Torn Apart Novels & Stories

I don't need it, coz his the only one I need but he also left me with unpuzzled message. Why does people I cherish the most, love to tear me apart?

Huminga ng malalim si Torn bago inubos ang laman ng hawak na beer. “We need to move on...” “I want revenge not moving on,” matigas niyang sagot. “Zyrex, nabigyan na ng hustisya ang pagkamatay niya. Palayain mo na rin ang sarili mo sa pagkawala ni Tyrex.” “You know me Torn. May sarili akong paraan para malaman ang katotohanan.” Muling bumuntong hininga si Torn. Alam niyang hindi na ito mapipigilan sa gustong gawin.

Hindi iyong buhay nga ako pero palagi naman akong nasasaktan. "Lemon, I know life is getting harder but all we have to do is to fight, right? You know even how busy I am, you can always talk to me. Vent, rant---anything. I'll listen because that's the least I can do to help you. Just please, stay strong, okay?" umiiyak na paalala ni Torn. Pilit akong tumango kahit iyak pa rin ako nang iyak. Muli akong napahawak sa tiyan ko. Bakit pakiramdam ko, nawalan din talaga ako ng anak? May hindi tama.

Nahalata ni Torn na hindi ako komportableng sagutin ang tanong niya. "Oh wait, I'll call maybe tomorrow. I have to leave now. So nice to meet you again, Lemon and Third," nakangiting paalam niya at nagpaalam na rin kami ni Third. Torn knew that I don't want to commit because he knows my trauma. Ayokong mandamay ng mga tao. Kaya siguro nagtaka rin siya na magkasama kami ni Third samantalang I did everything before to push Third away from me. He helped me pa nga.

Ashley POV It's been three weeks since Kevyn and I broke up. Inaamin ko na hindi naging madali sa akin ang bagay na 'yon, sa araw araw na lumilipas ay pinapatay ako sa sakit pero kailangan kung maging matatag para sa sarili ko. Ang hirap na dati kasama ko siya palagi pero ngayon ay mag isa na lang ako. Pero siguro gano'n talaga ang buhay, kung hindi kayo para sa isa't isa ay gagawa ang tadhana na maghiwalay kayo even in a painful way.

Dire-diretso akong lumabas sa kwarto niya, ni hindi na lumingon. Fuck! Something is horribly wrong with me. I must have been drugged last night. Thraia's obsession twisted into a nightmare—she didn't just take me, she shattered me. She kidnapped me and tore me apart piece by piece. The torture she inflicted wasn't just pain—it was a relentless, brutal mutilation of my body and mind. Every lash, every burn, every brutal hit was designed to break me completely.

Hindi na niya napigilan ang sarili at malakas siyang umiyak. Sa madilim na gabi ay parehong inilabas ng kanilang mga puso ang lungkot, parehong hinagkan ang isa't isa, at pinakawalan ang hinagpis at hapdi ng nakaraan. Ang mga nanginginig na labi ay hindi na mapigilan sa pag-hikbi. Sa pagkakataong ito ay parehong naging mahina ang dalawang tao'ng pilit na pinalalakas ang sarili, pilit na uma-ahon sa malalim nilang sugat. "Eleonor...pwede ba'ng sa pagkakataong ito, sabay na tayong lumaban?"

nanghihina kong sambit. Hindi ko na alam kung ano ang lagay ng mga kaibigan ko, pero nanghihina na talaga ako. Pero bago ako tuluyang mawala sa katinuan ay may naramdaman akong mga yabag na papalapit sa kinaroroonan namin. I was completely lost as the smoke successfully devoured my whole system. All of my strengths disappeared as I slowly closing my eyes then darkness followed.

"Yun na nga eh. Ayokong maranasan niya ang sakit na naramdaman ko dati." "Hindi naman lahat ng relasyon, nauuwi sa hiwalayan." "Really? Eh anong tawag mo dun sa relationship mo kay Joenard? Michael? Lester? Hindi ba't sa hiwalayan din ang bagsak niyo?" "May mga bagay talaga na mahirap ipaliwanag. Ang sakin kasi nafall-out of love ako. Kaysa naman patagalin ko pa ang relasyon namin at patuloy na lokohin ko pati ang sarili ko na mahal ko sila, mas okey na makipaghiwalay na lang."

"Tita is abusing me! Please believe me this time! I have evidence of her chéating and fvcking a younger boy!" ​Bago pa man makasagot si tito, ginamit na ni tita ang natitirang lakas niya para ibagsak muli ang sampal sa pisngi ko. Sa lakas niyon, lumabo ang paningin ko at halos mawalan ako ng ulirat habang nakahandusay na sa sofa.