Novel & Cerita The Nanny Diaries

"Naku sana habaan mo ang pasensiya mo sa kanya. Nahihirapan na kasi kaming maghanap ng kapalit na nanny ng batang iyan." Nagtaka ako sa kanyang sinabi. "Bakit ho anong nangyari?" Napabuntong-hininga siya at napailing. "Paano lahat ng nagiging nanny niya inaaway niya. Hindi papatalo. Kadalasan mga naging nanny na ang sumusuko sa katigasan ng ulo at kamalditahan ng batang iyan. Hindi ko nga alam kung paanong naging ganyan iyan. Kalalaking tao pa naman. Minsan pinagtatakpan na lang namin ang batang iyan sa mga ginawa niya sa nanny niya."

Mayro’n silang mga Nanny na nagbabantay sa kanila sa school lalo na’t madalas sumakit ang tiyan nilang apat na talagang manang-mana sa kanilang mga nakakatandang kapatid. Pare-pareho sila ng mga school silang pinapasukan at ito ang Solstice Academy. Kaya naman nabibilinan ko sina Hunter, Ravi at Stella Diana na silip-silipin ang kanilang mga nakababatang kapatid kung nag-pa-participate sa klase o nagpapasaway sa kani-kanilang teacher.

Humarang si nanny at sinabihan ang parents ko. "Mawalang galang na mrs Lawson pero nasa mansion ka ng mga Difabio at ngayon nasa harapan mo ang young madam ng mga Difabio atleast bigyan mo ng kahihiyan ang madam," ani ng nanny na akala ko is ayaw sa akin noong una ako makita. Strict kasi siya nakikita ko na palagi niya napapagalitan mga maid tapos nalaman ko na si nanny din ang nagpalaki kay Victor.

Tinulungan niya naman ito dahil masyado nang makalat. Maybe the nanny was too tired that she fell asleep first before fixing the whole mess. And she understands that. Tatlong chikiting ba naman na makukulit ang alagaan mo, sinong hindi mapapagod don? She considered hiring another nanny but her triplets didn’t want another nanny. They love throwing tantrums and the worse one is Emerald. Agad itong sisigaw at iiyak. She tried to discipline the little girl but she’s just too naughty. Kaya hindi na lang siya naghanap pa ng bagong yaya.

Ani Mercita, ang mayordoma. Isang tipid na tango lamang ang aking itinugon saka dumiretso pababa. Hindi pa man tuluyang nakakababa ay rinig ko na ang ingay. Mas lalong kumunot ang aking noo nang sa gitna ng pagbaba sa second floor ay ang tumakbo kong mga anak. May isang lumambitin pa sa railings na agad namang sinundan ng isang babaeng naka-uniporme, if I am not mistaken, it's their nanny's uniform.

Hinanda ko lang ang sarili sa pagsuong ko sa mala-impyernong classroom na papasukin ko. "The Nerd!" mala-demonyong mukha ang kaagad sumalubong sa akin.

“Nag-background check ka sa’kin?” “I had to be thorough. I needed to know if you were a suitable choice.” Tumigas ang mukha niya. “Well, I’m not. The answer is no. Hindi ako interesado maging yaya ng anak mo.” Hindi man lang kumurap si Theo. “I wasn’t asking.” Napakunot ang noo niya. “Ano?” “You’re going to be Arabella's nanny. She needs you. And you need money. This arrangement works for both of us.”

Dahil sa katotohanan na nag-agaw buhay si Willow noong siya ay sanggol pa lamang ay sobra-sobrang proteksyon ang iginawad sa kanya ng kanyang pamilya at ng mga taong nakapalibot sa kanya. Na tatandaan niya pa noon nang minsang umulan. Wala ang kanyang mga magulang at nasa trabaho habang ang kanyang tatlong nakatatandang kapatid ay nasa paaralan pa. Wala siyang makalaro at kahit na ang kanyang limang Nanny ay hindi nakikipaglaro sa kanya dahil iyon ang bilin ng kanyang mga magulang sa mga ito— na tanging propesyonal na relasyon lamang ang dapat mamagitan sa mga Nanny at sa kanya. Naisin man ng mga nag-aalaga sa kanya na makipaglaro ngunit ayaw nilang matulad sa mga nag daang nag-alaga sa kany

Ravi POV Dear Diary, Kailangan ko ng kausap. Kailangan ko ng mapagsasabihan sa ngayon, kaya naisipan kong magsulat sa iyo, aking bagong diary. Pagkalipas ng ilang buwan, diary, tuluyan nang nanganak ang asawa kong si Irina. Ang saya, sobrang saya! Ang tapang niya kasi kinaya niyang ilabas ang kambal naming anak na lalaki at babae. Ayos na sana e, sobrang saya na talaga, diary. Kaya lang, isa sa kambal ay mahina pala. Ang babae, namatay after five days. Limang araw lang namin silang nakasama ni Irina. Lahat nalungkot, pero pinaka-malungkot si Irina kasi babae ‘yung nawala. Sabi niya nung unang araw na manganak siya, paglaki ng babae naming anak, ibibili niya ito ng mga magagandang damit, aayu

Muli na naman itong inalis ni Mommy para makausap niya ako ng maayos na ikinainis ko. “Kinakausap kita ng maayos, Rhaiven, huwag kang bastos.” Pagtataas ni Mommyng boses at sinenyasan ako na maupo sa malapit na dining table. Sumunod naman ako kaagad pero nabasa ko ang inis sa mukha ni Mommy kaya napalunok ako. Kakaiba pa naman kung magalit itong nanay ko. “If you didn’t do anything to her, why did she insist on leaving home and resigning from work? When will you come to your senses? Do you know I’m having a hard time finding a nanny for you and you’re just mistreating them? Gosh, Rhaiven, out of all the nannies I’ve gotten, not one of them lasts a week or even five days.” Panenermon ni Mommy