The Philippines A Century Hence Summary Novels & Stories

Tambak ang mga papeles sa ibabaw ng kan'yang mesa at itong magaling n'yang kaibigan ay disturo pa. Minamadali n'ya na ito dahil kailangan n'ya ng umuwi ng Pilipinas. It's been two decades simula ng umalis sila ng bansa dahil sa trahedyang nangyari sa kanilang pamilya at magpahanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala sa isip n'ya ang pamilyang nagligtas at tumulong sa kanila.

Dahan dahan kong ipinasok sa maleta ang huling piraso ng aking damit bago ako napabuntong-hininga. Seven years. Pitong mahabang taon ang lumipas mula nang iwan ko ang Pilipinas. Pitong taon na pilit kong binuo ang sarili ko mula sa mga pirasong iniwan ng nakaraan. At ngayon, heto ako. Handang bumalik sa lugar na minsan kong tinakasan. Simula nang manganak ako at malaman kong hindi nakaligtas ang anak namin ni Leandro, nagpasya akong lisanin ang bansang Pilipinas.

Ngunit dahil sa limited number of copies nito na 50 pieces lang sa buong mundo, ay hanggang photographs nalang ito. Well, hindi niya rin makukuha ang map na ito kung hindi dahil kay Dom. Hindi niya alam kung ano ang ginawa nito ngunit no'ng kinapalan niya ang mukha na magpatulong dito upang makabili ng kopya ng 1734 Philippine Map by Murillo Velarde, ay isang araw lang ang iginugol nito at nabili na agad nito ang mapa. Syempre, hindi pa naman gano'n kakapal ang kaniyang mukha kaya binayaran niya pa rin ito ng tumatagingting na Five Million Pesos.

Ang mga dokumentong ito ang mag iingat ng mga kasalukuyang kasulatan para sa kapakanan ng susunod na henerasyon. Noon napadaan si Don Julio at habang naglalakad ay pabulong na sinasabing: "Kung dumating ang araw na ang gusaling itong itinayo ngayon ay magiba na dahil sa katandaan o kaya'y kalamidad tulad ng lindol at iba pa at sa di sinasadyang pagkakataon nahukay ng isang manggagawa ang mga dokumentong iyan, marahil isang titser ang magpapaliwanag sa kanyang mga estudyante ng tungkol sa isang panahong nagdaan na malabarbaro ang pag-uugali ng mga tao. Sa isang panahong ang ating mga ninuno ay lubhang inapi at binusabos. Isang panahong ang lahi nating Pilipino ay pinagharian ng mga mapang-api

Kaya kung tutuusin, nalahian na ang mga ninuno ko ng mga taong nanakop at naligaw sa bayan ni Juan Dela Cruz. Noong 19th century, ang tawag nga daw ng mga Europeans sa mga Pilipino ay short-statured, kapareho ng mga bansa sa Southeast Asia. Pero bakit bothered ako kapag sa bibig ng lalaking yon lumalabas ang panunukso? Hindi ko naman gustong maging perpekto sa paningin niya kahit kailan.

“I do not see anything wrong with the American Regime. Americans in the form of Thomasites became the first teachers under that organized and fair education system they have implemented in the country, and from that, our professionals in the field of health, architecture, engineering, and health became something more. From underprivileged and always being robbed of equal opportunities for education, we became someone who was given access to discover and benefit from what it can offer. We are nothing without them. We are recognized as one of the best English-speaking countries in the world, and that's all thanks to the Americans.” “And that's where I beg to disagree,” Atom cut her off as he s

Para wala nang problema. Pagkatapos nilang magpakilala ay sumeryoso na ang mga mukha nila at nagsimulang magplano. Nakikinig lang ako sa kanila habang tinitingnan ang mga mapa na nasa ibabaw ng mesa. Itinuturo sa mapa ang mga kuta ni Huang na sa pakiwari ko ay halos sakupin na niya ang buong Pilipinas. Tss. Di na nahiya ang huklubang 'to. Bakit kaya hindi na lang siya doon sa bansa niya gumawa ng iligal at talagang dito pa sa bansa namin? Naku. Bunutin ko lahat ng buhok niya sa ulo, e. Eh di nakalbo siya.

Sisiguraduhin niyang hindi iyon magiging madali. She looked at the map on her phone. Halos tatlong taon na ang huling pagbisita niya sa Pilipinas. Madalas siyang nasa Beijing dahil na rin doon ang sentro ng kanyang mga operasyon. Her father invested a lot of resources on her to the best in the field. Kahit hindi niya gusto ang ginawa nitong pagmamanipula sa buhay niya ay nagpapasalamat pa rin siya sa pagkupkop nito dahil hanggang ngayon ay buhay pa siya.

BIANCA POV Kay bilis talaga lumipas ng panahon! Mahigit tatlong taon na pala ang lumipas at heto kami ngayun, sakay na naman ng eroplano pabalik ng Pilipinas! Wala eh....gustuhin ko mang huwag na munang bumalik ng bansang iyun pero hindi maaari! Lumalaki na ang mg anak ko at gusto kong sa bansang Pilipinas pa rin sila magdalaga at magbinata! Iba pa rin talaga ang values ng mga batang lumaki sa bansang Pilipinas at iyun ang gusto kong matutunan na pag-uugali ng mga anak ko!

Parang bigla akong natauhan sa mga salitang iyon na galing kay Claudia. "Pero, ten years ago, tadhana na mismo ang nagsabing, "bakit hindi kung kaya namang maghiganti?" Eh? "Bakit ang creepy niya sa side na iyan?" bulong na tanong ni Amariya. Napapatango na lang kami dahil totoo nga naman. "Dahil ten years ago, natuklasan namin na ang pinakamalaking human trafficking sa mundo ay may base dito sa Pilipinas at miyembro ang pitong babaeng nasa screen na nakikita ninyo ngayon."