The Philippines A Century Hence Summary Novels & Stories

I speak infront of the others and show them the graph na nagpapakita ng tuloy-tuloy na pagtaas ng ratings ng EX Royale sa Jeju from the last three months. They smile when they saw the results of taking the risk, we did last year. "Congratulations everyone. I told you already that taking the risks isn't bad at all. So, for now, our next plan was to build a new hotel and resort in the Philippines." They all opened the folders that Audrey gave to them. "As you can see, and for all we know, Philippines was known for having places that attracts foreign and local tourists to visit. It’s a best country to have a vacation, events and everything. Well, I'm not promoting the country just because I am

Walang nagtangkang pabagsakin ito dahil pinagpaplanohan pa lamang itong pabagsakin ay nauna ng bumabagsak ang kalaban. Ayon pa sa article, sa Pilipinas ang Pendilton ang pinakamayamang pamilya, at sa asia ito ay ang pinakamakapangyarihang Mafia dahil ang pamilya Pendilton ay ang nagtatag ng organization! Kontrolado ito ang lahat at mayroon rin itong sariling batas na mas makapangyarihan pa sa batas na meron ang Pilipinas.

Unexpected turn of Events After completing all the papers that I needed to turn over and saying good byes to my colleagues, I am finally boarding to Philippines although tatlong araw lang akong mamalagi muna bago tuluyang manirahan at ma assign sa Pilipinas. Uuwi lang muna ako dahil nakapangako ako kina Jano na aattend sa kanilang aniversary at sa isang exhibit o charity para sa mga bata. I didn't got a chance last time noong kami pa ni... Argh! Scrath that! Bakit nitong nagdaang mga araw ay lagi itong sumasagi sa isip ko.

Hindi niya maiwasang makaramdam ng pagka-miss sa bansang ‘to kahit na tatlong buwan pa lang naman siya sa Pinas. Both Philippines and France their own unique beauty. Ngunit sadyang magaan ang loob niya sa bansang ito. Marahil ay rito siya muling nakatayo. Dito siya muling bumangon. Itong bansan ito ang humilom sa nasugatan niyang puso. And if given a chance, dito na siya panghabang buhay.

Makalipas ang Sampung Taon... Mabilis lumipas ang panahon. Sampung taon na ang nakaraan mula nang lisanin nina Vera at Yannah ang Pilipinas upang magsimula ng panibagong buhay sa ibang bansa. Isang desisyong ginawa ni Brooklyn upang mailayo ang kanyang anak sa mga sakit, kaguluhan, at mapapait na alaalang iniwan ng nakaraan.

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Makakaalis sila doon na may pera, o mananatili sila doon at pararatangan ng pamemeke at makukulong? Iyon ay dalawampung taon na ang nakalilipas. Kahit pa makapangyarihan sila sa Pilipinas, wala rin silang magagawa kapag nasa ibang bansa na sila. Magkakaiba sila ng teritoryo. Dahil dito, nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan sa grupo. Karamihan sa kanila ay nais na ibenta ang proyekto kapalit ng malaking halaga at umuwi na lang sa Pilipinas.

At pwede pa ma adjust if gugustuhin nila. Syempre ilang taon na silang nasa Pilipinas, ito na ang chance para pumunta sila at gumala ng Pinas. Isama mo pa na hindi naman najagala noon sila Lira sa Pilipinas dahil nga hindi naman sila ganon ka may kaya noon.

“Salamat ho.” Pagbaba niya ay iginala muna niya ang mga mata sa paligid. Dahil Maynila at sentro ng Pilipinas, mas malaki ang bulwagang pangkatarungan sa lugar. May taas iyong limang palapag at malaki ang sukat. Ang disenyo niyon ay Spanish style. Palibhasa ay matagal na nasakop ng mga Kastila ang Pilipinas, karamihan sa mga lumang gusali sa bansa ay iisa halos ang itsura— may magarbo at malalaking pundasyon sa harap. Kulay krema ang pintura niyon at may malaking logo na nakaukit sa gitna ng patatsulok na bubungan sa harap.

Napatango naman ako ng mahina sa sinabi niya. It has been ten years… My life in the Philippines was never easy. Ang dami kung pinagdaanan. I was the one who fed myself, worked for my education and settling in marriage at the age of eighteen was a disaster. A catastrophe that made me who I am today. Broken and vague. I scoff and play with my hands as it trembles with coldness. "what for?" I laugh feebly. Niyakap ko ang sarili ng mas lalong lumamig ang hampas ng hangin. Living near the coastal is always been my dream. Sitting in front of the ocean tonight just restore my energy to continue life tomorrow despite how unruly it would be.