Torn Novels & Stories

nang matunugan ko ng husto ang konsensya sa tinig niya ay nahiya ako. “H-Hindi naman.” “I’m okay.” Paglilinaw ko. “I’m really sorry, love. I made you feel threatened. H-Hindi ko gagawin ‘yon sa kahit na sino, lalo na sa’yo.” Paglilinaw niya. “I know, It’s okay.” “I just removed my glasses so I could tickle or kiss you without breaking it.” Huminga ako ng malalim at ngumuso. “It’s okay.”

Kahit gulat pa si Torn ay kaagad itong tumulong sa paglalabas ng mga maleta ng mga magulang ni Xence sa sasakyan. Nakalabas na ako ng sasakyan ngunit biglang napausod ang mommy ni Xence dahil sa bigat ng maletang buhat nito kaya muntikan na akong matumba ngunit kaagad akong nahawakan sa bewang at braso ni Torn para alalayan akong hindi bumagsak sa sahig. Tumingala ako kay Torn at ngumiti para magpasalamat sana ngunit napasigaw ako nang basta na lang siyang suntukin sa mukha ni Xence.

Huminga ng malalim si Torn bago inubos ang laman ng hawak na beer. “We need to move on...” “I want revenge not moving on,” matigas niyang sagot. “Zyrex, nabigyan na ng hustisya ang pagkamatay niya. Palayain mo na rin ang sarili mo sa pagkawala ni Tyrex.” “You know me Torn. May sarili akong paraan para malaman ang katotohanan.” Muling bumuntong hininga si Torn. Alam niyang hindi na ito mapipigilan sa gustong gawin.

Hindi iyong buhay nga ako pero palagi naman akong nasasaktan. "Lemon, I know life is getting harder but all we have to do is to fight, right? You know even how busy I am, you can always talk to me. Vent, rant---anything. I'll listen because that's the least I can do to help you. Just please, stay strong, okay?" umiiyak na paalala ni Torn. Pilit akong tumango kahit iyak pa rin ako nang iyak. Muli akong napahawak sa tiyan ko. Bakit pakiramdam ko, nawalan din talaga ako ng anak? May hindi tama.

"The rumors are everywhere! Kaya huwag mo akong pagbibintangang may kabit dahil ikaw naman ang may lalaki!" When will all of these stop? Pagod na pagod na ako. I just want all of these to end. Gusto ko nang patahimikin ako ni Safrianna. Ayaw ko nang nag-aaway ng ganito ang parents ko. Gusto ko nang bumalik kami ni Forth sa dati. Hindi ba pwedeng bumalik na lang sa normal at ayusin ang lahat? Why do we have to break our broken pieces even more? Why are we rubbing salt to each other's wound instead of helping each other to heal it?

Galawgaw kasing dumampot si Max ng pizza sa lamesa kaya't nasaling ng kamay nito ang sariling bote. Sumimangot lang si Maxine habang tinutulungan ni Wesley na punasan ang lamesa gamit yung mga tissue ng pizza. "I'll get some rag," pangunguna ni Ody pero nauna na akong tumayo. "Ako na... Paki tabi na lang yung mga nasa lamesa para mapunasan ko," sabi ko habang tinuturo ang mga naka

Tahimik ang buong hardin. Tanging tunog ng tubig sa fountain, ihip ng hangin, at malabong humahaplos sa mga dahon ang maririnig. Ang buwan ay nakataas, nagbibigay ng malamlam na liwanag sa bawat sulok, na para bang nagmamasid sa bawat galaw ko. Hawak-hawak ko ang maliit kong bag, nanginginig ang mga kamay sa lamig at kaba. Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko. Alam kong delikado. Alam kong mali. Pero mas mabigat ang takot kong mawala siya nang tuluyan.

saad ko habang ang mga kamay ko ay mabilis na namilog sa isang kamao. "I will not let these scumbag wealthy spoiled brat get away with what they have done with you. Malaman ko lang talaga na may kinalaman sila sa pagkawala mo, I swear, I will not stop. Not until I saw them crumbling down into pieces."

" sagot n'ya dito na ikinailing lamang ni Tad. "A man with a severe wound ,he had laceration for having a deep cut that can affect his nerves, blood vessels , or bone. Puncture wound can be easily infected so you better get your ass off in my chair, and start working," sikmat nito sa kan'ya na mabilis n'yang ikinatayo at nginisihan ang lalaki.