The One Hundred-foot Journey Novels & Stories

Siya ay isang taong iilang salita, pero ang kanyang katahimikan ay isang magandang senyales. "Nakatuon kami sa paglikha ng isang sasakyan na hindi lamang magiliw sa kapaligiran kundi napakalakas din. Ang Aether ay may saklaw na 400 milya sa isang solong singil, isang pinakamataas na bilis na 150 mph, at isang tahimik, makinis na pagsakay.”

The Meeting: A Place of Vulnerability They met at a small café on the edge of the city, one that Madison had frequented during her university years. It was cozy, warm, with the smell of fresh coffee and pastries filling the air. The familiarity of the place calmed her nerves, grounding her in a way she hadn’t expected. It felt like a neutral space, far from the grandeur of his world, far from the chaos of their emotions. For a moment, she thought maybe it would be easier to talk here, away from the weight of everything else.

Hindi ba't isa ito sa mga taong dumukot at nagdala sa kanila sa lugar na iyon? "Amanda let's go. Gusto mo bang maiwan diyan?" Naputol ang pag-iisip niya nang marinig ang tinig na iyon ni Rain. Dali-dali siyang humabol sa paglalakad at baka nga maiwan siya't maligaw pa siya sa lugar na iyon. Halos isang oras din ang nilakad nila bago nakarating sa isang malawak na ilog. Kaagad siyang nilapitan ni Professor Ricafort at ipinakita sa kanya ang code na nakasulat sa clay tablet.

Halos gamitin ko na ang hydroflask para kumuha ng tubig sa dagat at isaboy sa kaniya pero paulit-ulit niya lang akong nababasa. Patuloy ako sa pagtawa at ganoon din siya. Basa na ang buhok at ang dress ko at pati rin siya. Walang kalaban-laban ang hydroflask ko sa kamay niya! Hmp. “Tara. Malapit lang dito ang isang light house?” tanong niya. Marahan naman akong tumango bago sumunod sa kaniya sa paglalakad. Basang-basa tuloy kami sa byahe papuntang light house.

Huminga ng malalim si Fane at, ng hindi hindi nililingon ang tatlong nasa likuran niya, ay tumalon pababa gamit ang lahat ng meron siya habang hawak pa rin ang kamay ng kanyang ama. Ang bilis ng kanilang pagbaba ang naging dahilan kaya nawalan sandali ng balanse ni Fane. Para maiwasan ang anumang aksidente, kaagad niyang binuksan ang Mustard Seed at pinapasok si Nash sa loob ng spirited ship. Makalipas ang lima hanggang anim na hinagahan, bahagya nang nakita ni Fane ang lupa sa ibaba sa kalagitnaan ng hamog. Ang hamog sa paligid ay numipis na, kaya nakakakita na siya ng malinaw. Kahit na tumalon siya pababa ng bangin, may suporta siya ng kanyang true energy at nagawang kontrolin ang kanyang

Tahimik ang paligid, huni ng mga alon lang ang maririnig. Ilang minuto rin ang lumipas nang may humampas sa’min na alon. Nabasa kaunti ang shorts ko gayundin si EJ. Nagkatingin kaming dalawa hanggang sa tinawanan na lang namin ang isa’t-isa. ‘’See…’’, biglang sabi niya akin habang tumatawa. ‘’Tumatawa ka na…’’, kantiyaw niya sa’kin.

They proceeded at the runway,at hindi na siya sumama sa paglipad nang mag ama,she wanted Matt to experience everything and thanks to the power and riches of Max. **End of chapter**

he joked before slightly bowing his head kaya naman pabiro ko siyang inirapan. He opened the door for me before entering his car. He waited for me to fasten my seatbelt first before driving. The orphanage is almost an hour away from our house. Alas sais na kaya siguradong mga around seven na kami makakarating kung walang traffic. "I should've brought my camera," I whispered. Wala na kasi sa isip ko kanina dahil nasa mga foods and other materials ang iniintindi ko. "I have mine," Kuya Sean said. "In the back seat."

Agad ko tinaas ang kamao ko pero tumawa lang sila. 'Ganun sila ka desididong gawin akong babae?!?!' Sumingahal lang ako at nag patuloy sa paglalakad. Nang malapit na kami sa library ay Napahinto kami dahil may sinasabi na naman ang Lecturer. "One table per One pair para hindi magulo." Usal niya't agad na tumalikod.

Luke could only imagine the rocky edges from this height, though they could see nothing, he knew that the ocean below them stretched out endlessly, and the strength of the sea could be heard vividly imposing its danger for anyone who would dare to challenge its power. "Hmm let me think, what do I want really?" Lucille repeated the question mockingly. Biglang narinig ni Chloe ang patakbong mga hakbang as it closes its distance to where they are in the house and Chloe gasped when the presence made known. She also felt that Lucille didn't expect the man in front of them.