindi ito basta na lang papayag sa isang kasal. At love? Walang ganun ang ate Mistina niya, bato ang puso nito, Mistina Lindenhurst is a female monster. "Hindi ako naniniwala na inlove kayo sa isa't-isa. Alam kung may nililihim kayong dalawa, at hindi ako titigil hanggat hindi ko nalalaman."

Ngunit ang malamig na katahimikan ng silid at ang sakit na nararamdaman ko sa bawat hibla ng aking katawan ay nagpapaalala sa akin na ito ay totoo. Wala na ang kadena.. Hindi ko alam kung nasaan ako. At hindi ko alam kung kailan siya babalik. Ang Monster na sumira sa katahimikan ng buhay ko. Ang malaking lalaking nag-iwan ng mga sugat na hindi nakikita ng mga mata, ngunit ramdam na ramdam ng aking puso at isipan.

I'm sure I'd be able to get through. Pinagmasdan ko uli ang paligid. I don't even know someone here. How would I be able to survive the night? The emcee finished her introductory statement then she proceed with calling names. Iniisip ko na lang na sana ako ng huli. Kinuha ko na lamang ang Iphone ko para malibang. "Next, let us all welcome, the daughter of the Saavedra clan who is one of the most trusted members of the foundation, Ms. Velleria Feah Saavedra!"

sabi niya iginala ko ang mga mata ko, namangha ako sa nakita ang lawak. “Headquarters?” tanong ko at tumango siya, tinanggal ang shades saka ako sinenyasan na sumunod sa kaniya. “Marcus, this is Mist, Mist this is Marcus,” pakilala sa akin ni tita sa binatilyo doon, ngumiti siya sa akin gayundin ako nagkamayan kami. “Huwag mong landiin Marcus,” sambit bigla ni tita Aj. “Hindi naman eh,” sabi pa noong lalake saka kakamot kamot sa ulo. Nakipagkamay lang naman kasi si tita masyadong malisyosa.

Hatak hatak ako ni Misty papasok sa pinakaloob ng bar at meron itong sinasabi na hindi ko tal'ga maintindihan. Hanggang sa makarating kami sa isang upuan na apatan at doon kami naupo. Maraming tao kaya hindi ako magtataka kung lahat ng upuan ay naaakupa na ng lahat. Buti na lamang at may kakilala si Misty na sadyang inireserve kami ng upuan. Iyon nga lang ay may mga kasama din kami na dal'wang lalake. At ayon kay Misty ay kaibigan niya ang mga ito at hindi sila mapagsamantalang tao.

"Walang kasiguraduhan yun pero wala naman syang paki alam sa inyo" "Welcome to the game Samantha, i wonder who is this unlucky woman". ..... "Manang paki lagay sa baso ni Mira". Utos ko kay Manang Violeta. Gaya ng dati ay napakatalim ang parang laging nagbabantang napakasamang tingin nya sa akin. "Oh umalis ka na, istorbo ka dito. Umalis ka na bago pa kita spray han ng pesticides, nakakadiri kayong mga babaeng pakalat kalat dito sa mansyon".

Napagtanto niya na talagang tahimik nga ito gaya ng sinabi ni Kat, walang anumang tunog na inaasahan mong maririnig sa bundok. Hinila niya ang kanyang manggas at walang tigil na tumingin sa paligid. "Sabi ni Mona na laging may mga ibon at hayop sa bundok, na nahuhuli at niluluto niya… Pero wala akong naririnig na kahit ano." “Haha! Nag-aalala na ang ating prinsesa!” Isa sa mga elite ng Mystic Sky Guild ang tumawa. "Magdidilim na mamaya. Ang mga ibon at mga hayop ay mananatili sa kanilang mga pugad para sa hapunan!"

Humaklakhak na naman ang lalaki na humawak sa hita ko at ng akmang hahawakan niya ang mukha ko umatras pa lalo ako papalayo sa kaniya ngunit wala ng ma-aatrasan. Biglang tumigil ang sinakyan namin at tumingin ako sa labas madilim na at nasa gitna kami ng kagubatan. Hindi ko alam kung anong klaseng Lugar ito pero isa lang ang nararamdaman ko. Takot ang bumalot sa buong pagkatao ko. Help!