This Is Not A Pipe Painting の小説・ストーリー

Napapaos kong sabi at muling sumulyap doon sa portrait painting na nasa dingding. I wonder if he can paint me too...

"Miss Alexa, gaano katagal bago marepair ang painting na ito?" "Ang pagpipinta ay hindi ganun kadali idagdag pa na napalaki ng pinsala ng painting na ito. Isa pa ay medyo nabubura na rin ang painting mismo at baka aabutin ito ng kalahating buwan.” seryosong sabi niya rito habang nakatitig mismo sa painting.

Nilapitan ko ang painting at may napansin akong kakaiba. Bakit mapula ang mukha niya sa painting?

Pero alam ko din namang hindi kayang ma-afford ni Papa ang mga mamahalin at babasahing gamit dito sa loob. My lips parted as I gently trailed my fingers to the painting na maayos na nakalagay sa ibabaw ng glass coffee table. May dalawang karton pa sa baba at ang isa ay nakabukas. Kitang-kita ko doon ang isa pang pamilyar na painting.

Parang kahit hindi ito gumagalaw, may kapangyarihan itong kayang iparamdam sa kahit sinong makakakita. At sa itaas nito, may isang painting. Isang sanggol. Napakunot ang noo ko habang lumalapit. Sino ang batang iyon? Bakit may painting ng isang sanggol sa ganitong lugar? Hinahanap ng mga mata ko kung may kahit anong impormasyon tungkol dito, ngunit wala akong makita. "Wala man lang pangalan..." bulong ko.

Pero pagbaba ng tingin ko sa sahig sa tapat ng kama, awtomatikong napadpad ang kamay ko sa bibig ko sa sobrang gulat. Isang napakalaking kahon ang nandoon. Paglapit ko, nakita kong puno ito ng mga mamahaling painting materials. Mula sa iba't ibang laki ng canvases, de-kalidad na acrylic at oil paints, hanggang sa mga set ng brushes na gawa sa halatang mamahaling balahibo. May nakadikit pang maliit na note sa ibabaw nito. ‘Enjoy your prize, my stubborn Ika. Don't tire yourself out.’

Pero isang bagay ang agad na nakakuha ng pansin ko. Isang malaking canvas. Nakatayo iyon malapit sa bintana. Unti-unti akong lumapit. Hindi pa tapos ang painting. Mahaba at kulot na buhok pa lang ang malinaw na nabubuo. Wala pang mukha. Hindi pa tapos ang mga detalye. Pero sapat na iyon para malaman kong babae ang ipinipinta niya. Napatitig ako roon.

"Hindi makapagsalita ang pipe na to at hindi man lang nakapagsulat ng mga salita. Hindi namin gustong makipagkaibigan sa mga ganitong tao!" Hindi pinansin ni Lilian ang pamamahiya ng mga taong ito at tumayo para bawiin ang kanyang ipininta, pero hindi ito binalik ng dalawang batang lalaki kay Lilian. Sa halip ay umikot sila sa kanya. "Gusto bang makuha ng pipe na to ang painting? Tawagin mo kaming 'kuya'! Aroganteng nilagay ng bata ang kanyang mga kamay sa kanyang balakang.

Sa sobrang tagal na nito dito ay maalikabok na at puno na ng agiw. All of Dads painting looks fantastically real. Kahit saan mo tignan ay parang totoo talaga, tama ang sabi ni Mom. I grabbed one painting on the table. My mouth gaped as I saw the painting. "This is the underwater falls." Kung ganoon ay nakapunta din si Dad doon? How can he get there? Without someone who knows it? Halos buong parte ng gubat ay napinta na ata ni Dad.

Matalim ko siyang tinitigan dahil sa huling sinabi niya pero hindi ko na rin pinatulan. Binalingan ko ang moodboard. May mga sample doon ng gusto niyang kalabasan ng painting. Magaganda ang mga iyon at sa bawat painting ay iniisip ko ang sarili ko doon. Nagtagal ako sa pagtitingin dahil bukod sa marami iyon ay puro pa magaganda kaya hindi ako makapili. Also, this is my first time to be painted, hindi ko pa alam kung paano ang magiging takbo nito. Ang alam ko lang ay matagal at matrabaho.