Novel & Cerita The Mist Monsters

Halos mamula ang buo kong mukha nang mapagtanto kong pinapanuod na pala kami ng mga taong naroroon. Mabilis naman akong hinila ni Logan. Nakarating kami sa dulo ng beach resort kung saan may isang yate. Hindi ko mapigilan ang humanga sa ganda at laki nito. Tatlong palapag ang yate, may naka sulat ditong LMontereal. "Sayo ba itong yate?" Hindi ko mapigilan tanong kay Logan. Tumango lang ito sa akin habang marahan akong inalalayan umakyat.

May isang taong agad na malakas na nagtanong, “Ibig mong sabihin, ikaw si Mist?” Pinunasan ng babae ang luha niya at tumango. Sumabog ang comment section. Lalo nang nagalit ang fans ni Mist. Sa loob ng maraming taon, bihirang magpakita si Mist sa publiko. Ang mystery niya ay lalo pang nagpa-protective sa fans. Ngayon, nang makita nilang may isang babae na lumitaw sa press conference ng Montenegro Group, umiiyak at inaakusahan ang Montenegro Group ng pagnanakaw ng drawings niya at hindi pagbabayad sa kanya, maraming fans ang nawalan ng composure.

tanong niya pagkatapos ng isang minuto. “Hindi po, okay lang po…” bulong ko. Natahimik ulit kaming dalawa, diretso lang ang tingin. Kaya maya-maya, nang may napansin akong nakahilerang neon coneheads sa daan, doon lang ako nagbaling kay Maverick ng tingin, na napatingin din pabalik sa akin, kapwa hindi maipinta ang mga mukha namin.

“Ulitin ko lang, Sir, ang order ninyo. One forever and one everlasting overload.” “Yes, you’re right!” Muli siyang napahiya at napatulala sa nag-uusap. Hinawakan na lang niya ang menu na inabot ng waiter para maitindihan ang pinag-uusapan ng mga ito. Totoo nga ang menu ng mga ito at puro pang lovers ang menu doon. “May add ka pa? How about drinks? They have taste-me mango shake . . .” Tumango na lang siya.

"Hindi ka po takot sa ghost kase hindi mo kami kasama sa gabi?" Natawa si Renz. Naalala ang unang pag tatagpo nila ni Cheska kung saan napag kamalan nya itong multo. "I'm not afraid anymore, 'cause I can find some precious treasures in the scary things" maka hulugang ani nito. May humahaplos sa puso ni Cheska habang pinapanood ang mag ama. "H'wag kang pasaway kay mommy okay?" Tango lang ang tugon sa kanya ng paslit.

Gulat tanong ko habang pinapasadahan sila nh tingin. “Ayaw mo ba? Tara alis na tayo.” Akmang tatayo sana si Matthew pero hinampas ko ang braso niya. Masaya akong makita na bumalik na sila sa kanya-kanya nilang sarili, pero gaya nga nang napag-usapan nila. Tuloy pa rin iyong deal. “Malapit na ‘yung ground zero. Kamusta naman ‘yung grupo mong D’monsters?” Tanong ni Thunder kay Matthew.

Lumapit ako sa kama at pumuwesto nang higa. Luscrea walks away from the window and heads toward me. "Are you afraid of monsters?" she asked. "Yep, 'cause they're scary. And they eat humans," balewala kong sagot. Luscrea scoffed before climbing the bed. "Humans are a lot scarier than monsters..." she murmured. "It's proven now. There are cute monsters and some of them are friendly. Mystic creatures like mermaids and nymphs and even dragons. Alichinos could be a little rough but they're manageable. Except for Mantas, they're total

malumanay kong saad saa kaniya. Nagiisa na lang kasi ‘yon and I can’t afford to lose it dahil naka-bold letters ang pagkakasulat ni Mama room ibig sabihin ay ni-request Mismo iyon ni Mia. Nagsimulang umiyak ang bata at wala akong paki-alam. I hate kids, masiyadong maiingay. Akmang ilalagay ko na iyon sa cart nang may pumigil sa’kin.

“Ako nga rin, e. Ikaw lang naman ang mami-miss ko rito sa Solaris wala nang iba. Iyong ibang nakatira rito, hindi pagkakatiwalaan. Kaya ikaw, Celeste, mag-iingat ka sa mga kaibigan mo rito sa lugar nito. Hindi mo alam kung ano ba talaga ang pakay nila sa iyo. Marami sa kanila ang mabait kapag nakaharap sa iyo pero handa kang kagatin kapag nakatalikod ka!” “Thank you sa paalala, Tita Lucille. Pero mami-miss talaga kita!” Maluha-luhang wika ni Celeste. Hindi na niya binigyan ng pansin ang paalala nito. Nilapitan niya ang matanda at niyakap niya ito nang mahigpit.

Isa pa ay ayokong mapag-isa. When I arrived at the mansion, nakita ko si Misty na handa nang umalis. Napakunot ang noo ko nang makita ko ang kasuotan nito. Mula sa pagiging jolly, nag-iba ang pananamit niya. Para siyang rockstar sa suot niyang all black. "Misty? Where are you going?" Nakita ko ang pagkagulat sa kaniyang mga mata na tila hindi inaasahan ang pagdating ko.