The Moon Embracing The Sun 소설 & 이야기

"Mula sa mga tala hanggang sa buwan, inialay ko kay Bathala ang tayo na walang hanggan." "Mula sa aking mga mata hanggang sa nadarama, tinuruan mong magmahal ang tulad kong hindi magtatagal" Ang Moonaustarsiscoma Colorein ay isang komplikasyon sa paningin. Ito ang kauna-unahang visual disorder kung saan pabago-bago ang daloy ng bisyon ng isang pasyente. Mahihirapan siyang makakakita sa umaga na parang bulag at sa tuwing sasapit naman ang gabi ay magiging normal ang kanyang paningin na parang walang dinaramdam. Sa madaling salita, siya ay bulag lamang sa umaga.

I wondered when I would finally feel that constant—when the noise inside me would stop, allowing me to just be. The moon doesn't try to compete with the sun. It knows the sun is brighter, fiercer, and capable of commanding the entire day, but the moon doesn't disappear in shame. Instead, it waits for its moment. It owns the darkness, turning the shadows into something beautiful and soft. It doesn't need to be blinding to be significant; it has its own spotlight, a gentle glow that guides people when the world goes quiet.

Si Isabella ang nagtuturo ng emotional core (love and cunning), Marcus ang strength and protection, at sina Mia at Milo ang balance through creativity and strategy. Isang gabi ng full moon—hindi red moon, pero malakas pa rin ang lunar energy—biglang nagising si Aurora nang mag-isa sa kwarto niya. Hindi umiyak. Tahimik siyang bumangon, lumabas sa balcony, at tumingin sa langit. May bagong pull—hindi red, hindi blue, kundi neutral silver light na parang mirror ng sarili niya. Malakas ito, parang may voice na hindi salita, pero nararamdaman sa puso: “Sister… I’m close.”

“Ano nga ang moon bride? Sabihin mo na sa akin.” “Ang moon bride ay ang babaeng ipinanganak sa araw na bilog na bilog ang buwan. Ang babaeng itinakda at pinagkalooban ng natatanging katangiang minana ng mga ninuno mo sa diyosa ng buwan na si Mayari. Kaya nga bilang pagpupugay sa kaniya, nang dumating ang mga Espanyol at naging required ang apelyido sa mga tao sa bansang ito, Malyari ang piniling apelyido ng mga ninuno mo. Hindi mo ba napansin sa loob ng labing pitong taon mong buhay, na may espesyal kang attachment sa buwan?”

Hindi ako sigurado sa kung ano man ang ibig sabihin niya ngunit ang alam ko lang ay kailangan niya ngayon ang kooperasyon ko. "Sige." Sagot ko naman sa kanya. Lumayo si Elijah sa akin pero magkahawak ang dalawa namin mga kamay habang magkaharap kami. Unti-unti kaming gumalaw ng paikot at napapansin ko rin ang mga moon dust ay tila nagsisilapitan sa amin ni Elijah. Binalot kami ng moon dust at nagkaroon ng tila isang gintong laso na nabuo mula sa moon dust. It suddenly wrapped around our entwined hands to our arms and it slowly disappear like it sunk to our very skin.

They were very pretty keychains—a sun and moon. Nakangiti ako nang ipakita ang mga ito kay Yves. "The moon is you," sambit ko tsaka ko kinuha ang kamay niya at inilagay ang silver keychain na may pendant na buwan. "Mine is the sun." Ipinakita ko naman sa kaniya ang akin. "I agree, you are the sun who brightens up my day every day," wika niya. "Well, you are the moon that brings me peace," nakangiti kong sambit.

Hanggang sa ako na ang pumutol nang aming pagtitinginan dahil hindi ko na kinaya ang antok na aking nararamdaman. Tuluyan kong ipinikit ang aking mga mata. Ang huli kong naramdaman ay ang muli niyang paghalik sa aking noo, at pagbalot nito sa akin ng kumot. "Mahal kita. Mahal na mahal kita, Maureen Cruz."

sindak ko sa kanila. "Yes, boss." Sabay pa talaga ang dalawang kugtong. Tumabi sa akin si Solar at niyakap ako. Lumapit naman si Moonah at niyakap si Solar. "Yah! Umalis ka!" singhal ng isa na allergy palagi kay Moonah. Sila ang human version ng moon at sun. Natural talaga sa kanila ang magkulitan at ako palagi ang nagsa-suffer sa ka-hyper-an nila. Hindi sila masyadong makalapit kay Yejin lalo na kapag pagod ito dahil siguradong matatadyakan o mababatukan lang sila ng isa.

Mapula ito kaysa karaniwang kulay pero mababa pa lang ito. "Did you know that the last super blue blood moon was in 1866?" Tumango ako. "We're lucky." "Today is the day that we are closest to the moon and the moon, earth and sun are perfectly aligned. Alam kong alam mo." "Di ba sabi nila kapag merong ganyang phenomena, merong nababaliw?" Ngumuso ako at binuksan ang isang tub ng ice cream. "Siguro ako. Baliw na nga ata ako." Tumingala si Jascha at bumuntong hininga.

Huminga ako at kinarga siya para ikandong sa akin. “Could you look up again, please?” sinunod niya naman ako at inosenteng tumingala, niyakap ko siya habang naka tingala rin. “Let’s just say that they accompanied the Moon, because it’s always alone at night. We may not see them during the day. But at night, they’ll be there, watching over us.” Tinignan ko siyang naluluha. Binabalot ang mukha niya ng pagkamangha habang nakatingala. “That’s cool, Kuya Ace! Do you think it’s okay if I waved at them? I wanted to say hi!” masayang sabi niya sa akin.