Penguin Highway Novels & Stories

Ronald replied, and kept driving until we reached the high bridge. "Okay, Boss," his mobster said obediently. Nagpatuloy siya sa pagda-drive at nang mapansin naming may mga nakaharang na police sa highway ay lumiko kami sa kanan. May isa pang rota na puwede naming daanan. Ang rotang iyon ay papunta sa tunnel na hindi naman gano'n kahaba. Tanging mga nilulumot na lupa lang ang mga nakikita ko sa magkabilang gilid at mga puno sa ibaba.

Hindi niya akalain na ang tanong na bumabagabag sa kanya sa loob ng apat na taon ay masasagot sa ganitong paraan. Nang gabing iyon, humaharurot na nagmaneho si Penny pabalik ng Manila, ngunit naaksidente ang kanyang kotse sa kahabaan ng expressway. Nang magkamalay siya, nasa loob na siya ng kwarto sa ospital. "Gabo, naaksidente si Penny sa highway sa pagitan ng Manila at Batangas. Sa tingin mo... posible kayang nalaman na niya?"

Sumagot si Vera, “Walang rest area o exit sa highway na iyon. Kung lumabas siya dito, ang posibilidad lang ay literal na naglakad na lang siya palayo sa highway.” Tumango si Charlie at idinagdag, “Karamihan ng bahaging ito ay mga matataas na tulay at tunnels. Kung bababa siya rito, ang tanging paraan lang ay tumalon siya mula sa tulay.” Sumang-ayon si Vera, “Imposibleng itinayo ang highway papunta sa mismong lugar kung saan nagme-meditate ang kanyang master. Hinanap siguro muna ni Fleur ang pinakamalapit na bahagi ng highway, pagkatapos ay iniwan ang sasakyan at naglakad.”

Hindi naman pala kilala ng loko-lokong 'to 'yung hinatak niya. Pagkatapos ng nakakapagod na lakad namin napagdesisyunan namin na umuwi na pero bago kami umuwi ay napadaan muna kami sa may souvenir shop para bumili mg penguin na stuffed toy. Hindi kasi kami nakapunta sa Trails to Antarctica dahil pagod na kami ni Toby. Gusto sana namin makita 'yung mga penguins pero hindi na namin kayang pumunta d'on kaya stuffed toy na lang ang bibilhin namin, parehas din namang penguin 'yon. Naubos na kasi namin pareho ang energy na natitira sa katawan namin kakalibot kaya parehas na naming gustong umuwi at magpahinga.

Dagdag pa ni Kitty na mukhang hindi rin sigurado sa magiging desisyon ni Shan. Ang parte kasi ng highway ay dito halos nababalita ang mga taong namamatay at nawawala na lang ng walang nakakaalam. Iyong tipong kapag nagpatagal ka pa rito ay baka ikaw na ang susunod na mamatay dahil bukod sa hindi nila kilala ang makakalaban nila, ay hindi rin nila masyadong gamay ang lugar na ito.

Ito ang buhay na pinili niya—isang buhay na kasama si Percy, kahit pa ibig sabihin nito ay palaging tumatakbo. "Percy, hinahabol pa rin nila tayo!" Celle yelled over the roar of the wind as they hit the open highway leading out of the province. One of the SUVs was gaining on them, trying to ram their rear wheel. "Hold on tight, baby!" Percy shouted back. Up ahead was the old railway bridge—narrow, abandoned, and blocked by concrete barriers that no car could pass. It was a suicide move, but it was their only shot.

Parang erotic music na humahaplos sa kaniyang tainga. Nagbihis lang siya sa kanilang kuwarto at tumulak na agad patungong penthouse. Wala pang isang oras ay naroon na sila, smooth lang kasi ang daloy ng traffic sa mga high speed section ng highway. First time niya makapunta roon. Nawili siya sa tanawin sa ibaba mula sa floor to ceiling window ng buong palapag. Nasa top floor Zargonza Component central building ang penthouse.

Ngunit ngayong hapon, ang tensyong dala ng trahedya sa highway ay nahaluan ng bagong uri ng ingay—ang walang katapusang asaran nina Neptune at Rigel na pilit nilang ginagamit para lunurin ang pighati. ​“Seryoso, Sirius? Isang mabilis na twist lang ng braso, gapang ka na agad sa mat? Para kang basang sisiw na hindi makagalaw!” Humagalpak ng tawa si Neptune habang nakasalampak sa isang malaking navy blue bean bag, hawak ang kanyang tiyan na tila ba iyon ang pinakamakatawang bagay na nakita niya sa buong taon. “I mean, we know you’re the ‘Unbothered King,’ but man, you looked very bothered and very much pinned down there!”

Nagmumukha tuloy siyang Penguin dahil sa lakad niya. Hanggang sa napagtagumpayan niyang makasunod sa parking lot. Pinapakiramdaman lamang niya si Vincenzo na kanina pa parang wala sa sarili habang binunuksan nito ang pintuan ng sasakyang Nori Green na Lexus LC 500.

Unless sa mga lugar na hindi pwede magsama kagaya ng sa vault room ng bangko. Pagbaba namin ng sasakyan, isang masarap na simoy ng naturang hangin ang sumalubong sa’ming tatlo. Maraming punong nakapalibo’t sa amin at kahit saan kami tumingin, malalaking puno ang nakikita namin sa gilid ng nag iisang malaking daan. Aguinaldo Highway. Mahaba ang Highway na ito na nagsisilbing daan mula probinsya, Mendez Cavite, hanggang sa capital city, Manila.