To My Dearest Historia นิยาย & เรื่องราว

It hurts when they talk about a history and I am not even part of that history. "That's what I thought too. Hindi ko inasahan na magigising kaming lahat pagkatapos ng mahabang panahon." Paliwanag nito. "Parang ayaw mo akong bumalik. Why? Do you already have someone else while I was gone?" Her voice sounds like a tease. She's confident. She's her tone screams like even you found someone else, you will always run back to me. It's not nice to hear, but I did not let it destroy me.

Dapat kilala niya ako dahil sa mga litrato na 'to. Hindi naman kaya hindi niya ako nakilala dahil hindi masyadong litaw ang histura ko sa mga markang ginawa ni Rome? Napahawak ako sa isang alahas na kumikinang na nakasabit sa lamp. Sabi niya itinapon na niya ang singsing namin? Napahawak ako sa singsing ko. 'Yung wedding ring namin, sa wakas nagsama ulit...

Kinain ko lahat ng sinabi ko at ipinangako kay Theo na hindi ko bibigyang prioridad ang pagliligtas kay Fana—pero heto ako, handang ibuwis ang buhay ko para sa babaing pinakamamahal ko. How could I possibly leave her now, when every memory has come back to me? Not only the moments of the present, but also the fragments of lives long past—back when I bore the names Rowan and Rei.

Muli niyang binalikan ng tingin ang kanilang pwesto. Yakap-yakap siya nito habang pareho silang hubo't hubad. Agad na pumatak ang luha niya. Hindi niya alam dahil ba iyon sa saya, kaba o galit? Hindi naman niya nakakalimutan ang nangyari kagabi. Malinaw na nakarehistro iyon sa kaniyang memorya. Masyado niyang mahal si Leonardo, at kinalimutan ang lahat-lahat ng katotohanan.

I closed my eyes and dismissed the idea. Hindi ko dapat gawin ang iniisip ko ngayon. These are history of Alexander's dark past. Ito ang sinasabi niya noon na dark past na hindi ko dapat malaman. Kung ang iba ay sinusulat sa journal, tinatala sa diary, iba naman ang atake ni Alexander o ng pamilya Blackwood. Dinadaan sa portrait at paintings.

Joke lang, baka mabasa niya isip ko at baka itapon niya ako sa bintana, ang taas pa naman 'tong building. May binigay naman siya saakin na isang book. Ang kapal, tapos all black 'yung cover. 'Wag niyang sabihing ipapabasa niya sa akin 'to ngayon?? "Hindi ako reader 'no! Aanhin ko 'to??" Tanong ko at sinipat-sipat pa ang libro, nakatitle siya ng History of Vagorians Corporation.

History ang klase namin and I was listening carefully . Our professor is Sir. Francis, Lucas Francis. He is from Hayena. "How's the orientation?” tanong niya nang nakangiti. “It's fun,” tuwang-tuwang sagot nila. I rolled my eyes. Ito ba dapat ang pag-aaralan namin. "Let's proceed to our discussion.” Umupo siya sa lamesa at tuluyan nang nag-discuss. "Do any of you know the history of Quatria? And how the 4 dungeons was created?” No one respond to his question. I didn't know the answer too. Mahirap sabihin ang eksaktong history ng Quatria.

Tumingin ako sakanya. "Sana all..." Napa taas ang isa kong kilay. "Sana all may jowa, sana all mahal, sana all pinili ka ng tao mong mahal." I laugh. "Sira!" Tumawa siya at bumalik sa likod ko. Pumasok na ang history teacher namin and to be honest this is the most boring subject ever! I mean I like discovering about histories but ayoko talaga yung ang taas taas ng e didiscuss! Nakaka antok, Promise.

anya ko naman. "Ito nga senyorita, bakit hinanap mo kami?" wika ng lalaki. "Ako po ay isang tagatala ng historia. Nais ko po sanang kausapin ang mga may apelyidong Fuentes tungkol po sana ito sa babaylang may pangalang Marisol Fuentes. Kilala niyo po ba siya?" anya ko sa lalaking aking kausap. Kailangan kong magpanggap upang hindi maghinala ang lalaki.

napaisip ako. "Maybe yes, maybe no. Para sa akin kasi tayo ang gumagawa ng kapalaran natin, tayo ang sumusulat ng istorya natin. Kaya naman kahit gaano pa karaming ulos ang dumating...tandaan mong ikaw ang bida sa sarili mong istorya," she told me then smile at me genuinely.