Romans & histoires The Strength In Our Scars Epub

"Akala mo ba talaga magbabago ang tingin ko sa'yo dahil lang sa mga peklat?" Hindi ako nakasagot. Dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko at marahang pinisil iyon. "Those scars don't define you." Tahimik akong nakinig. "They remind me that you survived." Hindi ko namalayang napabuntong-hininga ako. Parang sa simpleng mga salitang iyon, tuluyan nang nawala ang lahat ng insecurities na ilang linggo kong kinimkim.

matigas na sabi nito. Hinampas ng isang tauhan ni Nadivar ang batok ni Sadam kaya nawalan ito ng malay. Mabilis ang bawat kilos nila na para bang sanay na sila sa ganitong trabaho. Walang tunog ang bawat yapak nila na animo'y isang ninja. Bigla na lang silang naglaho sa aming harapan na parang multo. This is not the life that I wanted. It suffocates me a lot seeing cruelty. I wanted to run as fast as I could, but does running away change everything?

At habang pinapanood ko ang tawanan ng mga bata na umalingawngaw sa buong mall, mirrored in Zapherous’ proud, steady gaze, I knew this was only the beginning. Our life was no longer defined by betrayals, scandals, or lost love. It was defined by resilience, by love, and by four little hearts that had already taught me more about courage and joy than any hardship ever could. And even if the world watched, even if whispers followed us, it no longer mattered. Because we were finally… unstoppable.

"Gawin mo na ang lahat ng gusto mong gawin... saktan mo na ako hangga't gusto mo... pero hinding-hindi ko pipirmahan ang kamatayan ng dangal ng pamilya Zubiri." Mariin ang bawat salitang binitawan ko habang nakatingala ako kay Bianca. Ang boses ko... kahit nanginginig dahil sa hapdi ng mga sugat sa aking katawan... ay hindi nagpapakita ng pagsuko. Ang 'Her Strength' na pinanghahawakan ko ngayon ay hindi nanggagaling sa pisikal na lakas... kundi sa dugong nananalaytay sa sinapupunan ko. Ramdam ko ang malapot na likido sa aking binti... ang bawat kurot ng sakit sa aking puson ay tila ba isang babala... pero mas nangingibabaw ang poot ko sa babaeng nasa harap ko.

Huminga ito ng malalim. And ate Thea smiles gently at her. "Naya there's nothing wrong with your scars., It's a part of the past but it never lessen your value, you're still Inaya who already fought enough and strives through hard the scars means you are tough to get it through so please.. you're beautiful ok? '' She sighed ngunit nahihiya parin siya. Sinamahan siya nito sa loob at inayos ang damit niya it's all button in the back.

"Why do you let it live with a scar? You can pop off that scar by putting cream—" "I treasure this scar, Kaleb…" humaplos doon ang kamay ko. "Because of this scar, I was brave enough to conquer my fear, to surpass all the loneliness, and affliction I’ve been through…" "I want to know everything about you and our daughter. Please. I wanna know…" he begged again and again. Umangat ang mukha sa kaniya habang patuloy niyang hinahaplos ang naiwang pilat sa aking tiyan. I slowly closed my eyes as I reminisced the misery I've been through in the past six years…

Nanghihinang bumagsak ang mga braso ko sa magkabilang gilid nang may mapagtanto. I am never going to get accepted. I am never going to be accepted by these people. By the society. By the humanity. And I will never be normal. I will never be able to live normally. As long as I look like this. As long as I act like this. As long as I'm ugly. As long as I'm weak. As long as I am me. There's no chance for me. Just.. never. Not in this era. Not in this existence.

Every stroke of her brush on her cheek felt like a quiet affirmation that she was more than her scars, more than the woman who was once broken by love. That even with everything that happened, she can still be this version of success, isang babaeng marunong ngumiti kahit may sugat pa rin ang puso, marunong tumindig kahit nanghihina, marunong ipakita sa mundo na kaya niyang mabuhay kahit wala na ang taong minsan niyang inasahan.

“That’s my girl. No one messes with us, Scar. Not anymore.” Habang nagbibihis ako sa walk-in closet—hindi pa rin ako sanay sa dami ng designer clothes at mamahaling pabango—pinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin. Sa unang pagkakataon, nakita ko ulit ‘yung Scarlett na hindi lang biktima, kundi may lakas, may kakampi, at may mga pangarap na pwedeng ipaglaban.

"I have changed all these years para maging malakas. P-Pero minsan, may mga puntong bumibigay pa rin ako. K-Kailangan ko bang kalimutan ang mga emosyon ko para tuluyang maging malakas?" "Shianna..." Umangat ang kan'yang kamay at hinawi ang ilang hibla ng buhok na humarang sa aking mukha. "Being strong means being able to stand in the face of war. Hindi mo kailangang kalimutan kung sino ka... you're a human. At kahit ano'ng mangyari, nandito ako sa tabi mo. Kahit pa talikuran ka ng buong mundo ay hindi kita iiwanan. Right now, you're in a war, Shianna. Handa akong tumayo sa tabi mo para lagpasan ang lahat ng pagsubok na nararanasan mo."