Time Flies So Fast Caption Novels & Stories

“Wala na bang ibibilis iyan? Nagdududa na talaga ako kung piloto ka ba talaga. You’re claiming that you can fly an airplane kung ang simpleng sasakyan na ito ay hindi mo kayang pabilisan—” Hindi ko na naituloy pa ang pang aasar ko dahil bigla ay bumilis ang takbo ng sasakyan. Gusto kong sumigaw, pero pinili kong pigilan iyon dahil kung hindi ay malamang na magmukha akong tanga. Kumapit na lang ako sa kinauupuan ko. Totoo nga ang sabi nila, mabilis na ang karma ngayon dahil digital na. WAAAAHHHH!!!

wika ko "Una nating isasanay sayo ang ang bilis. Gaano ka ba kabilis?" "Faster than the speed of light!" Teka? light? Di ba demonyo ako? "Puro ka salita, pakita mo!" Mabilis siyang sumugod saakin na hindi ko man lang napansin. Huli na ang lahat dahil lumipad na ako sa pader. Pota back ache nanaman! "Time first pota! Magsabi ka naman ng go!"

Si Franz naman ay umiling, nangingiti pa rin. **"First-class airline ba kamo? Eh parang rollercoaster ride ‘yon sa sobrang taas ng paglipad mo!"** Nagtawanan kaming lahat habang si Laicel ay nakayakap na kay Laica, mukhang medyo hilo pero masaya pa rin.

Napatagis ang aking bagang dahil sa galit kung kaya’t sa mabilis na pagkilos ay sumugod ako sa kanya, ngunit bigla na lamang siyang nawala at humalo sa hangin. “Tandaan mong mabuti ang aking sinabi, mahal na reynang Fajra,” kasabay ng mga salita niyang iyon sa hangin ay galit na napasigaw ako, dahilan upang ang lahat ng lampara at babasaging bagay ay nabasag.

Hinihiling ko. Para kaming gumagalaw sa bilis ng paggalaw. Parang gumagapang ang oras. Bakit ba laging ganyan? Na, kapag nagmamadali ka at desperado kang makakuha kahit papaano, iyon ang pakiramdam mo na parang slow motion ang iyong paggalaw. "Pupunta ako ng mabilis hangga't kaya ko, Ro" "Ito ay hindi sapat na mabilis. I need to be with her” Desperadong sabi ko sa kanya.

Instant noodles, Instant jowa at pagkatapos Instant din yung sakit dahil sa break-up. Come on, guys. Gumising tayo sa realidad.. Wag tayong magpaniwala sa mga bagay-bagay na mabilis ang umpisa tapos aasahan mong walang katapusan na ang dulo. Ang lahat ng bagay na mabilis nangyayari ay mabilis ding nawawala at natatapos. That's the essence of time. Kung hindi ka handang hintayin yung tamang panahon para sayo, masasaktan ka lang. Kung mainipin ka pa sa kabayo, baka buong buhay mo pagdaanan mo ay kalbaryo.

Hindi siya gumawa ng mahabang caption. Isang simpleng larawan lang ang ipinost niya. Isang tasa ng kape. Isang notebook. At isang maikling linya. “Peace is expensive. Kaya piliin mong huwag sayangin sa mga taong ingay lang ang ambag.” Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula nang dumami ang likes. May mga empleyado ring nakakita. “Parang may pinapatamaan…”

“Bestie, we’re flying! Like flying in the sky! It’s starting!” “Yaaay! Disneyland, we’re coming!” Habang unti-unting pumapaimbulong sa kalangitan ang jet, Trixie gripped the armrest. Her thoughts swirled, not of the luxury, not of the past. But of one truth. What matters now is this moment. Not yesterday. Not regrets.

Nasa passenger seat naman si Magda na ilang beses nang napatingin sa speedometer. "Felicity, bagalan mo naman! Para kang hinahabol sa bilis mong magpatakbo!" "I'm fine." Tatawa-tawa na sagot ni Felicity. "Hindi ka fine. Ang bilis ng takbo mo." Hindi siya pinansin ni Felicity. "May pupuntahan tayo." "Pwede naman tayong makarating doon nang ligtas. Hindi mo kailangang bilisan ang pagda-dtive. Walang humahabol sa atin."

"Dig more Love and make it fast, I'm coming too!" "Damn Love! You always make me crazy! Ohhhh!!! Ohhhh!!! I'm coming, I'm coming, fu*k Ahhhh!!!" Hindi ko na alam kong saan kakapit sa bilis ng paglabas, pasok ng kaniyang alaga sa akin. Hanggang sa marating namin pareho ang sarap. Lupaypay itong tumabi sa akin ng higa habang habol ang paghinga. Kahit naka Aircon kami ay para kaming mga basang sisiw na tagaktak sa pawis.