This Is Not A Pipe Painting Novels & Stories

Pero isang bagay ang agad na nakakuha ng pansin ko. Isang malaking canvas. Nakatayo iyon malapit sa bintana. Unti-unti akong lumapit. Hindi pa tapos ang painting. Mahaba at kulot na buhok pa lang ang malinaw na nabubuo. Wala pang mukha. Hindi pa tapos ang mga detalye. Pero sapat na iyon para malaman kong babae ang ipinipinta niya. Napatitig ako roon.

Ngunit sa paglilibot nila ay meron lamang isang talagang nakakuha ng atensyon nilang dalawa. Napatitig na lamang sina Ruanne at Pio sa malaking painting na nasa harapan nila. Hindi na silang dalawa nakaimik dahil sa sobrang bigat ng damdaming ipinapakita ng painting. Kulay asul ang namamayagpag sa buong larawan. At sa gitna ng asul na kulay ay isang lalaking natutunaw ang mukha na parang isang kandila at unti-unting nababalutan ng maiitim na sanga ng puno. Ang mga sangang iyon ay bumabalot sa kanyang leeg na para bang sinasakal siya nito. Ngunit sa halip na masakal ay nagsimula na ring matunaw ang leeg ng binata kaya parang nakabalot na lamang sa hangin ang mga sanga.

sabi niya, sabay akbay sa kanya. Pagbukas nila ng pinto, bumungad ang isang maliit na art studio. Canvas, pintura, at mga brushes. “Adrian… you paint?” gulat na tanong ni Althea. “Sometimes. Pero hindi ako magaling,” amin niya. “This is my… escape. When the world gets too heavy.” Lumapit si Althea sa isang canvas na hindi pa tapos—isang abstract painting, puno ng dark blues at hints of gold.

Nasa bulsa ito ng folder at hindi nakasama sa ipinakita ko kay Tyler dahil hindi ko ito natapos. Kahit nakabaliktad ito, alam ko kung anong painting ito. It was the unfinished painting designed by my sister Peachy. Hindi ko ito natapos dahil kinailangan ko nang umalis sa bahay noon dahil pinalayas ako ng mga magulang ko.

Kasabay ng paglapat ng kamay ko sa painting ay ang pagsikip ng dibdib ko sa hindi ko malamang dahilan. Kung tititigan mo ang painting ay tila isa itong babae na nakatalikod sa umuulan at madilim na parte ng daan. Ang isang braso niya ay tila may inaabot sa madilim na kalangitan. Ang galing ng pagkakagawa niya sa painting na ito but why it seemed so dark.

Lumipas ang mga araw linggo at buwan bakasiyon na nila paaralan sencond year collange na ako sa sunod na taon, kaya heto nanaman ako ngayon sa ilalim ng puno at sa tabi ng ilog kung saan tinatapos ko itong painting ko para iregalo kila donya Celeste, nasa size 90×97cm ito kaya mediyo natagalan ako sa pag pinta at saka kung wala lang akong ginagawa mabigiyan ko ng aras sa pag pinta, napapangiti ako habang ginuguhit ang mukha nila don asthon at donya celeste ito nalang ang kulang patapos narin at sinigurado ko pulido ang pag kagawa ko daigin ko ang mga professional at sikat na mga pintor nito, mga magulang kapatid ko lang sana at mga kaibigan ang nakakaalam na mahilig akong mag paint maliban k

Just him and the empty streets. Bumuga ng hangin si Kane bago humakbang patungo sa isang bahagi ng kanyang opisina kung saan naroon ang kanyang locker. Binuksan niya iyon at mula roon ay kinuha ang isang hindi pa tapos na maliit na canvas. It was the santol tree and the swing in Vesper's house. He painted it months ago. Hindi niya natapos dahil hindi niya alam kung paano tatapusin.

Huminga siya nang malalim at tumingin nang tuwid sa lalaki. “To be honest,” panimula niya, pilit na pinapatatag ang boses, “hindi lang ako abogado. Painter din ako.” May ilang kumindat sa likod, halatang desperadong pinipigil ang sarili nilang hindi maungkat ang ulo niya. Tumuro si Kyline sa mga painting sa dingding. “I think you’ve collected some of my landscape works. Good taste, by the way.”

Okay lang siguro ang lahat sa kanila. Binuksan ko ang pinto at ang malaking studio painting na ito. Amoy ko ang bawat amoy ng mga paintings na patapos pa lang, at kasama na ang painting na dapat sana ay tinatapos ko. Pero hindi ko nagawa kanina, dahil iba ang ginagawa ko sa sarili.

Masiyado naman yatang rated SPG ang datingan ng mokong na 'to. Naka-upo siya sa highstool. May hawak na palette sa kabilang kamay at sa kabila naman ay ang paint brush. Kaharap niya ang canvas na dinu-drawing-an niya. Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya para sumilip sa dinu-drawing niya. E bakit ba? Dakila kaya akong Marites kaya kailangan kong makita ang ginagawa niya.