Novel & Cerita The Philippines A Century Hence Summary

After 5 years... ALANIS POV I smiled and took a deep breath, I'm already here in my home country, The Philippines. It's been 5 years since I was here. Alam ko na marami nang nagbago dito sa Pilipinas. The structures, people, location and persons changed. Sobrang dami nang nagbago sa akin. I'm a fully grown woman at mayroon nang maipagmamalaki.

naiiling na tawa ni dad. "But in the Philippines in some other part or provinces, diba bawal din yan anak?" tanong ni mom. "Ahm yes mom, I think so, kasi Philippines had been invaded by other countries way back in the past that's why we were able to adopt diffirent culture and tradition of the other parties." I remember the Christian religion was came from spain and that is why there are some Americans and half Spanish that lived in the Philippines. "You really are a genius baby." natatawa at proud na anas ni mom.

Maybe I can get an award for being matyaga. For the last 3 years namin dito sa Manila ay hindi naging madali. Umabot din kami sa point na akala 'ko ang magiging ulam 'ko ay toyo. At sa 3 years na 'yon hindi 'ko pa din alam ang klase nang trabaho na meron si Alen.

nang manatili siyang tahimik ay muling nagsalita ang binata. "Sige," ang sa halip ay isinagot ni Aria saka sinalubong ang maiitim na mata ng lalaki. Black eyes are natural to Filipinos. Although nowadays it seems that more of them have dark brown eyes, many Filipinos have a mix of other races, particularly the Spaniards who colonized the Philippines for three hundred and thirty-three years. And that is the reason Aria sees why her eyes and hair are brown. At iyon ang nakikitang dahilan ni Aria kung bakit brown ang kulay ng kaniyang mga mata maging ang kulay ng kaniyang buhok.

Huminga ako ng malalim at naglakad papunta sa kabilang gilid. I felt Yeon’s gaze were following my movements, as he is supposed to, dapat lang na makinig siya dahil hindi ko uulitin ang sinabi ko. “You’re saying that this won’t benefit us?” The other businessman asked. “It will benefit us, people will remember us helping them and when they’re good and stable they will be the one to help us soon. So, a few months ago a strong typhoon visited the Philippines. Marami ang nasalanta, ilan ang namatay at ang ilan ay nangangailangan pa ng financial support.” Lumipat ako muli sa kung saan nandoon ang foundation.

HALOS LIMANG TAON na ang nakararaan, pero magpahanggang ngayon ay wala pa rin siyang nababalitaan ni katiting na impormasyon mula kay Xyza. Halos libutin at baliktarin na nila ang buong Pilipinas, pero bigo silang matagpuan ito. Ginawa nila ang lahat ng kanilang makakaya, ginamit ang koneksyon at pera, pero nabigo pa rin sila.

Pitong taon din siyang hindi naka uwi dito sa Pilipinas kaya naninibago siya sa maraming bagay, sa klima, hangin at tanawin, sobrang ibang iba ang Pilipinas sa bansang pinang galingan niya. New York, nakaka tawa lamang at pitong taon ang nakalipas at halos ayaw niyang sumakay sa eroplanong mag hahatid sakaniya sa ibang bansa para doon siya manganak, at pag katapos ng pitong taon heto naman siya ngayon at ayaw nang bumalik sa Pilipinas at gusto nalang umatras para bumalik nalang ulit sa New York.

Lanuer. "When your Mom was gave you birth, they've attacked us in the Hospital. Ayoko sanang iwan ang Mama mo at Ikaw sa Hospital pero hindi ko rin pwedeng talikuran ang responsabilidad bilang isang Leader nila. Napatay ko ang ilan sa kanila pero nadatnan ko na lang na walang malay ang Mama mo at wala ka na sa tabi niya. So, they've abducted you and thrown here in the Philippines," He continued. Thrown talaga? Hindi na lang Sent diba? Harsh naman itong si Mr. Lanuer. "How did you find me here? Knowing that Philippines has 343,448 km2 land mass and consisted of 7,641 islands," I said to them at tila napanganga naman sila sa sinabi ko na tila isang kagulat-gulat.

NINE YEARS — that’s how long it took for Vesper before she finally got the courage to set foot in the Philippines again. Salamat sa magaling niyang ama. Huminga ng malalim si Vesper bago tuluyang humakbang palabas ng arrival area habang tulak-tulak ang cart kung saan nalagay ang kanyang apat na malalaking maleta. Kaagad siyang sinalubong ng mainit na klima ng Pinas pati na rin ng maingay na paligid.

Hanggang sa tuluyan ng nakalimutan ang makalumang sistemang ito sapagkat hindi hamak na mas madaling isulat ang alpabeto, dagdag pa dito ang mas kumpletong letra kung kaya't mas naging maayos ang pagkakasulat ng bawat salita kumpara sa bayabayin na limitado lamang. Saksi ako sa dami ng dugong dumanak sa tinatawag ngayong Luneta Park. Saksi ako sa kalupitang dinanas ng mga Indio sa kamay ng mga gahamang Espanyol. Saksi ako sa pagkabihag ng bansang ating sinilangan, kung paano inalipin at pinagsamantalahan ng dayuhan ang ating bansang iniingatan. Saksi ako kung paano umiral ang hindi patas na batas sa kamay ng gobyerno at mga ordinaryong tao——saksi ako sa lahat ng bagay na ito. Ang pagkabihag