Thought For The Day Tagalog Mga Nobela at Kwento

Pati ako. _____ Maaga akong nagising ngayong Lunes. I don’t know but i think, i am just excited. Ngayon na kasi ipapadala ni Bading—‘yung photpgrapher namin ang mga pictures. Bading na ang itinawag ko sa kaniya. Ganun din ang tawag sa kaniya ni Lukas at hindi naman ‘yun big deal sa kaniya.

Umalis na ako sa balcony at isinara na rin ang sliding doors doon para hindi pumasok ang hangin. Pumunta ako sa study table niya at binuksan ang lamp shade na naroon. Umupo ako at napangalumbaba ako. Pagkalipas ng ilang segundo ay may naisip ako. Dahil may sticky notes namam at ballpen ay may isusulat ako. Day 1, without you. I feel so lonely right now. I wish you're here.

Kaya galit na galit ito sa akin? I scoffs, starting to feel pity for myself. Kasi lahat ng tao sa paligid ko yun ang iniisip, maging ang boyfriend ko na pinakainaasahan kong makakaintindi sa sitwasyong meron ako. " Alam mo, sana nga nagpapanggap lang ako, para hindi ako nahihirapang unawain ang lahat. Para hindi ako nahihirapang unawain ka. " Iling na sabi ko, hindi makapaniwala sa mga paratang na ibinabato nito sa akin.

"Bakit?" "Hindi porket hindi mo pa nararanasan o nararamdaman, ay hindi na ako maniniwala sa pag-ibig. Hindi lang naman sa karelasyon mo mararamdaman ang pag-ibig. Maramdaman mo rin ito sa pamilya at kaibigan mo. Kaya masasabi kong naniniwala ako dahil kasama ko kayo. Dahil mahal ko kayo." Tumingin ako sa kalangitan. Nasasaktan ako, pero wala akong karapatan para ipakita at ilabas ito. "Pumasok na tayo. Baka magkaron ka pa ng sipon dahil sa lamig." Pinagbuksan ako ng pintuan ni Daylon kaya pumasok na ako.

Sylaila POV Clearing day sa palengke ngayon. Ibig sabihin, walang bukas na puwesto at walang vendor na magtitinda. Day off naming lahat. Nakangiti tuloy akong bumangon mula sa higaan habang inuunat ang mga braso ko. Sa totoo lang, kailangan ko rin ng ganitong pahinga. Sunod-sunod ang nangyari nitong mga nakaraang araw. Mula sa pagkahilo ko, sa mga pabalik-balik na alaala at kung ano-ano pa.

Mira POV “Hindi pwedeng ganyang ang itsura mo pagnagkaharap kyo. Hindi natin mapipigilan kung isang araw ay magtagpo ulit kayo, kaya pilitin mong maging matatag.” wika ni kuya habang kumakain kami. Katabi na niya si ate Myla na tahimik lang na nakikinig sa amin. “Nagulat lang ako. Hindi ko naman akalain na makikita ko siya. Akala ko okay na ako, masakit pa pala.”

Puno nang pangungulila ang mga halik na iginagawad nila sa isa’t isa. Mapaghanap at puno ng pananabik. “Days without you were too long . . . I couldn’t stop thinking about you, like ever. Missed you so much . . . ”

Hindi ito simpleng farewell. Hindi ito basta handaan. Ito ay isang statement. Huminga siya nang malalim bago nag-type. I'll be there. Thank you... for everything. May maikling pause bago dumating ang reply. You earned this day, Thea. Enjoy it. Sa Castillo Group, ramdam ang kakaibang aura ng araw.

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.

Tanong niya sa akin Nais kong pumayag pero baka marami na namang ipadalang bantay si Ama upang magbantay sa aming dalawa. Nung isang araw kasi ay pupunta sana ako sa parke upang makilala ko na ang mga kaibigan ko sa panahon na ito kaso di pa kami nakakarating ay nawalan na ako ng gana dahil sa dami ng mga matang nakamasid sa akin. "Gusto ko sana, kaso ayaw ko nang maraming bantay. Di kasi sanay na maraming nakatingin sa akin"