Through The Darkness Novels & Stories

Sabrina's POV Sumapit ang kaarawan ni kuya, abala na ang lahat sa mansion. Yung mga maids, nagdadala ng crates ng alak, nag-aayos ng buffet table sa garden, nagse-set up ng string lights, Yung malaking swimming pool, may lights na nagpapakita ng ilalim ng tubig. Music na low-key pero malakas ang bass—

When it's so full of tricks I'll be toasting the gold lights of life The trail is cold and hard The course of the light of the child Slow messenger I'm in charge of the coal and the fire White noise calling on a sudden deluge I'm chased out of breath trying to come back to you I'm in arrest of the subtle hues I'm in the self sick solitude

anas nitong pinilit ibuka ang bibig. Habang tumatagal mas lalo ko pang nakilala ang amo ko. Oo, perpekto ito sa panlabas na anyo, perpekto ang estado ng buhay ngunit sa likod niyon ay may mga bagay na hindi kayang tumbasan ng anumang luho. "I-I have fear... fear of the dark... Kahit anong pilit kong iwasan ang dilim sadyang hinahabol ako."

maging masaya kami ni Isles? “My life is a complete darkness. Played games before. Won some. And lost some, too. And I’m never good at losing... especially when it comes to you.” Nagbaba siya ng tingin. His mission... his family... he lost it all. “I’ve lost so many things in my life, Nathalia... but when I lost you, it was another type of fall. No, it wasn’t just a fall. It was a throw at the rock bottom.” Kinagat ko ang aking labi. Darkness... it has always been associated with what we have.

Nanlabo ang paningin ko, hanggang sa hindi ko na alam pa kung ano ang sumunod na nangyari. ***** I didn't know what darkness meant until I woke up and found myself in the middle of darkness. In the place where I don't know which way I would go. Kahit anong pilit ko na aninagin ang nasa paligid ko'y wala talaga. Wala akong makita. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Gusto kong sumigaw pero hindi ko mahanap ang sarili kong tinig. Gusto kong tumakbo pero ayaw kumilos ng mga paa ko. Para akong itinulos sa gitna ng disyerto na walang ibang makikita kun'di ang kadiliman.

mariing utos ni Ama Clinthon, umalingawngaw ang kanyang boses na parang hatol ng kamatayan. Nang marinig iyon, tuluyan nang napaluhod si Dark sa malamig na sahig. Hindi na niya alintana ang bigat ng kahihiyan—tanging desperasyon na lamang ang nangingibabaw. Hinawakan niya ang sahig na para bang iyon na ang huling pag-asa niya.

Ilang araw na akong hindi nakakatulog ng maayos at nakakakain. Halos wala na akong gana mabuhay. Kanina, pag harap ko sa salamin, sobrang putla ko na at nangingitim ang ilalim ng mga mata ko. Hindi ko nga alam kung saan pa ako kumukuha ng lakas. Nabuhayan ako ng makita ko ang pag bukas ng gate ng kanilang bahay at lumabas doon ang sasakyan ni Dark.

Habang nakadungaw sa bintana ay napaisip ako bigla. "Ilang araw na ang lumipas di ko na ulit napanaginipan ang dark forest na yun" Ang nasabi ko sa aking isipan habang nakatingin ako sa malayo. "Dalawang araw pa ang bibilangin bago sumapit ang aking kaarawan" Sabi ko na mahina ang boses.

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”

I felt layers of unsettling emotion, my chest tightened, and I could hardly breathe. "Ariah!" Sir Edward shouted, sadness slurped all my energy and all I can hear is the voice of Ms. Anastacia shouting my name in panic. Darkness dominates my whole system then I grasped my last breath. *** A cold, shivering wind blew on the back of my neck and ears like the touch of cold fingers. Suddenly, the whole world seemed strangely dark, it was disquieting, menacing darkness. I tried to blink continuously, but I was like floating in a vast space of total darkness. It's too quiet, it was a deafening silence that crept through my whole body.