The Time I Got Reincarnated นิยาย & เรื่องราว

Minsan nga natatakot ako, pero tinanong ko ang sarili ko, bakit ko naman katatakutan ang mahal ko sa buhay? Nakaka-miss... Sobra siyang nakaka-miss... Kung mabubuhay ako uli sa ibang panahon, hihilingin kong sana magkasama kami uli. Na kung sakaling may reincarnation, sana sa susunod na buhay namin, magkapatid na kami. Siguradong kung nalungkot ako sa pagkawala niya, mas matindi roon ang naramdaman ni Bianca.

“Good. Gawin na nating panghabambuhay iyan.” Biglang naalarma si Jade nang bumagal ang kanilang galaw. At nakaramdam siya ng kaba nang huminto sila sa mismong kalagitnaan. "Oh, god! Anong nangyari? Nagkaroon ba ng malfunction?" "I asked God to stop the time." "Ha? Gan'on ka ka-close sa kanya?" He smiled. "Nagdududa ka pa ba? God gave me a second life and even the woman I loved."

Alam kong kanina pa niya ako hinihintay dito kaya't hindi ko aaksayahin ang limitadong oras na kontrolado ko pa ang katawang ito. "Rebecca..." malambing na tawag ko. Ito na ang huling beses na mabubuhay ulit siya kaya nasisiguro kong gagawin niya ang lahat upang manatiling buhay sa katawan ng kanyang piniling reinkarnasyon.

I nodded my head as an answer to that. "You probably know why I am here," I said. Uminom muna siya ng tsaa at inilapag iyon bago ako sagutin. "Yes and what do you want to know?" she asked as she looked at me. Huminga muna ako nang malalim bago magtanong. Kinakabahan kasi ako sa lahat ng maaari kong malaman. "I died already, why am I back? I don't know what happened. After I died, someone called me and then I woke up. I went back to my 15 year old self," I hysterically said. She smiled at me and nodded her head.

Sa kaligayahang nararamdaman nila ngayon ay ipinikit ko na rin ang aking mga mata— hanggang sa hanggan. Sabi nila ay nabubuhay raw muli ang isang tao matapos nitong mamatay— reincarnation. Kung totoo mang may buhay pa pagkatapos ng kamatayan kong ito ay ayaw ko nang makilala pang muli si Denver James Victorillo.

Mami-miss ko ang pagpasok, mag-aral at mamasyal. Sixteen years kong ginawa ang mga iyon. Sapat na ‘yun. Ang dami kong naiisip na pwede kong ma-miss. Kung totoo man ang reincarnation, sa susunod na buhay ko na lang. At sisiguraduhin ko na sa susunod na iyon, itatama ko ang lahat. Kailangan ko pang ipaalala sa sarili ko na nasa loob ako ng grocery at hindi ako pwedeng umiyak.

Tamang-tama, may ano na ako haha! "Pasok sa paaralan, anak." Sabi niya at ngumiti. 'Sabi ko nga.' "Syempre, ready na ako Mom. Gusto ko na pumasok bulas, malakas kaya ako." Pinakita ko pa ang braso kong may invisible muscles. Pagkatapos kumain ay pumunta n ako sa kwarto ko at nagmuni-muni. Posibleng na-reincarnate ako. Gumising ako sa hindi pamilyar na lugar. Nasa ibang katawan ako. Iba ang pamilya ko. Iba ang itsura ko. Lalaki na ako.

Panis ka mind reader ako, ikaw walang mind! "Hindi pa ba sapat na patunay na nakikita mo ngayon ang kaluluwa ko ngayon?" Sabi nya uli bakit ba napaka-makata ng babaeng ito nag-time travel din ba ako at nareincarnate sa sinaunang panahon pansin kong malalalim ang mga salitang ginagamit nya, Nahihirapan ako. Pero kung nakikita ko ang kaluluwa nya ibig sabihin..

Sa repleksyon ng salamin ay nakita ko ang sarili. I was someone else now. Sa loob ng isip ko ay bumalik ang imahe ni Selene at Lucas. Ang mukha nitong pagod. Ang titig nitong litong-lito. Ang paraan ng pagkakasabi nito ng, This is not the end. I almost laughed at the irony. It was the end. But not mine I was just about starting. Kinuha ko ang cellphone at nag-type ng isang mensahe. Hindi mahaba. Hindi emosyonal.

Umirap ako ng makita ko ang ginawa niya. Simula noong napanginipan ko ulit ang mga bangungot na yun, unti-unti kong nalaman ang aking nakaraan. I've been reincarnated twice. Ngunit hindi ko alam kong anong mga dahilan. Pero, sa pagkakataon na ito, kapag hindi ko pa ito napigilan baka hindi na ako ulit makabalik, at tuluyan ng mawawala.